Του ΝΙΚΟΥ ΛΙΟΝΑΚΗ
Πριν από έναν χρόνο, τέτοιες μέρες, είχε ήδη συντελεστεί η διάσπαση του ΠΑΣΟΚ με τον Γ. Παπανδρέου να έχει αποχωρήσει ιδρύοντας νέο κόμμα. Ο Κ. Σημίτης ήδη από την εκδήλωση της 3ης Σεπτέμβρη -αλλά και πολλούς μήνες νωρίτερα με το εγχείρημα των "58"- έδειχνε με την κριτική του ότι δεν διαβλέπει προοπτικές ανάκαμψης.
Έναν χρόνο μετά, το ΠΑΣΟΚ έχει συνεργαστεί με τη διασπασμένη ΔΗΜ.ΑΡ. του 0,49% των εκλογών του περασμένου Ιανουαρίου και με "κινήσεις πολιτών για τη σοσιαλδημοκρατία", έχοντας συγκροτήσει τη Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Ο Κ. Σημίτης μόλις την Παρασκευή -εν μέσω αυτού του εγχειρήματος της ηγεσίας του κόμματος- διατύπωσε μια βαριά κουβέντα σε μια "ελαφριά" συνέντευξή του στο περιοδικό που κατά καιρούς έχει χαρακτηριστεί ως... Voice (Φωνή) της "Κεντροαριστεράς". Ανακοίνωσε δηλαδή ότι το ΠΑΣΟΚ, "το συγκεκριμένο σχήμα" "ολοκλήρωσε τον κύκλο του". "Θα έπρεπε", συνέχισε, "να αναγεννηθεί, πρωτοστατώντας στη διαμόρφωση ενός ευρύτερου κινήματος της Κεντροαριστεράς, με επεξεργασμένο προγραμματικό λόγο και σαφές στίγμα". Έτσι, πέραν όλων των άλλων, είπε ότι το σημερινό εγχείρημα δεν διαθέτει ούτε επεξεργασμένο λόγο, ενώ έχει θολό στίγμα. Ούτε εκεί έμεινε. Αντίθετα, πρόσθεσε ότι "πρέπει να διαμορφωθεί μια ηγετική ομάδα από ό,τι καλύτερο διαθέτει ο χώρος της κεντροαριστεράς, που θα πλαισιωθεί από έναν ευρύτερο κύκλο στελεχών οι οποίοι θα συμπαραταχθούν στην προσπάθεια και θα υποστηρίζονται από ένα πανελλαδικό δίκτυο".
Ο πρώην πρωθυπουργός ενδεχομένως περιγράφει κάτι παρόμοιο με εκείνο που διάφορα στελέχη που έχουν απομακρυνθεί ή που αποφεύγουν να συγκαταλέγουν τους εαυτούς τους στο ΠΑΣΟΚ εννοούν όταν ζητούν έναν νέο φορέα. Ο εγκλωβισμός της ηγεσίας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και του ΠΑΣΟΚ έγκειται σε αυτό: Την ίδια ώρα που απορρίπτει τη δημιουργία κάτι εντελώς νέου, ξορκίζοντας αδιάλειπτα κάθε σενάριο και επιθυμία στελεχών για αυτοδιάλυση του ΠΑΣΟΚ, διατυπώνει αίτημα προς τα ΜΜΕ να προτάσσουν την ονομασία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αντί εκείνης του σκέτου "ΠΑΣΟΚ".
Η στρατηγική που έχει επιλεγεί είναι εκείνης της διεύρυνσης του συμπορευόμενου σχήματος, με το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί την κεντρομόλο δύναμη. Όμως αυτό το σχήμα βασίζεται εξαρχής σε μια αδύναμη κεντρομόλο δύναμη, που μάλιστα έχει απολέσει το ειδικό βάρος των ιδρυτικών ή έστω των βαριών ονομάτων που πάντα διέθετε και των ιστορικών στελεχών του, όπως είναι οι πρώην πρωθυπουργοί και πρώην πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ, Κ. Σημίτης και Γ. Παπανδρέου. Αντίθετα, διαθέτει τη φυσική παρουσία του τέως προέδρου, Ευ. Βενιζέλου, οι επιδιώξεις του οποίου είναι εντελώς αβέβαιο ότι συμβαδίζουν με εκείνες της νυν προέδρου.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να μην έχουν τη μεγάλη αρνητική επίδραση που αναμφισβήτητα έχουν στην προσπάθεια της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, εάν το σχήμα διέθετε σαφή στρατηγική και σαφές πολιτικό στίγμα. Τι συνιστά θολή ταυτότητα εάν όχι η καθημερινή διατύπωση του αιτήματος για οικουμενική κυβέρνηση με το επιχείρημα ότι διαφορετικά δεν μπορεί να "σωθεί η χώρα"; Ή ακόμα περισσότερο η διατύπωση για κυβέρνηση "ευρύτερων συνεργασιών" στη βάση προγραμματικής συμφωνίας με "προοδευτικό πρόσημο", όταν από ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα δεν μπορεί -έστω σε επίπεδο διατύπωσης- να εξαιρεθεί η Ν.Δ., είτε για λόγους εσωτερικών ισορροπιών (αφού η μισή περίπου Κ.Ο. απορρίπτει με πάθος οποιαδήποτε τέτοια προσέγγιση) είτε όχι. Ακόμα και η απόρριψη οποιασδήποτε στρατηγικής κυβερνητικών συνεργασιών θα αποτελούσε μια κρυστάλλινη θέση.
Εν προκειμένω, τι είναι ένα εγχείρημα για διεύρυνση ενός "κύκλου που έχει ολοκληρωθεί", αν όχι μια προσπάθεια για επιμήκυνση ενός τέλειου αδιεξόδου;
