Το αίμα είναι ακόμη νωπό, αλλά εκείνα τα πρόσωπα των τριών τζιχαντιστών μού φαίνονταν αγαθά, καλοσυνάτα, με καθαρό βλέμμα. Πρόσωπα που θα μου ενέπνεαν συμπάθεια αν τα έβλεπα στον δρόμο.
Στυγνοί εγκληματίες; Εκτελεστές εν ψυχρώ των σκιτσογράφων του Charlie; Ναι, βέβαια. Αλλά πώς αυτά τα πρόσωπα έγιναν αυτό που έγιναν;
Ο Σερίφ Κουασί μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, βγαίνοντας έγινε πιτσαδόρος, μικροκακοποιός, έκανε φυλακή. Προσπάθησε να γίνει ράπερ, απέτυχε. Ήταν νεκρός πριν γεννηθεί όταν συνάντησε τους τζιχαντιστές.
Όπως πάρα πολλοί νεαροί των προαστίων του Παρισιού, ζούσε σε άθλιες συνθήκες. Φτώχεια, ανεργία, ρατσισμός είτε στη δουλειά είτε στη διασκέδαση, κανένα αισιόδοξο μέλλον. Όσο για την κοπέλα τού Κουλιμπαλί, την Μπουμεντιέν (το πρόσωπό της θυμίζει την Αγγελική του Ξηρού), για να περάσει σε μια οικονομικά καλύτερη ζωή, μόνο ο δρόμος της πορνείας ήταν ανοιχτός.
Οι εξεγέρσεις των προαστίων του Παρισιού και άλλων πόλεων, το 2005, ήταν η προειδοποίηση. Καθώς οι κυβερνήσεις δεν έκαναν τίποτα, καθώς η παγκοσμιοποίηση βύθιζε όλο και περισσότερο τους λαούς σε ανεργία και μιζέρια, ιδιαίτερα τα γκέτο των μουσουλμάνων, ήρθαν και οι τζιχαντιστές.
Δεν λέω ότι φταίει μόνο η φτώχεια. Η επιζήτηση ένταξης σε ένα σφιχτό ιδεολογικό σύνολο που νοηματοδοτεί την ύπαρξη, ο πειρασμός της περιπέτειας, η ψευδαίσθηση κυριαρχίας που δίνουν τα όπλα, ακόμη και τα χρήματα των τζιχαντιστών, συγκροτούν ισχυρά κίνητρα.
Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις συμπληρώνουν το σκηνικό.
Έτσι, μέσα στο γόνιμο έδαφος της παγκοσμιοποίησης και της ανεργίας, δεκάδες χιλιάδες νέοι Γάλλοι, Βρετανοί, Γερμανοί και άλλοι Ευρωπαίοι ή Αμερικανοί πύκνωσαν τις τάξεις της Αλ Κάιντα και του Χαλιφάτου, αποκεφαλίζοντας χαρούμενα τους άτυχους αιχμαλώτους. Ανείπωτη φρίκη.
Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Η γαλλική κυβέρνηση κάλεσε δέκα χιλιάδες στρατιώτες στο Παρίσι, έβγαλε επιπλέον πέντε χιλιάδες αστυνομικούς στους δρόμους, στέλνει αεροπλανοφόρο στη Μέση Ανατολή. Αδιέξοδα αστυνομικά μέτρα, έστω κι αν κάποια από αυτά χρειάζονται, δίχως όμως να επαρκούν χωρίς παράλληλη κοινωνική πολιτική.
Η Ευρώπη παραμένει αφοπλισμένη μπροστά στην απειλή των τζιχαντιστών.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΕΜΠΙΛΑΣ
