Αυξήσεις από 0% μέχρι 4%, και μάλιστα υπό όρους, έχουν προτείνει στην κυβέρνηση οι μεγάλοι εργοδοτικοί σύνδεσμοι, ζητώντας παράλληλα τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών (πάλι ο ΕΦΚΑ θα την πληρώσει…).
Η κυβέρνηση βρίσκεται στην κυριολεξία μεταξύ σφύρας και άκμονος. Από τη μία η πίεση της κοινωνίας, η οποία μάλιστα υπό το πρίσμα των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργεί ο πληθωρισμός απαιτεί αξιοπρεπείς αυξήσεις. Από την άλλη, οι «φίλοι» μεγαλοεπιχειρηματίες, που με ακραίο ταξικό ταπεραμέντο απαιτούν να μινιμαριστούν στο απειροελάχιστο οι αυξήσεις και μάλιστα με μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, ώστε η πραγματική επιβάρυνσή τους να είναι μικρότερη από τις ονομαστικές αυξήσεις.
Ο ΣΕΒ προτείνει αύξηση μέχρι 4%, δηλαδή μικρότερη από 1 ευρώ την ημέρα, με παράλληλη μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Ο ΣΒΕ, ο βορειοελλαδίτικος εργοδοτικός σύνδεσμος, ζητάει μηδενικές(!) αυξήσεις για το 2022 και 3%-5% το 2023. Ο άλλος μεγάλος εργοδοτικός σύνδεσμος, ο ΣΕΤΕ (των μεγαλοξενοδόχων), ευθυγραμμίζεται με τον ΣΕΒ και προτείνει 3%-4%.
Η Τράπεζα της Ελλάδος και ο διοικητής της Γιάννης Στουρνάρας κινούνται στο πλαίσιο της πλέον συντηρητικής εργοδοτικής πρότασης και θεωρούν πως οι αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων πρέπει να κινηθούν μεταξύ 2,7% και 3,4%. Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινούνται το φιλοκυβερνητικό ΚΕΠΕ και το φιλοεργοδοτικό ΙΟΒΕ.
Για την Ιστορία, θυμίζουμε ότι η ΓΣΕΒΕΕ και η ΕΣΕΕ μέσω των Ινστιτούτων τους ζητούν αυξήσεις που να καλύπτουν τον πληθωρισμό, ενώ η ΓΣΕΕ ζητάει επαναφορά στα προμνημονιακά επίπεδα των 751 ευρώ μεικτά.
Το τι θα ανακοινώσει λίαν προσεχώς ο Κ. Μητσοτάκης θα κινείται λογικά στο πλαίσιο των εργοδοτικών προτάσεων. Εκτός αν έχουν δίκιο πηγές προσκείμενες στην κυβέρνηση, που μιλούν για πανικό στις τάξεις της από τη συνεχιζόμενη με ταχείς ρυθμούς φθορά της, και ο Κ. Μητσοτάκης υποχρεωθεί για προεκλογικούς λόγους να δώσει λίγα παραπάνω. Αλλά, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…
