Η επιμονή της συμμαχίας Γερμανίας και λοιπών ανεπτυγμένων χωρών της Ε.Ε. να μην προχωρήσουν στην έκδοση ευρωομολόγου για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης στην Ευρώπη έχει, όπως όλα δείχνουν, ως πρώτο θύμα τη λεγόμενη πράσινη μετάβαση και την εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων. Δεν είναι μόνο η εσπευσμένη εγκατάλειψη του project ταχείας απολιγνιτοποίησης. Το κυριότερο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποδεικνύει τη χρησιμοποίηση των ειδικών κονδυλίων του ταμείου ανάκαμψης για τη χρηματοδότηση των εθνικών μέτρων αντιμετώπισης της ενεργειακής ακρίβειας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι έργα που επρόκειτο να χρηματοδοτηθούν από το ταμείο ανάκαμψης και σχετίζονταν με την παραγωγή και χρήση ηλεκτρικού ρεύματος από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ουσιαστικά παγώνουν ή μετατίθενται για το μέλλον.
Όμως, ο κύριος Μητσοτάκης φαίνεται ότι λαμβάνει πρωτοβουλίες σε ακόμα πιο επικίνδυνες κατευθύνσεις. Οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας για πιθανή δημιουργία κοινού εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας με τη γειτονική Βουλγαρία μόνο ανησυχία δημιουργούν. Σίγουρα είναι αναγκαία η εξεύρεση εναλλακτικών πόρων για τη χρηματοδότηση της πράσινης στροφής. Οι ανάγκες της πανδημίας αλλά και της πληθωριστικής κρίσης πλέον επιβάλλουν άλλες προτεραιότητες. Θα πρέπει όμως να είναι προσωρινές.
Το τέλος της πολεμικής σύρραξης Ρωσίας και Ουκρανίας σίγουρα θα αποκλιμακώσει την παραφροσύνη που επικρατεί με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Όμως μάλλον πρέπει να περάσει πολύς καιρός για να δούμε λογικές τιμές. Και αυτό που χρειάζεται είναι άμεσες λύσεις. Που, δυστυχώς, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη εξίσωση, της οποίας βασικές μεταβλητές θα είναι οι απειλές της ενεργειακής και διατροφικής φτωχοποίησης ή ενός νέου κύκλου βαθιάς οικονομικής κρίσης.
