ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΛΙΟΝΑΚΗΣ
Η προσπάθεια ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ, με ό,τι αυτό σημαίνει και για το εγχείρημά του για διεύρυνση στο πλαίσιο της "ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς", συνδέεται άρρηκτα με την αντιπολιτευτική τακτική του.
Μέσω της σκληρής καθημερινής επιθετικής ρητορικής απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλ. Τσίπρα, η Χαρ. Τρικούπη προσπαθεί να φιλοτεχνήσει μια εικόνα κυβερνητικών επιλογών που δεν έχουν "καμία διαφορά από αυτές μιας συντηρητικής κυβέρνησης". Προσπερνάει την πολύχρονη πρόσδεσή του με τη Δεξιά της Ν.Δ. και την κυβερνητική ταύτιση μαζί της και εφευρίσκει μια "δεξιά" κυβέρνηση για να απευθυνθεί εκείνο με "αντιδεξιό" λόγο στο κοινό της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Κατασκευάζοντας αυτό το δίπολο, με το ΠΑΣΟΚ στον "προοδευτικό" πόλο και τον ΣΥΡΙΖΑ στον "συντηρητικό" (ένα δίπολο που ωστόσο τροφοδοτείται μονομερώς από το ΠΑΣΟΚ καθώς η κυβέρνηση συνηθίζει να απαντάει κυρίως στις κατηγορίες που της απευθύνει η Ν.Δ. και όχι το ΠΑΣΟΚ), η Χαρ. Τρικούπη θέλει να επαναπροσεγγίσει πρώην ψηφοφόρους της.
Είναι ο χώρος επί του οποίου το ΠΑΣΟΚ θέλει να "κυριαρχήσει" εξαναγκάζοντας και το κόμμα του Στ. Θεοδωράκη ή κάποιους από τους βουλευτές του να προσεγγίσουν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜ.ΑΡ.). "Τώρα εφαρμόζουν ένα ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, μια άγρια φορολογική επιδρομή στα μικρά και μεσαία εισοδήματα, με σφαγιασμό των συντάξεων, επί δικαίων και αδίκων" ισχυρίζεται η Χαρ. Τρικούπη.
Ο στόχος είναι απλός: Το ΠΑΣΟΚ να εμφανίζεται δικαιωμένο, επιχειρώντας να απομυθοποιήσει τη διαφορετική πολιτική και ιδεολογία που κομίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, ταυτίζοντάς τον με τη "συντήρηση", ώστε τελικά να χαμηλώσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που προσέγγισαν το κόμμα τα τελευταία χρόνια. Με το ίδιο εφεύρημα, το ΠΑΣΟΚ δικαιολογεί και την αποστασιοποίησή του από τα προαπαιτούμενα μιας συμφωνίας που ψήφισε το καλοκαίρι.
Κεντρικό στοιχείο στη δημόσια ρητορική της Χαρ. Τρικούπη σε αυτό το πλαίσιο είναι η εργώδης προσπάθεια που καταβάλλει να παρουσιαστεί ως ένα "αναβαπτισμένο", "νέο" κόμμα που κατέφτασε στην εγχώρια πολιτική σκηνή τον τελευταίο μισό χρόνο και ουδεμία σχέση έχει με τα χρόνια που πέρασαν. Το μόνο που αναγνωρίζει για τον εαυτό του πλέον το ΠΑΣΟΚ είναι ότι "έσωσε τη χώρα" το 2010, με τις υπενθυμίσεις για τη δεύτερη "σωτηρία" της χώρας μέσω του PSI να γίνονται μόνο -και μονότονα- από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, τον Ευ. Βενιζέλο.
"Το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη σηματοδοτούν πια τον τρίτο εναλλακτικό πόλο στο πολιτικό μας σύστημα, το πραγματικά νέο μέσα και έξω από τη Βουλή" αναφέρουν χαρακτηριστικά πηγές της Χαρ. Τρικούπη σπεύδοντας να προσδώσουν τουλάχιστον πρόωρα και δυσανάλογα σε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα, χαρακτηριστικά πλήρους επιτυχίας στο (αμφίβολης) κατάληξης εγχείρημα του ΠΑΣΟΚ για περαιτέρω διεύρυνση, αναγορεύοντάς το ούτε λίγο ούτε πολύ σε ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων.
Αυτή όμως η αντιδεξιά ρητορική που έχει υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ -κυρίως μετά την ψήφιση εκ μέρους του της συμφωνίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές- προκειμένου να την αντιπαραβάλει με τη "δεξιά" πρακτική που έχει αποδώσει στη σημερινή κυβέρνηση, δεν αντέχει σε μια απλή υπενθύμιση του πρόσφατου κυβερνητικού παρελθόντος του κόμματος και δη του παρελθόντος της συγκυβέρνησης με τη Δεξιά.
