Επτά φορές βυθίστηκε το μαχαίρι στο σώμα του 27χρονου Σαχζάτ Λουκμάν εκείνο το κρύο ξημέρωμα του Γενάρη το 2013 και ο "σκούρος", ο "αλλόθρησκος", που πήγαινε στις 3 το πρωί για το πενιχρό μεροκάματο με το ποδήλατό του, έπεσε νεκρός στον κεντρικότερο δρόμο των Πετραλώνων. Επτά ήταν και οι ψήφοι του Μεικτού Ορκωτού Κακουργοδικείου που ομόφωνα έστειλαν τον 29χρονο πυροσβέστη Χρήστο Στεργιόπουλο και τον 25χρονο άνεργο Διονύση Λιακόπουλο ισόβια στη φυλακή για την αποτρόπαιη δολοφονία, χωρίς να τους αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό.
Κι ενώ επρόκειτο για μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ρατσιστικής βίας, το δικαστήριο, παρά την εισαγγελική πρόταση, απέφυγε να διατυπώσει ρητά την ύπαρξη ρατσιστικού κινήτρου και παρέπεμψε στην καθαρογραφή της απόφασης...
Τα στοιχεία που συνέδεσαν με τον πλέον τραγικό τρόπο τους τρεις σχεδόν συνομήλικους άνδρες είναι πράγματι εντυπωσιακά. Ο Λουκμάν, φτωχόπαιδο από το Πακιστάν, μέλος πολύτεκνης οικογένειας με οκτώ αδελφές, έναν αδελφό και δυο ηλικιωμένους γονείς, ζούσε και δούλευε στη χώρα μας στέλνοντας στη μακρινή πατρίδα του τις οικονομίες του για "την προίκα των κοριτσιών".
Εκείνο το βράδυ είχε φύγει από το Περιστέρι όπου έμενε για να φορτώσει πορτοκάλια για τη λαϊκή στην οποία δούλευε. Ο Στεργιόπουλος ήταν πυροσβέστης, παρά το γεγονός ότι ήταν προσεσημασμένος για κλοπή ρούχων από κατάστημα. Κατά περίεργο τρόπο το ποινικό του μητρώο παρέμεινε λευκό κι έτσι έκανε τα χαρτιά του για το Δημόσιο. Ο Λιακόπουλος, προσεσημασμένος κι αυτός για την ίδια υπόθεση, δήλωνε άνεργος, είχε όμως να επιδείξει την "Αλβανή αρραβωνιαστικιά" του, που την έφερε και στη δίκη για να δείξει ότι δεν είναι ρατσιστής...
Οι δύο Έλληνες εκείνο το βράδυ βγήκαν παγανιά. Καβάλησαν ένα σκούτερ μέσα στ' άγρια μεσάνυχτα "για να το στρώσουν", όπως ισχυρίστηκαν στο δικαστήριο. Ένας ισχυρισμός εξίσου εξωφρενικός όπως και το ότι, όπως είπαν στη συνέχεια, "διαπληκτίστηκαν" με το άτυχο θύμα γιατί τάχα τους έκλεινε το δρόμο με το ποδήλατο και το τραγικό αποτέλεσμα ήταν "ένα λάθος πάνω σ' ένα χαζό τσαμπουκά".
Όπως αποδείχτηκε, όμως, η συνέχεια ήταν ανατριχιαστική. Οι δύο δράστες ήταν οπλισμένοι, και μάλιστα μια από τις δύο "πεταλούδες" που χρησιμοποιήθηκαν στη δολοφονία ήταν μονής κοπής και είχε λιμαριστεί για να γίνει διπλής κοπής, άρα πιο φονική. Αυτή η ματωμένη "πεταλούδα" βρέθηκε κρυμμένη στο παπούτσι του. Κι όταν έγινε το φονικό, οι δύο αποχώρησαν "χαλαρά", όπως κατέθεσαν μάρτυρες, και δεν δίστασαν να κάνουν έναν αποκρουστικό "γύρο του θριάμβου" όπως είπε στην αγόρευσή της η εισαγγελέας.
Στην έρευνα που ακολούθησε στα σπίτια τους εντοπίστηκαν τρία στιλέτα "πεταλούδες", ένας σουγιάς, μια μαύρη λεπίδα με ειδική λαβή, σφαίρες, δύο ξύλινα ρόπαλα, μία σφεντόνα, ενώ στο σπίτι του ενός βρέθηκαν και πενήντα προεκλογικά φυλλάδια της Χρυσής Αυγής...
Κι ενώ ο διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, Marek Marczynski, δήλωνε ότι "η επίθεση αυτή δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό" επισημαίνοντας παράλληλα την κλιμάκωση των ρατσιστικών επιθέσεων, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και πολιτικός προϊστάμενος του ενός εκ των δραστών, Νίκος Δένδιας, χρειάστηκε δύο ημέρες για να προχωρήσει σε μια γενικόλογη διατύπωση ότι "η ελληνική κοινωνία δεν διέπεται από ρατσισμό" και ότι η απεχθής δολοφονία ήταν ένα "μεμονωμένο φαινόμενο"...
Αίσθηση επίσης προκάλεσε το γεγονός ότι το εξόφθαλμα ρατσιστικό κίνητρο δεν αναγνωρίστηκε στην κακουργηματική κατηγορία που απαγγέλθηκε εις βάρος των δύο ούτε στο βούλευμα του εισαγγελέα Ισίδωρου Ντογιάκου με το οποίο παραπέμφθηκαν σε δίκη. "...Η συνάντηση των κατηγορουμένων με το θύμα ήταν εντελώς τυχαία και συμπτωματική".
Ό,τι όμως δεν εντόπισαν ή αγνόησαν οι εισαγγελείς στην προδικασία αποδείχτηκε περίτρανα στην ακροαματική διαδικασία και αποκρυσταλλώθηκε στην εισαγγελική πρόταση της Μαρίας Μπερέτα: "Ο ισχυρισμός τους ότι πριν από τη δολοφονία είχε τάχα προηγηθεί διένεξη δεν πείθει, (...) μετά την πράξη τους απομακρύνθηκαν από τον τόπο του εγκλήματος ατάραχοι, χωρίς να είναι ταραγμένοι ή συγκλονισμένοι. Δεν πήγαν προς τα σπίτια τους, αλλά κατευθύνθηκαν στο κέντρο της Αθήνας για να κάνουν τον γύρο του θριάμβου. (...). Θα πρέπει να δείξετε με την απόφασή σας ότι η κοινωνία στην Ελλάδα, με τον πολιτισμό της και με τις αξίες που έχουν γαλουχηθεί τα παιδιά και οι νέοι της, καταδικάζει κάθε έγκλημα που έχει κίνητρο τη διαφορετικότητα".
Οι δικαστές άραγε θα περιγράψουν ξεκάθαρα στην απόφασή τους το ρατσιστικό κίνητρο που διείδε η εισαγγελέας, επιτελώντας μ' αυτόν τον τρόπο τον παιδευτικό τους ρόλο προς την κοινωνία; Οψόμεθα...
