Οι εμπρηστικές δηλώσεις Μητσοτάκη, η ταύτιση φοιτητών - ληστών, μπορεί να πέρασαν απαρατήρητες από μια εντυπωσιακά μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης, όχι όμως και από τα κοινωνικά δίκτυα. Ξεχείλιζαν από αγανάκτηση όσοι είχαν καταφέρει να εντοπίσουν τις πρωθυπουργικές δηλώσεις: «Τα παιδιά μας δεν είναι ληστές».
Οι εμπρηστικές δηλώσεις Μητσοτάκη ήρθαν σε μια δύσκολη για την κυβέρνηση ώρα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος φρόντισε να τις επαυξήσει, κάνοντας λόγο για «πάρα πολύ σωστό παραλληλισμό». «Παράνομη πράξη είναι και η ληστεία, παράνομη πράξη είναι και η κατάληψη. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι πρέπει να έχουν σε αυτή τη χώρα ασυλία και ενώ παρανομούν» δήλωσε ο κ. Μαρινάκης χθες στην ΕΡΤ, φέρνοντας στον νου των παλαιοτέρων το περίφημο ανέκδοτο από το μάθημα της Λογικής: «Ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι».
Οι εμπρηστικές δηλώσεις Μαρινάκη είναι συνειδητές. Ταυτίζει τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των φοιτητών με την «ανομία» και την «παραβατικότητα», με μολότοφ και βιαιοπραγίες. Η επιλογή άλλων μεθόδων αγώνα, ώστε να μην διευκολυνθεί η κυβερνητική στόχευση, είναι ζήτημα του αυτόνομου φοιτητικού κινήματος και σίγουρα δεν σχετίζεται με μια βία που δεν υφίσταται στις συνελεύσεις, αλλά στην οποία επενδύει ο κ. Μαρινάκης: «Θεωρώ ότι ένα από τα τελευταία και μεγάλα “αποστήματα” ανομίας που πρέπει ολοσχερώς να σπάσουν στην Ελλάδα βρίσκεται σε κάποια -όχι σε όλα- πανεπιστημιακά ιδρύματα» δήλωσε, επαναφέροντας το αφήγημα περί νόμου και τάξης, που η κυβέρνηση ξεχνά συστηματικά μπροστά στα αλλεπάλληλα περιστατικά σκληρής εγκληματικότητας, πυροβολισμών, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών συμμοριών και φονικών σε όλο και περισσότερες γειτονιές.
Οι εμπρηστικές δηλώσεις των κυβερνώντων, με τον κ. Μαρινάκη να εγκαλεί την Αριστερά ότι «επενδύει στην προβοκάτσια, επενδύει στο να υπάρχει ένα παράπλευρο θύμα, μια απώλεια, ένας τραυματίας ή οτιδήποτε άλλο», ηχούν ως κακός, πολύ κακός οιωνός. Προσπερνώντας την παραβίαση του συντάγματος στο ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων, επικαλούμενη την υπαρκτή ανάγκη να μην χαθούν τα μαθήματα και η εξεταστική, αντί να προχωρήσει σε ευρύ κοινωνικό διάλογο, αντί να μιλήσει για τη σταθερή υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση των πανεπιστημίων, προσπαθεί να απευθυνθεί στα ένστικτα της παραζαλισμένης από τον γάμο ομοφύλων βάσης της με όποιο κοινωνικό κόστος. Επικίνδυνοι χειρισμοί, επικίνδυνη (μικρο)πολιτική.
