Του Δημήτρη Π. Κυριακαράκου*
Παρακολουθώντας στη δορυφορική τηλεόραση κάποια έγκριτη ιστορική και λαογραφική εκπομπή ειδικά αναφερόμενη σε έργα και ημέραι των βαραγγίων εθνών, των διαβόητων Βίκινγκς, μπορεί να ξεκινήσει κανείς να συνειδητοποιεί το εύρος της επιρροής των γερμανικών φύλων στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος.
Η Ευρώπη σφυρηλατήθηκε από αλλεπάλληλους φυλετικούς πολέμους. Η κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η συνεπαγόμενη βιαία διακοπή του status quo της Pax Romana, περί τα μέσα του 5ου μ.Χ. αιώνα, έδωσε την απαραίτητη «ελευθερία κινήσεων» στα ειδωλολατρικά γερμανικά φύλα για να μεθοδεύουν την επιδρομική τους κάθοδο σε πιο προσοδοφόρες γαίες.
Σάξωνες κατά Κελτών, Δανοί κατά Σαξώνων, Βάραγγοι κατά Γιούτων, Νορμανδοί κατά Αγγλοσαξώνων, Νορβηγοί κατά Ρώσων είναι μόνο κάποιες από τις αιματηρές φυλετικές διαμάχες που έσπειραν με τα κόκαλα των θυμάτων τους τα καταπράσινα λιβάδια της κεντρικής Ευρώπης, τα οποία, καθώς εμπειρικά απεδείχθη, δεν επαρκούσαν για να ικανοποιήσουν τις βιοτικές ανάγκες όλων των ξανθωπών φύλων.
Για να σταματήσει όμως το αιματοκύλισμα εκατονταετιών, το οποίο δεν συνέφερε κανένα από τα βαράγγια έθνη, αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα ενωτικό σημείο αναφοράς, ένας «κοινός» εχθρός που θα συσπείρωνε τους ανά την Ευρώπη ξανθούς.
Η αραβική φυλή έδινε την ιδανική ευκαιρία στα τέως πια ειδωλολατρικά γερμανικά φύλα τα οποία είχαν ασπαστεί, με μικρή σχετικά απόσταση ιστορικού χρόνου το ένα από το άλλο, τον χριστιανισμό και όλα τα «θεσμικά» εκπολιτιστικά εργαλεία που είχε να προσφέρει ο τρωθείς από τις επιδρομές τους ρωμαϊκός κόσμος. Το πλιάτσικο δε αφορά μόνο ζωτικό χώρο, φυσικό πλούτο και τιμαλφή, υπάρχει και η υφαρπαγή των πολιτισμικών αγαθών που καθιστά τον άρπαγα πιο sapiens, άρα πιο ισχυρό και κατά συνέπεια πιο αδηφάγο.
Από την εποχή των σταυροφοριών έως τις μέρες μας κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, προφανώς όχι αρκετό για να πνίξει τις παλιές εμπάθειες, τις από τη φυλετική πολεμαρχική αντίληψη ορμώμενες. Η γεωπολιτική παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο διότι, πολύ απλά, η Γη, ενώ γυρίζει, δεν αλλάζει. Έχει και αυτή τις παραξενιές της...
Τα έθνη όμως που εμμένουν στη φυλετική αντίληψη ενάσκησης πολιτικής, ενόσω μάλιστα ζούμε την περίφημη «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση», υποβιβάζουν τη γη από οικουμενικό χωριό σε άθλια γειτονιά. Μια γειτονιά με πολλές αντιμαχόμενες συμμορίες.
Η «φυλή» είναι μία αντίληψη καθ' εαυτή. Ο ηγέτης της αφιονίζει το πολιτισμικό της θυμικό συνήθως εξυμνώντας μια ανύπαρκτη αξιακή «ανωτερότητα». Εμείς αναμεταξύ μας είμαστε «ίσοι», οι άλλοι είναι «κατώτεροι», «ανίκανοι» να διαχειριστούν τη μοίρα τους, οφείλουν να «αλλάξουν», να «μεταρρυθμιστούν». Ειδάλλως, το κρίμα στον λαιμό τους, θα «τιμωρηθούν»... από το σπαθί μας, από την ντιρεκτίβα μας, από τα «έκτακτα» μέτρα μας, από το Grexit μας, από το Schengenexit μας, από ό,τι διατίθεται στην εκάστοτε φαρέτρα μας τελοσπάντων.
