Στον χώρο μας κυριαρχεί το κλισέ «η Αριστερά είναι για τα δύσκολα». Η φράση αυτή κυνηγάει τους αγωνιστές της από τις μέρες των μεταπολεμικών διώξεων, την ΕΑΜική αντίσταση και τη μετεμφυλιακή δικτατορία, φτάνοντας μέχρι τα βασανιστήρια της Χούντας, τις -πάσης λογής- ήττες της Μεταπολίτευσης και την προσγείωση μετά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τα κλισέ, όμως, είναι βγαλμένα από τη ζωή. Διαμορφώνονται πατώντας σε συγκυρίες, επομένως έχουν ισχυρό το στοιχείο της αλήθειας.
Μια αλήθεια που τη συναντά κανείς όντως, ανεξάρτητα από τον λόγο που εντάσσεται αρχικά στην Αριστερά. Μπορεί να μπήκε στους κόλπους της επειδή φαινόταν κουλ ή επειδή βρίσκονταν εκεί οι φίλοι/η σχέση του. Δεν έχει σημασία, η εμπλοκή και η τριβή με τον χώρο καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: η Αριστερά είναι για τα δύσκολα. Αναπόφευκτα αυτό είναι πιο εμφανές στις εκλογικές περιόδους, τότε που γίνεται το ταμείο. Με λιγότερα μέσα (οικονομικά, υλικά, μιντιακά κ.τ.λ.) από το κυρίαρχο μπλοκ, με την καθεστηκυία τάξη ενάντια σε ό,τι την αμφισβητεί, με την πεποίθηση του There Is No Alternative να επιχειρεί να μπολιάσει απόλυτα την κοινωνία. Σ’ αυτό το περιβάλλον μάχεται η Αριστερά. Κάποτε πάσχιζε να υπάρχει. Σήμερα παλεύει να αναγεννηθεί.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι ούτε κάποιο τέλος ούτε μια αρχή. Είναι ένας κόμβος. Ένα γεγονός στη μέση μιας πορείας που θα διαμορφώσει πολιτικό γεγονός και θα δρομολογήσει εξελίξεις. Είναι στο χέρι της Αριστεράς να αναγνώσει το εκάστοτε αποτέλεσμα υπό το σωστό πρίσμα. Δεν το έκανε πάντα στο παρελθόν, αλλά οφείλει να το κάνει σήμερα πιο πολύ από ποτέ. Για όλα αυτά που εκπροσωπεί. Άλλωστε, «η Αριστερά είναι για τα δύσκολα», αλλά είναι και για την αξιοπρέπεια, το κοινωνικό κράτος, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την ειρήνη και την ισότητα.
