Ολα έγιναν λάθος από το βράδυ των ευρωεκλογών του 2019.
Πολλοί δημοσιολογούντες, πολιτικοί επιστήμονες, δημοσκόποι, από τους μετρημένους στα δάχτυλα που διασώζουν ακόμα αξιοπιστία, και λιγότερα κομματικά στελέχη εστιάζουν στο «Όχι» που έγινε «Ναι», αναζητώντας εκεί την αφετηρία της υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο δεν έγινε εκεί η μεγάλη ζημιά στην αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ.
Το βράδυ των ευρωεκλογών, στις 3 Μαΐου του 2019, και υπό το κράτος μιας ήττας που διαβάστηκε εντελώς λάθος, πρώτον αποφασίστηκε να γίνουν οι εθνικές εκλογές ένα μήνα μετά. Σε ελάχιστο διάστημα ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ ανασυντάσσεται και στις 7 Ιουλίου φτάνει σε ένα -ιστορικό- ποσοστό 31,5%.
Οχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατέρρευσε, όπως επεδίωκε το αντισύριζα μέτωπο, αλλά σημείωσε μια εξαιρετική επίδοση. Και το εύλογο ερώτημα είναι το εξής: Αν πηγαίναμε σε εκλογές τον Ιανουάριο του 2020, όπως είχαμε το δικαίωμα, έχοντας όμως αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο την υλοποίηση ενός φιλολαϊκού προγράμματος που άρχισε να ξεδιπλώνεται μετά την έξοδο από το Μνημόνιο, μήπως η διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη περιοριζόταν στις 3-5 μονάδες;
Το ίδιο βράδυ αποφασίστηκε η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά (την οποία από το 2012 είχε καλύψει) και το Κέντρο. Και κάπως έτσι άρχισε η σταδιακή αποαριστεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. πλέον.
Και πάμε στο «μαύρο κουτί» του αποτελέσματος του Μαΐου.
Οπως δείχνουν οι αναλύσεις των ποιοτικών στοιχείων από τις δημοσκοπήσεις και τα exit polls του -για να έρθουμε στο σήμερα-, ο ΣΥΡΙΖΑ τον Μάρτιο, μετά το εγκληματικό δυστύχημα στα Τέμπη, βρισκόταν σε απόσταση βολής από τη Νέα Δημοκρατία. Οι εκλογές υπό το βάρος των δραματικών γεγονότων μετατίθενται, από το Πάσχα, που αρχικά προγραμμάτιζε η κυβέρνηση, για τον Μάιο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να εμφανιστεί ως διεκδικητής της κυβέρνησης, καταθέτει ένα παράλογο αφήγημα «κυβέρνησης συνεργασίας», με εταίρους που όχι μόνο δεν θέλουν να συγκυβερνήσουμε αλλά μας έχουν στοχοποιήσει. Συμπεριφερόμαστε σαν μεθυσμένο έξι που θέλει να γίνει εννιά, που λέει σε ένα φοβερό στίχο ο Γιώργος Μίχας. Δίνουμε έτσι σήμα ότι δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να κυβερνήσουμε. Και κάπως έτσι η διαφορά από 4-5 μονάδες στο τέλος Μαρτίου πέταξε στις 21 - και τώρα στις 23, δύο μήνες μετά. Και τώρα; Ας συζητήσουμε, άμεσα, ψύχραιμα και ισότιμα, και θα δούμε.
