Όλες οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα, σε βάθος δεκαετιών, έγιναν με βάση τα εσωτερικά ζητήματα της χώρα και όχι τη διεθνή της θέση. Τέτοιες ήταν οι συνθήκες γεωπολιτικής σταθερότητας που ουδείς ασχολείτο με τις εκλογές σε κράτος - μέλος της Ε.Ε. ή του ΝΑΤΟ, υπό το πρίσμα ενδεχόμενων σημαντικών αλλάγών. Στις εκλογές του 1981 δεν ετίθετο ζήτημα εξόδου από την τότε ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Ούτε στις εκλογές του 2015 ή στο δημοψήφισμα, παρότι προκαλούσαν μια σχετική νευρικότητα στον διεθνή παράγοντα, δεν υπήρχε σκέλος που να αφορά τον γενικό διεθνή προσανατολισμό της χώρας, δηλαδή την Ε.Ε. και το, εν υπνώσει τότε, ΝΑΤΟ.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο διαφαινόμενος νέος Ψυχρός Πόλεμος έχουν αλλάξει την οπτική υπό την οποία εξετάζονται οι εκλογικές αναμετρήσεις, με τη σύγκρουση και τα αποτελέσματά της να είναι εκ των πραγμάτων στην ατζέντα. Πολλοί λοιπόν κοιτάζουν τις ερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα με γνώμονα τη σταθερότητα και ομοψυχία της Ε.Ε. και ακόμα περισσότερο του ΝΑΤΟ και της εγγενώς ασταθούς ΝΑ πτέρυγάς του. Σε αυτό το πλαίσιο μάλιστα έγινε και η εσπευσμένη μακρά συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν.
Ο Μητσοτάκης, με την επιλογή του να υπερακοντίσει σε "ατλαντισμό" πολλές άλλες χώρες της Δύσης, εκθέτοντας τη χώρα στην πρώτη γραμμή του αντιρωσικού μετώπου, αποσκοπούσε, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, να προβληθεί ως ο αξιόπιστος και "δεδομένος" εταίρος και ταυτόχρονα να φιλοτεχνήσει τον Τσίπρα ως αναξιόπιστο, φιλορώσο κ.λπ. Φρόντισε μάλιστα την εικόνα αυτή να την υποστηρίξει και η λίστα Πέτσα. Και αυτό παρότι το Μαξίμου γνωρίζει ότι, λόγω των παραδοσιακών φιλικών προς τη Ρωσία αισθημάτων των Ελλήνων, αλλά και του διάχυτου φιλοπουτινισμού ειδικά στο συντηρητικό ακροατήριο, ζημιά μάλλον παρά κέρδη εισπράττει, κάτι που φαίνεται με σαφήνεια και σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Ο λόγος που ο πρωθυπουργός προχώρησε σε αυτήν την κίνηση είναι ίσως αταβιστικός. Τα εγγόνια της μετεμφυλιακής Δεξιάς παλινδρομούν στα γνώριμα, σε μια προσαρμοσμένη στις συνθήκες εκδοχή του πάλαι ποτε "κομμουνιστικού κινδύνου", και κλείνουν το μάτι στον διεθνή παράγοντα να βάλει πλάτη υπέρ της Ν.Δ. Αλλά ο διεθνής παράγοντας δεν πρόκειται να πληρώσει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ούτε το ταμείο του σούπερ μάρκετ, άρα δεν μπορεί να σώσει την παραπαίουσα κυβέρνηση Μητσοτάκη.
