Του Γιώργου Κυρίτση
Φτάσαμε επιτέλους μετά από ένα διαδικαστικό φιάσκο και μια αναμέτρηση προσωπικοτήτων με βασικό επίδικο το "ποιος θα κερδίσει τον Τσίπρα" στους δύο μονομάχους των εκλογών της Ν.Δ. Οι διάφορες συνιστώσες, οι καραμανλικοί, οι μητσοτακικοί, οι σαμαρικοί, έχουν πάρει θέσεις το ίδιο και οι μηχανισμοί τους, και περιμένουν το αποτέλεσμα. Και το περιμένει ολόκληρη η χώρα, καθώς η Ν.Δ. είναι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Κατά τον πρώτο γύρο όλοι επιχείρησαν να πείσουν ότι είναι κατάλληλοι αντι-Τσίπρες, ότι κομίζουν το νέο... Οι νεότεροι μάλιστα -ήδη μεγαλύτεροι από τον πρωθυπουργό- επιχείρησαν να παίξουν και το χαρτί της ηλικίας. Στην ανανέωση όμως, που είναι και το βασικό ζητούμενο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αυτός που "πλασάρεται" ως νεότερος μπορεί να κομίζει ό,τι πιο μισάνθρωπο και αναχρονιστικό με έναν μανδύα "νέου" επειδή χρησιμοποιεί καλύτερα τα hashtag στο twitter. Ποιοι αναμετρώνται όμως σήμερα;
Στα κόμματα της Δεξιάς, λόγω παράδοσης, έχουν μάθει να προσωποποιούν. Μεϊμαράκης ή Μητσοτάκης. Για όσους δεν σκέφτονται με όρους προσώπων, από τη μία είναι η παραδοσιακή, η λαϊκή καραμανλική Δεξιά, που εγγράφεται στη μεταπολεμική δυτικοευρωπαϊκη συναίνεση, και από την άλλη μια νεοφιλελεύθερη Δεξιά, η οποία μπορεί να είναι χρονολογικά μεταγενέστερη από τη λαϊκή Δεξιά, αλλά είναι μια υποχώρηση της παραδοσιακής χριστιανοδημοκρατίας σε θέσεις οι οποίες είναι στην πραγματικότητα η επιτομή του παρτακισμού και της πλήρους απορρύθμισης. Το μότο του βασικού τους πολιτικού προτύπου, της Θάτσερ, ότι "Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άνθρωποι" την εκπροσωπεί πλήρως. Είναι οι δύο εκδοχές κάτι, ας πούμε, σαν Μέρκελ και Σόιμπλε. Ίδιοι αλλά και διαφορετικοί.
Αναμετρώνται σήμερα δύο πολιτικές προσωπικότητες, αλλά και δύο αντιλήψεις, ο σκληρός νεοφιλελευθερισμός, η λιτότητα ως ευαγγέλιο, ως βασιλική οδός για την πρόοδο, πίσω από το οποίο βλέπουμε ότι συντάσσονται, πέρα από τον βασικό κληρονόμο του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα Κυριάκο Μητσοτάκη, και οι προερχόμενοι από την Ακροδεξιά, Βορίδης, Γεωργιάδης και Σαμαράς... πάντρεμα που πρέπει να μας προβληματίσει. Από την άλλη, μια πιο παραδοσιακή εκδοχή Δεξιάς, που διατηρεί εν σπέρματι έστω την κοινωνική διάσταση και με την οποία το χάσμα που χωρίζει την Αριστερά είναι επίσης αγεφύρωτο. Και οι δύο εκδοχές είναι πολιτικοί και ιδεολογικοί αντίπαλοι. Δεν γεννηθήκαμε χθες και γνωρίζουμε ότι η βασική διαφορά είναι ότι η μία εκδοχή έχει το Μνημόνιο σημαία και η άλλη το έχει διπλώσει τώρα και το 'χει βάλει στην κωλότσεπη. Αλλά στις εποχές που ζούμε, όλα μετράνε.