Καθίσταται έτσι έωλο να κατηγορείται η σημερινή κυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ ως "δεξιά", όταν εκείνο άνοιξε την Κερκόπορτα της Ε.Ε. στο ΔΝΤ, έδεσε τη χώρα με τα Μνημόνια, τα οποία ποτέ δεν κατάφερε μάλιστα να ολοκληρώσει, παραδίδοντας "καμένη γη" στον ΣΥΡΙΖΑ, και εν συνεχεία κατηγορώντας τον όλο και πιο επιθετικά ότι έφερε το "τρίτο και επαχθέστερο Μνημόνιο", το οποίο, ενώ και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε, εν συνεχεία αποφεύγει το πολιτικό κόστος της ψήφου του καταψηφίζοντας τα πακέτα με τα προαπαιτούμενα.
Με το βλέμμα... στο ατύχημα
Παράλληλα, με την ίδια αντιπολιτευτική τακτική το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να θέλει να κατεβάσει στα μέτρα του τις κυβερνητικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου, εάν υπάρξει "κοινοβουλευτικό ατύχημα", να φαντάζει πιο ρεαλιστικό το έδαφος για την υιοθέτηση μιας προγραμματικής συμφωνίας στη βάση της οποίας το ΠΑΣΟΚ... θα μπορούσε να στηρίξει την κυβέρνηση.
Ίσως σε αυτό το πνεύμα κύκλοι της Χαρ. Τρικούπη αναφέρουν από τη μια ότι "δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε άλλοθι και δεκανίκι ούτε εφεδρεία και ρεζέρβα κανενός, ούτε της Ν.Δ., ούτε του ΣΥΡΙΖΑ" και, από την άλλη, ότι "πιστεύουμε σταθερά στον διάλογο, στην εθνική συνεννόηση, στην προγραμματική συνεργασία. Αλλά θα διαψευστεί απόλυτα όποιος θεωρήσει ότι αυτό σημαίνει ιδεολογική ταύτιση ή πολιτικό αφοπλισμό".
Πάντως, ο Ευ. Βενιζέλος προ ολίγων ημερών έστελνε μήνυμα προς το εσωτερικό του κόμματος δηλώνοντας ότι "δεν μπορεί να δημιουργείται η αντίληψη ότι κάμπτεται η αντιπολιτευτική μας διάθεση επειδή κάποιοι φλερτάρουν με την ιδέα να μετάσχουμε σε μια κυβέρνηση στην οποία ο κορμός θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ". Επανέφερε δε τη θέση του για κυβέρνηση ευρύτατης συνεργασίας και με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τη συμμετοχή τεχνοκρατών υπουργών, εφόσον υπάρξει "ατύχημα".
Κατά περίπτωση διαφοροποιήσεις από Ν.Δ. και Ποτάμι
Ωστόσο, η τακτική του ΠΑΣΟΚ, που πολλές φορές ταυτίζεται με τη Ν.Δ. και πιο συχνά με το Ποτάμι, διαφοροποιείται κατά περιπτώσεις από εκείνη των δύο αυτών κομμάτων. Έτσι η Φ. Γεννηματά, σε αντίθεση με τον Ευ. Μεϊμαράκη και τους υπόλοιπους διεκδικητές της αρχηγίας του κόμματος, και τον Στ. Θεοδωράκη, έσπευσε με δήλωσή της να απευθυνθεί στους δανειστές ζητώντας να συνειδητοποιήσουν τις αντικειμενικές δυσκολίες των πολιτών αναφορικά με τα κόκκινα δάνεια και συνεπώς να μην επιμείνουν στις πιέσεις τους.
Με αυτόν τον τρόπο συντάχθηκαν και με τον σοσιαλδημοκράτη Γάλλο πρόεδρο Φρ. Ολάντ, ο οποίος στήριξε δημόσια το σχετικό αίτημα του Αλ. Τσίπρα. Όμως με την ίδια παρέμβασή της η Φ. Γεννηματά κάλεσε την κυβέρνηση να μην μετακινηθεί από το νομοθετικό πλέγμα των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Ζήτησε επίσης από τον Γάλλο πρόεδρο να συνεχίσει να στηρίζει την προσπάθεια της χώρας, διευκρινίζοντας όμως από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ότι δεν θα ψηφίζει "υφεσιακά μέτρα", αλλά μόνο μεταρρυθμιστικά και αναπτυξιακά.
