Με ευχές και κατάρες πορευόμαστε στην πανδημία. Σε δυσθεώρητα ύψη τα κρούσματα, ενώ τα ρεκόρ θανάτων διαδέχονται το ένα το άλλο. Τα αποτελέσματα μιας κατά κράτος νικημένης από τον κορωνοϊό κυβέρνησης είναι τόσο οφθαλμοφανή και αδιαμφισβήτητα που τα παραδέχονται μόνοι τους.
Η αν. υπουργός Υγείας Μ. Γκάγκα ομολόγησε ότι το ΕΣΥ δεν έχει γιατρούς, αποκαλύπτοντας την εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης όταν έχει μειώσει κατά 1 δισ. τις δαπάνες για την Υγεία.
Την ίδια ώρα, ο Μητσοτάκης επιπλήττει τον Τσίπρα γιατί «δεν πάει στην Εκκλησία να ανάψει κερί», στέλνοντας ένα μήνυμα αποδρομής και εγκατάλειψης της τύχης μας στα θεία. Με κυβερνητικές διαρροές και τη βοήθεια της Εκκλησίας μπάλωσαν πρόχειρα και αυτό το φιάσκο.
Ο πρωθυπουργός παρουσιάζει τον εαυτό του ως θεματοφύλακα της πίστης για λόγους πολιτικής εκμετάλλευσης αποδεικνύοντας ότι δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο μπροστά στην ψηφοθηρία. Μια ακραία συντηρητική πολιτική, που διαρκώς μηχανεύεται «κόλπα» για να κρύψει τα εγκληματικά αποτελέσματά της, κάνει τον παραλογισμό σημαία πολιτικής αντεπίθεσης. Δικαιώματα και ελευθερίες καταστρατηγούνται το ένα μετά το άλλο και αυτό παρουσιάζεται ως κάτι φυσιολογικό.
Διχάζουν και φανατίζουν το συντηρητικό κοινό αδιαφορώντας για την Υγεία, τα δικαιώματα, τη δημοκρατία, τα οποία θεωρούν πολυτέλειες του κράτους δικαίου που πρέπει να αρθούν. Έτσι εύκολα από το «με την αστυνομία» παρουσιάστηκαν ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της Εκκλησίας, που δήθεν βάλλεται από την αντιπολίτευση, μόνο και μόνο για να αποφύγουν να λογοδοτήσουν για τις αδιέξοδες και εγκληματικά ανέμελες επιλογές τους στην πανδημία
Παλινδρομούμε σε εποχές ανελευθερίας, όπου όποιος δεν ενστερνιζόταν το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» ήταν προδότης και του έπρεπε σκληρή καταδίκη και απαξία. Ωστόσο, επειδή πρόκειται για μια συγκεκριμένη στρατηγική επιλογή από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που θα ξεδιπλώνεται όλο και πιο συχνά όσο τα αδιέξοδα οξύνονται και η κοινωνία αγανακτεί και όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, απαιτούνται αυξημένα αντανακλαστικά.
Ευτυχώς, και τα σόσιαλ μίντια αλλά κυρίως οι μαζικοί αγώνες αποδεικνύουν ότι υπάρχουν αντανακλαστικά. Η κοινωνία είναι ζωντανή, η φωνή της δυνατή και ενίοτε νικηφόρα... Έχουμε κάθε λόγο να αισιοδοξούμε ότι υπάρχουν αντιστάσεις γερές απέναντι στον τραμπισμό του καθεστώτος Μητσοτάκη, που μοιάζει τελευταία να γοητεύεται από τους Ταλιμπάν.
