Του Κλέαρχου Τσαουσίδη
Με το βλέμμα πλέον στις εκλογές, το ζητούμενο για την απελθούσα κυβέρνηση είναι να δικαιώσει την επιλογή της. Διότι το αδιέξοδο που υπήρχε με το κόμμα μέσα στο κόμμα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά -υπήρχε εκ γενετής, από τις Οργανώσεις Μελών ώς την Πολιτική Γραμματεία-, ενώ η αλλαγή πολιτικής και η εγκατάλειψη στοιχείων του προγράμματος από την ηγεσία είναι δεδομένες.
Η προσφυγή στην κάλπη είναι αναγκαία συνθήκη για τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να λάβει ή όχι νέα εντολή από τον λαό. Όμως, αυτό που οδήγησε την ηγεσία στην παραίτηση, δηλαδή η καταψήφιση της κυβέρνησης από τους βουλευτές που συναποτέλεσαν το νέο κόμμα, τη Λαϊκή Ενότητα*, δεν αίρεται με ξόρκια.
Ήδη, κάθε μέρα, με άκρως επικοινωνιακή μεθόδευση, αποχωρούν ένα - δυο στελέχη, ενώ απομένουν άλλοι/ες 15-16 ίσαμε τον αριθμό των 43 που απέρριψαν την κυβερνητική πολιτική καταψηφίζοντας ή δηλώνοντας το -ακατανόητο για αριστερούς- «παρών».
Είναι αυτό το «ξεδόντιασμα» ικανό να ανακόψει την τάση του ΣΥΡΙΖΑ για νέα εκλογική νίκη, με μεγαλύτερο μάλιστα ποσοστό από το 36,5%;
Η απάντηση είναι καταφατική, εφόσον συνεχιστεί η τάχα μου δημοκρατική διαδικασία υπόδειξης των υποψήφιων βουλευτών από τις συμπράξεις τάσεων σε νομαρχιακές επιτροπές (με αποκλεισμό των επικίνδυνων να εκλεγούν ή των στερούμενων «τασικού» μανδύα) και η εν συνεχεία «νόθευση» από την ηγεσία των προτάσεων αυτών με αλλαγές προσώπων. Τη λύση την ξεχάσαμε: επιλογή από όλα τα ενεργά μέλη.
Από σπόντα
Στις εκλογές του '12 και του '15 αναδείχτηκαν βουλευτές άτομα με ελάχιστο αντίκρισμα στην κοινωνία αλλά από ένα συμπαγές (αν και μικρό) ποσοστό μιας συγκροτημένης μέσα στο κόμμα ομάδας, χάρη φυσικά στο συνολικά υψηλό ποσοστό που κατακτήθηκε από την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων στον Αλέξη Τσίπρα... Το ζήσαμε και παλιότερα με άγνωστους που εκλέγονταν με την καραμανλική Νέα Δημοκρατία ή το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και νόμιζαν ότι είναι οι εκλεκτοί του λαού. Προσγειώνονταν ανώμαλα όταν αποχωρώντας από το κόμμα τους, προσχωρούσαν σε διάφορες αιρέσεις και λάμβαναν (και αν) την ψήφο συγγενών πρώτου βαθμού.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα γνωρίζει αυτά. Υπάρχει -δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας στην Πολιτική Γραμματεία- η αναγκαιότητα οργανωτικής ανασύνταξης του κόμματος, εξωστρεφούς δράσης και συνάντησης με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ.
Από κοντά ο σταθερά μετριοπαθής και διορατικός Δημήτρης Παπαδημούλης περιέγραψε την ανάγκη οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ να εκφράζουν το 36,5% του λαού και όχι το 4%.
Η αριστερή Ραχήλ
Εύστοχα ο Δημήτρης Παπαδημούλης διευκρίνισε:
"Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει και δυνατότητα, και ανάγκη να βρουν θέση και στα ψηφοδέλτια προσωπικότητες από ένα ευρύτερο φάσμα -που ορισμένες από αυτές μετέχουν ήδη στην κυβέρνηση-, αλλά υπό έναν απαράβατο όρο: την απόλυτη δέσμευση στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ με το οποίο θα κατέβουμε στις εκλογές. Είναι περίεργο κάποιος να βάζει στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ τη Ραχήλ Μακρή ως μετεγγραφή από τους ΑΝ.ΕΛΛ. και τώρα να μας κάνει μαθήματα αριστεροσύνης".
Και ακόμη πιο σαφής ήταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην απερχόμενη Βουλή Νίκος Φίλης. Μιλώντας χθες στην εκπομπή του Απόστολου Λυκεσά στο «Κόκκινο» της Θεσσαλονίκης, υπερτόνισε την ανάγκη για επιλογή προσώπων με κριτήρια την εντιμότητα και την ουσιαστική κοινωνική παρουσία και προσφορά.
Χρέος της Πολιτικής Γραμματείας και του προέδρου Τσίπρα είναι να ξεψαχνίσουν τις υποψηφιότητες τις οποίες θα παρουσιάσει η αρμόδια επιτροπή. Και εννοώ να ασχοληθούν λίγο όχι μόνο με την απήχηση στις τοπικές κοινωνίες κάποιων υποψήφιων, αλλά και μ' αυτούς που, «δοκιμασμένοι» στους ελιγμούς από τη θητεία τους στα απαξιωμένα αστικά κόμματα, βρίσκουν τρύπες για να χωθούν σε εκλόγιμες θέσεις. Είναι τραγικό να επιβραβεύεις με υποψηφιότητα / βουλευτιλίκι άτομο που υμνούσε το ΠΑΣΟΚ, την ΠΟΛΑΝ ή τη Ν.Δ. και τώρα υμνεί την ηγεσία. Ή να ανοίγεις παράθυρο σε κάποτε στελέχη του ΚΚΕ που πέρασαν κατά σειρά από την παρέα του Μπίστη, το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜ.ΑΡ. και τώρα πλησιάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ (για να συναποτελέσουν το νέο ρεύμα;).
Η παρουσία στην απερχόμενη Βουλή κάποιων που απείλησαν (με) ή και προτίμησαν το «παρών» μπας και τσιμπήσουν κάποιο υφυπουργείο, δεν πρέπει να επαναληφθεί αν όντως η ηγεσία επιθυμεί να εκφράσει την κοινωνία και όχι τις όποιες τάσεις. Με δυο λόγια, μακριά από προύχοντες, πονηρούς περιηγητές και κομματικές ελίτ. Αλλιώς θα γίνουμε όντως παρένθεση.
* Αυτός ο τίτλος μου θυμίζει τον... Εύξεινο (παλαιότερα Άξεινο, δηλαδή αφιλόξενο) Πόντο. Το φαινόμενο ονομάζεται ευφημισμός