Στο θέατρο των σύγχρονων ευρωπαϊκών συγκρούσεων οι συσχετισμοί ακολουθούν τη «φυλετική» παράδοση. Οι Λατίνοι (Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι) και οι (ανάδελφοι) Έλληνες, τόσους αιώνες μετά, βρίσκονται ξανά πολιορκημένοι από τα γερμανικά, από τα σλαβογερμανικά και από τα γερμανοουνικά φύλα (Γερμανούς, Αυστριακούς, Ολλανδούς, Πολωνούς, Σλοβένους, Λιθουανούς, Φινλανδούς, Ούγγρους), στραγγαλισμένοι από την οικονομική επιτήρηση. Οι Κέλτες (Γάλλοι, Βέλγοι) είναι ξανά ισλαμοτρομοκρατημένοι, από εσωτερικό εισβολέα αυτή τη φορά, περιαχθέντες σε αμυντική εσωστρέφεια, σαν να περιμένουν το πόρισμα των δρυιδών τους για να ξελουφάξουν. Οι αγγλοσάξωνες (Βρετανοί) τελούν εν αναμονή αυτόνομης εκστρατευτικής δράσης με αφετηρία και απόληξη την Britania, τον φυσικό εξουσιαστικό τους χώρο, όταν οι συνέργειες δεν συμφέρουν πια. Οι Σλάβοι (Ρώσοι) παραμένουν με ακατάλυτες στον χρόνο τις κυριαρχικές βλέψεις τους προς τη θερμή θάλασσα, δεν κατάφεραν εν έτει 1913 να υλοποίησουν με τους ομοφύλους τους Βούλγαρους, το μεσογειακό πανσλαβικό όραμά τους και εκατό χρόνια μετά αναβιώνουν τη συμμαχία τους με τους υπερφιλόξενους και πάντα πρόθυμους «εθελοντές» Έλληνες.
Όλα τα ως άνω φύλα τα ενώνει η ισλαμοφοβία και η αθρόα εισροή προσφύγων που καλούνται να ακουμπήσουν τα τιμαλφή τους σε αντάλλαγμα λίγες ανάσες «πολιτισμένου» ευρωπαϊκού αέρα. Το όραμα της ολοκληρωμένης Ευρώπης είχε μάλλον στενό και λίαν managerial ορίζοντα. Show me the money...
Έλληνες, αυτή η «φυλή» κι αν δεν αλλάζει. Ο λαός των άκρων, αεί παθών, σπανίως όμως μαθών. Οι αρχαίοι ημών πολιτειολόγοι, με προεξέχοντα τον Αριστοτέλη, ανέπτυσσαν επιστημονικό λόγο αναφορικά με τα «κατώτερα» κελτικά φύλα. Μόνο που οι Κέλτες είχαν αναπτύξει εγκρατή κοινοτικό βίο, υφαντουργική εικαστική τέχνη, μουσική από περίτεχνα πνευστά όργανα και, το πιο σημαντικό, ισότητα των δύο φύλων, έννοια άγνωστη στους χλαμυδοφόρους. Οι σύγχρονοι ημών πολιτειολόγοι, όμως, σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη, προπαγανδίζουν την οπωσδήποτε ένταξη της «κατώτερης» και «αδύναμης» φυλής μας στη ζεστή σκιά της ασπίδος κάποιου ισχυρού «φυλάρχου». Γερμανογενής θα είναι (βλ. Ντάισελμπλουμ), αγγλοσάξωνας (βλ. Ομπάμα) ή Σλάβος (βλ. Πούτιν); Την απάντηση, στον βαθμό που υπάρχει, θα μας τη δώσουν τα εκάστοτε πρυτανεύοντα νεοελληνικά συμπλέγματα κατωτερότητας των «διεθνολόγων του καφενείου» (βλ. άλλοτε αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα).
Σαν η Ευρώπη να μη γνώρισε ποτέ τον Βολταίρο, τον Ρουσό, τον Τζέρεμι Μπένθαμ, τον Βίκτωρα Ουγκό, τον Ρήγα Βενεστινλή, τον Αδαμάντιο Κοραή, τον Γκρότιους, τον Έρασμο, τον Λεβ Τολστόι, τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Άνταμ Σμιθ, τον Κάρολο Μαρξ. Σαν ο ιστορικός κύκλος της να ανοίγει με τα sagas των επιδρομέων yarls (οπλαρχηγών) της Σκανδιναβίας και να κλείνει ακόμα με τους Varangi ante portas.
* Ο Δημήτρης Κυριακαράκος είναι δικηγόρος, LLM Διεθνούς και Συγκριτικού Δικαίου Οικονομίας / Εμπορίου του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου Λονδίνου.
