Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, έχει τη δικιά της, μια μεγάλη ιστορία, σε πολλά σημεία συνδεδεμένη με την Ελλάδα. Τελευταίο στάδιο της αλληλένδετης σχέσης ΕΡΤ - Ελλάδας είναι το κλείσιμό της από τον Αντώνη Σαμαρά και το εκ νέου άνοιγμά της από τον Αλέξη Τσίπρα.
Στη θέση του μαύρου πέρασε το χρώμα, μόνο που το χρώμα είναι θαμπό (όπως και η εικόνα της ΕΡΤ). Θαμπό λόγω ισορροπιών, λόγω πολιτικών παρεμβάσεων, λόγω της αδυναμίας της διοίκησης, λόγω των εργαζομένων, λόγω των συνδικαλιστικών αντιπαραθέσεων, λόγω, λόγω, λόγω... Σίγουρα οι αιτίες δεν είναι ποτέ μία, αλλά πολλές περισσότερες. Αξία όμως έχει η κατανόηση των προβλημάτων και η ιεράρχησή τους σε σχέση με τη λύση τους. Δυστυχώς, η ΕΡΤ που σωστά την ξανάνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια ΕΡΤ που στο μυαλό των πολιτών είναι συνυφασμένη με τις λέξεις απαξίωση, μιζέρια, κούραση, προπαγάνδα, κ.λπ.
Πριν από έναν χρόνο η ΕΡΤ (και η κυβέρνηση) είχε την πρώτη της ευκαιρία να δείξει αυτό που έλεγε, που φώναζε, που πάλευε. Ανεξαρτησία, πλουραλισμός, πολυφωνία. Μια τηλεόραση που πρέπει να πιάσει τον σφυγμό των πολιτών που την πληρώνουν. Που πρέπει να ακούει την κοινωνία. Δυστυχώς, η ΕΡΤ έχασε την πρώτη ευκαιρία που είχε. Τα νούμερα τηλεθέασης τραγικά, η εικόνα κακιά, η ενημέρωση άσχημη. Κυρίαρχη εικόνα, ήταν η εικόνα των ατελείωτων συζητήσεων για να γεμίζουν φθηνά τις ώρες της ημέρας.
Στα λόγια ακούσαμε για μια ΕΡΤ που θα γίνει BBC, στην πράξη όμως βλέπουμε μια ΕΡΤ του... 1980. Σκηνικά, ντύσιμο, σκηνοθεσία, γραφικά, εκφορά λόγου, το ένα χειρότερο από τα άλλα. Και όσον αφορά την ουσία; Ας το αφήσουμε καλύτερα. Απλά ασκήσεις ισορροπίας, έτσι ώστε να εκτελούνται όλες οι εντολές από το Μαξίμου και ταυτόχρονα να «καλύψουν» τα παράπονα της αντιπολίτευσης.
Θα μας πείτε όμως. «Μα καλά. Έτσι, ίδια δεν ήταν και τα προηγούμενα χρόνια η ΕΡΤ;». Δίκαιο έχετε, μόνο που υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Θυμηθείτε τι έλεγε ως κριτική για την ΕΡΤ η σημερινή αριστερή κυβέρνηση και τι υποσχέθηκε για την επόμενη μέρα του μαύρου του Σαμαρά. Άλλα έλεγε, άλλα βλέπουμε.
Η πρώτη ευκαιρία της ΕΡΤ, στη συνείδηση του κόσμου χάθηκε. Το ερώτημα όμως είναι, γιατί αφήνουν και τη δεύτερη ευκαιρία να πάει χαμένη; Η πρώτη τηλεοπτική σεζόν πέρασε, το καλοκαίρι έφτασε και μαζί του ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες. Οι άνθρωποι της ιδιωτικής τηλεόρασης ασχολήθηκαν πολύ περισσότερο με την εξασφάλιση της άδειας για το κανάλι τους, παρά για το νέο τηλεοπτικό πρόγραμμά τους. Λογικό.
Γιατί όμως οι άνθρωποι της ΕΡΤ (εντός και εκτός του κτηρίου της Αγίας Παρασκευής), ασχολήθηκαν με οτιδήποτε άλλο (πλην τους Ολυμπιακούς αγώνες), και έφθασε η έναρξη της νέας σεζόν με την ΕΡΤ να είναι και πάλι πλήρως απροετοίμαστη;
Γιατί δεν άρπαξε την ευκαιρία του χρόνου και της ασχολίας των άλλων με τις τηλεοπτικές άδειες, έτσι ώστε να έχει βγάλει ένα αξιοπρεπές πρόγραμμα στο αέρα, το οποίο μέρα με τη μέρα θα κερδίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών;
Γιατί αποφάσισε να κάνει ασκήσεις επί «αέρος» για το ποιος/α θα το πει και τι θα πει, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά, στην παρούσα χρονική τηλεοπτική, αλλά και πολιτική στιγμή;
Είναι κόπος να αφουγκραστούν την κοινωνία και η ΔΗΜΟΣΙΑ ραδιοτηλεόραση να τους δώσει, αυτό που πρέπει, αυτό που θέλουν, αυτό που ψάχνουν, όλοι γύρω μας;
Δυστυχώς και η δεύτερη ευκαιρία δείχνει ότι και αυτή πάει χαμένη. Το κακό είναι ότι -με ποδοσφαιρικούς όρους- όταν έχεις δύο ευκαιρίες μπροστά στο τέρμα και τις χάνεις, τότε σίγουρα θα χάσεις και το παιχνίδι.
Εκτός... Εκτός και αν η επιλογή βάσει τακτικής είναι η ήττα. Κρίμα.
