- Επειδή η κα Ντέλια Βελκουλέσκου είναι «η επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ελλάδα», οι αξιώσεις του τίτλου (Η Αυγή, 24/9/16) αιφνιδιάζουν και δηλητηριάζουν, καταδικάζοντας σε πολλαπλάσιο Καιάδα τούς ακόμα «υφιστάμενους συνταξιούχους» και σε αγωνία τα παιδιά τους που δεν τους ξέχασαν ούτε τους εγκατέλειψαν. Με δικαιολογία τη «μη μεταφορά των βαρών στους νέους ασφαλισμένους».
- Η οξυκόρυφη πυραμίδα των επαναληπτικά αυξανόμενων περικοπώ, σε μισθωτούς συνταξιούχους υπερέβη πολλές φορές τις πέντε. Κι όσο πολλαπλασιάζονταν οι απολύσεις των πρώτων, τόσο οι συνταξιούχοι γονείς τούς στήριζαν, ξεχνώντας τη δική τους επιβίωση. Αυτό πώς το αγνοεί η κα Βελκουλέσκου; Δεν βρέθηκε κανείς να την ενημερώσει;
- Ποιος άραγε ενημέρωσε κι έπεισε την «επικεφαλής» για «περιορισμένες μειώσεις»; Μήπως ο κ. Μητσοτάκης, προστατεύοντας έτσι και τον εαυτό του, ως υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, από την καταγγελία ότι το καλοκαίρι του 2013, με τις χιλιάδες απολύσεις υπαλλήλων, ευθύνεται για περίπου τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες.
Εύλογη απορία 1: Σε ποιαν από τις ιδιότητες του υπουργείου που αργά (και μάλλον ανόρεχτα, εξαιτίας της αντιπαλότητας με την οικογένεια) του ανέθεσε ο κ. Σαμαράς υπάγονται οι απολύσεις και οι συνέπειές τους;
Εύλογη απορία 2: Με δεδομένα τα 520 ευρώ ή και λιγότερα, που ήθελαν οι δανειστές, η τρόικα, οι Θεσμοί, ως πρώτο (κατώτερο) μισθό των νέων και τα 586 ευρώ που εξασφάλισαν το ήρεμο χαμόγελο και οι χαμηλόφωνες αλλά ακλόνητες αντιπροτάσεις του υπουργού ΕΚΑΚΑ, δεν είναι αντιφατική η αιτιολόγηση του Καιάδα των συνταξιούχων από τη συνυπεύθυνη για τις αρχικές διαπιστώσεις, επεξεργασίες, προτάσεις των Θεσμών;
- Αρκετά με ταλαιπώρησαν, όχι φυσικά οι αξιώσεις των δανειστών, αλλά η αιφνίδια επίθεση του κ. Τόμσεν. Αναπόφευκτη εκδίκησή μου, η αναδρομή στο video του διαλόγου του με την κ. Βελκουλέσκου, που μας χάρισαν τα WikiLeaks. Ο τέως εκπρόσωπος του ΔΝΤ κι επικεφαλής της τέως τρόικας, με ανεξάντλητη εμμονή, επιμονή, τελικά οργή, αξίωνε από την επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ, να αναιρέσει ολόκληρη την πρώτη πρότασή της (δηλαδή του ΔΝΤ) και τελικά των Θεσμών και να επιμείνει στη συνολική αναθεώρηση, από μηδενική βάση, των μέχρι τότε συμφωνηθέντων. Εκείνη, ήρεμα, απέρριπτε τις προτάσεις του, εμμένοντας στη συμβολή της στο έργο των Θεσμών που προηγήθηκε της αρχικής συμφωνίας με την κυβέρνηση, στα όσα διαπίστωσε ή αποδέχτηκε, διερεύνησε, πρότεινε.
