Σε μiα συνέντευξή του την εποχή που ήταν ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο σημερινός πρωθυπουργός είχε πει ότι τον ενδιαφέρει περισσότερο η επικοινωνία, παρά η ουσία. Όλοι αντιλήφθηκαν την αναφορά αυτή ως φραστικό σφάλμα του κύριου Μητσοτάκη και όχι κατά κυριολεξία. Κι όμως, ως πρωθυπουργός έχει βαλθεί να πείσει περί του αντιθέτου. Ότι δηλαδή αυτό που κατά βάση τον ενδιαφέρει είναι η επικοινωνία και η επικοινωνιακή διαχείριση στην κατεύθυνση της αυτοπροστασίας του και της προσωπικής του προβολής.
Σε αντίθεση με τα ισχύοντα στο πολιτειακό μας σύστημα, όπου ο πρωθυπουργός έχει ατομικά την αντικειμενική πολιτική ευθύνη για τις πράξεις και τις παραλείψεις της κυβέρνησης του, ο Κυρ. Μητσοτάκης λειτουργεί ως ανεύθυνος άρχων. Είναι αλήθεια ότι η χώρα στην πρόσφατη πολιτική της Ιστορία δεν έχει ξανασυνάντησει τόσο πολιτικά φυγόπονο πρωθυπουργό. Κι αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με το γεγονός ότι στον έναν χρόνο που κυβερνά έχει πάει περισσότερες διακοπές απ’ ό,τι αθροιστικά όλοι οι προκάτοχοί του, αλλά με το ότι είναι επιδεικτικά απών από κάθε μεγάλη μάχη που έπρεπε να δώσει ως πρωθυπουργός.
Απών από τη Βουλή, απών από την Ευρωπαϊκή Ένωση, απών από συμμαχίες, συνεννοήσεις και γενικά οτιδήποτε συνθέτει τον ρόλο του πρωθυπουργού. Η προκλητική αγιογράφηση από τα μέσα της λίστας Πέτσα δεν είναι ικανή να αποκρύψει αυτή την πραγματικότητα. Έχει φτιαχτεί στο πλαίσιο του επιτελικού κράτους ένα γιγαντιαίο Μέγαρο Μαξίμου, ένα πρωθυπουργικό γραφείο το οποίο έχει συγκεντρώσει σχεδόν το σύνολο της κυβερνητικής δραστηριότητας.
Κι όμως, ο πρωθυπουργός είναι απών, εκτός από τις περιπτώσεις που εμφανίζεται ως από μηχανής θεός με ένα διάγγελμα ή συχνά με μια διαρροή να δώσει λύσεις εκεί που η κυβέρνησή του τα έχει κάνει μπάχαλο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο διάστημα της πρωθυπουργίας του παρακολουθεί ως απλός θεατής τις εξελίξεις που επηρεάζουν και θα επηρεάσουν το μέλλον της χώρας.
Επί σειρά μηνών απέφυγε επιμελώς, ακόμα και στην περίοδο της λεγόμενης κρίσης του Έβρου, να θέσει τα ελληνοτουρκικά ζητήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ, στην ίδια την Τουρκία.
Αδράνησε προκλητικά όταν η Άγκυρα ανακήρυξε ΑΟΖ με τη Λιβύη, αδράνησε όταν η συμφωνία αυτή κατατέθηκε στον ΟΗΕ δημιουργώντας τετελεσμένα.
Αγνόησε επιδεικτικά τη γνώμη αλλά και τη βοήθεια που του προσέφερε η αξιωματική αντιπολίτευση. Προτίμησε μια πολιτική κατευνασμού του Ερντογάν, ανυπαρξίας σχεδιασμού και αδράνειας, την οποία συνεχίζει ακόμα και σήμερα, επαφιέμενος ή ελπίζοντας στις καλές υπηρεσίες του Βερολίνου εσχάτως, της Ουάσιγκτον παλιότερα, χωρίς ο ίδιος να δραστηριοποιείται. Αντί να απαιτήσει κυρώσεις από την Ε.Ε., περιορίστηκε σε ευχολόγια θεωρώντας ότι κάποιος άλλος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα. Με τον τουρκικό στόλο αναπτυγμένο στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στη Ρόδο και στο Καστελόριζο, η Αθήνα όχι μόνο δεν συγκάλεσε ΚΥΣΕΑ, αλλά ο πρωθυπουργός δεν είχε καν την ευαισθησία να μιλήσει στη Βουλή και να ενημερώσει τον ελληνικό λαό. Ακόμα και η NAVTEX η οποία εκδόθηκε από την Ελλάδα για την ακύρωση της αντίστοιχης τουρκικής καθυστέρησε 24 ώρες, λες και ήθελε πολύ μεγάλη μελέτη για να προχωρήσει σε μια κίνηση σχεδόν υποχρεωτική.
Αλλά φτάσαμε σ’ αυτήν την εξέλιξη ύστερα από μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Κυριάκος Μητσοτάκης αρνούνταν πεισματικά να θέσει τα ζητήματα των τουρκικών προκλήσεων. Την περίοδο που τα ΜΜΕ της λίστας Πέτσα δημιουργούσαν την εικόνα ελληνοτουρκικού πολέμου -νικηφόρου για τα ελληνικά όπλα- στον Έβρο η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κάλεσε καν στο υπουργείο Εξωτερικών τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα και δεν προέβη σε κανένα διάβημα προς την Άγκυρα.
Την ίδια αδράνεια που επιδεικνύει στα εθνικά θέματα ο Κυριάκος Μητσοτάκης την επιδεικνύει και στις σχέσεις της χώρας με τους εταίρους της. Ξεκίνησε τη θητεία του αρνούμενος να διαπραγματευτεί τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, πετώντας την προεργασία που είχε ήδη κάνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα, στη φάση της πανδημίας και της ευρωπαϊκής απάντησης, ο Έλληνας πρωθυπουργός, αντί να βρίσκεται σε συνεχή συνεννόηση με τους ομολόγους του του ευρωπαϊκού Νότου, χωρών όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, που αντιμετωπίζουν σε γενικές γραμμές τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα, προτίμησε να μείνει αμέτοχος, επιτήδειος ουδέτερος, ενισχύοντας έτσι με τον τρόπο του τους εκπροσώπους του πλούσιου Βορρά.
Ο χαρακτηρισμός «πρωθυπουργός τουρίστας» περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια τον βίο και την πολιτεία του. Ζει κι αυτός τον μύθο του στην Ελλάδα…
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
