Στο συλλογικό υποσυνείδητο της Αριστεράς έχει καταγραφεί ως η στιγμή της απόλυτης ήττας η Συμφωνία της Βάρκιζας και η παράδοση των όπλων. Η εικόνα των μαυροσκούφηδων να κλαίνε στοιχειώνει γενιές ολόκληρες αριστερών.
Η σημερινή κατάσταση και η σημερινή ελληνική κοινωνία δεν έχουν ομοιότητες, ευτυχώς, με το 1944, καθώς η χώρα δεν είναι διαιρεμένη σε δύο ένοπλες παρατάξεις. Η χώρα δεν βγαίνει από κλασικό παγκόσμιο πόλεμο, αλλά από έναν μεταμοντέρνο οικονομικό πόλεμο. Και οι διαφορές ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα δεν είναι διαφορές του αίματος. Η Ελλάδα έχει αλλάξει, οι διαφορές δεν λύνονται με τα κουμπούρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αντλούμε διδάγματα.
Η Βάρκιζα δεν ήταν η ήττα στη μάχη της Αθήνας, αλλά η παράδοση των όπλων και η ευκαιρία στο αστικό μπλοκ και στους Εγγλέζους να βάλουν την Αριστερά στην απ' έξω και εν συνεχεία σε εμφύλιο και σε ιστορική ήττα.
Αυτή η ήττα και ο ηρωικός και πένθιμος ντεφετισμός διήρκεσαν μέχρι το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είπε "διεκδικούμε την εξουσία". Την διεκδίκησε ρητά, πάλεψε, μάτωσε, κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού και νίκησε. Και βρήκε απέναντί του την ντόπια ολιγαρχία και την ευρωπαϊκή, νεοφιλελεύθερη γερμανικής κοπής ελίτ. Σήμερα, έπειτα από πέντε μήνες, η κυβέρνηση της Αριστεράς βρίσκεται αντιμέτωπη με σκληρές και συναισθηματικά διαλυτικές επιλογές.
Η Βάρκιζα του 2015 δεν θα ήταν όμως η επίτευξη και η αποδοχή κακής συμφωνίας, αλλά η πτώση της μόνης κυβέρνησης της Αριστεράς στην Ευρώπη μέσα σε πέντε μήνες και μάλιστα με αυτοεξαίρεση: "Τα παρατάμε, δεν μπορούμε, δεν λερώνουμε τα χέρια μας". Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι που μπορεί και πρέπει να συγκρουστεί μέσα και έξω, να μην συνθηκολογήσει. Το μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ, το μήνυμα του Όχι, η συμπαράσταση των προοδευτικών ανθρώπων ολόκληρης της Ευρώπης, η ελπίδα των δυνάμεων που πολεμάνε εναντίον της λιτότητας, από τα συνδικάτα της Γερμανίας, της Βρετανίας της Γαλλίας, μέχρι το Podemos και το Σιν Φέιν, δεν πρέπει να ακυρωθούν.
Τραγική ειρωνεία, ότι από την απελευθέρωση τον Οκτώβριο του 1944 μέχρι τη Βάρκιζα τον Φεβρουάριο του 1945 πάλι μόλις πέντε μήνες είχαν περάσει.
Άμα κάνεις δυο φορές την ίδια μαλακία, δεν δικαιούσαι να ζητήσεις τρίτη ευκαιρία.
Γιώργος Κυρίτσης