- Φυσικά αναρωτήθηκα αν «η επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ» επηρεάστηκε τελικά από τον διάλογο με τον «παραμελημένο» τέως επικεφαλής της τέως τρόικας κι αν αυτό συνέβαλε στην καταδίκη των συνταξιούχων και δη των υπέργηρων. Ανάτρεξα στην παρατεταμένη «Μοναξιά του κ. Τόμσεν» (Η Αυγή, Φεβρουάριος 2016) έξω από το εργώδες μέγαρο του Eurogroup στις Βρυξέλλες, που έχω αποδώσει σε αναμονή εξόδου του πρωθυπουργού μας, για να επισκεφθεί με άνεση τον κ. Σόιμπλε με στόχο την υπόμνηση της κοινής τους σκληρότητας (μήπως και το Grexit;). Κατέληξα πως δεν υπήρξαν παλαιότερες προσπάθειες επιρροής, καθώς η απόσταση των επτά μηνών (Φεβρουάριος - Σεπτέμβριος 2016) δεν σημαδεύτηκε από αιφνιδιασμούς τής εκπροσώπου μέχρι τις «απειλές» του προπερασμένου Σαββάτου.
- Ίσως όμως έμαθε για τον διάλογο με τις διαφωνίες η κα Λαγκάρντ, θυμήθηκε τον τέως επικεφαλής της τρόικας κι έκανε την πρόσφατη δήλωση, «αν οι Ελληνες επιδείξουν ηρωισμό, θα επιτύχουν».
Κι άλλη παραπομπή; Μάλλον όχι σε αυτοκτονίες, αλλά σε δυστυχία, πείνα, επίσπευση θανάτων; Πότε επιτέλους οι αξιώσεις του ΔΝΤ θα ισορροπήσουν μεταξύ της προτροπής, κυρίως προς τους δανειστές, για μείωση του χρέους και προς τους «Έλληνες», να βασανίζονται περισσότερο τα τελευταία χρόνια της ζωής τους ή να πεθαίνουν νωρίτερα;
Πιθανώς η ίδια τράβηξε και το αυτί της «επικεφαλής» (ίσως έναντι του τίτλου της), υποδεικνύοντας και τον αιφνιδιασμό της 24ης Σεπτεμβρίου.
- Τελειώνω με έξι δικές μου διαπιστώσεις:
1. Την εύλογη, σταθερή, τολμηρή αντίδραση και αντίσταση του υπουργείου Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Αλληλεγγύης στον αιφνιδιασμό της κ. Βελκουλέσκου.
2. Την αναβίωση της ανθρώπινης, ανθρωπιστικής, σοσιαλιστικής Ευρώπης που επεδίωξε ως πρόεδρος της Επιτροπής ο Ντελόρ. Που κάθε τόσο παρεμβαίνει για να μας υπερασπιστεί.
3. Τις σκληρότατες, βασανιστικές τιμωρίες του φιλοξενούμενου στη λονδρέζικη πρεσβεία του δημοκρατικού Εκουαδόρ Ασάνζ και του επίσης φιλοξενούμενου «κάπου στη Ρωσία» Σνόουντεν. Που ακόμα πληρώνουν (ώς πότε;) τη δυνατότητα που έδωσαν σε αδικημένα άτομα, ομάδες, κράτη να αντιμετωπίσουν τους εκμεταλλευτές, τους βασανιστές, τα νεοφιλελεύθερα κράτη-δανειστές.
4. Αλλά και τις αδικίες που ενστερνίστηκαν τα φτωχά δανειζόμενα κράτη, όσα δεν τόλμησαν να αντιδράσουν και ένα-ένα γονατίζουν πληρώνοντας τα αυξανόμενα με τοκογλυφικές μεθόδους χρέη.
5. Την πρόσφατη αφύπνιση των νοτίων χάρη στην πρόσκληση του Αλέξη και τη διακήρυξη αναβίωσης του πολιτισμού και του ανθρωπισμού, αντί της διάλυσης, στην Ευρώπη.
6. Και κάτι πρόσφατο. Το κουράγιο, την τολμηρή αντιμετώπιση της αστυνομικής επίθεσης, στο πείσμα των χημικών που εισέπνεαν, των συνταξιούχων τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου!
