Ο Χρήστος είναι 78 χρονών και ζει στη Μεταμόρφωση Καρδίτσας. Για έναν ολόκληρο χρόνο έμεινε μακριά από το σπίτι του μετά την καταστροφική πλημμύρα. Φιλοξενίες, προσωρινές λύσεις, αναμονή. Όταν επέστρεψε, δεν βρήκε ένα σπίτι για να ζήσει, αλλά έναν χώρο για να αντέξει.
Έφτιαξε όπως όπως ένα μικρό κουζινάκι με τα απολύτως απαραίτητα. Έβαλε ένα κρεβάτι κι ένα τραπέζι. Τίποτε άλλο. Μετά από εγχείρηση καρδιάς, με κρίσεις άσθματος και άλλα σοβαρά, επικείμενα νοσήματα, γύρισε σε ένα σπίτι που είχε κριθεί ακατάλληλο. Όχι από επιλογή. Από ανάγκη.
Δεν μιλάει με θυμό. Μιλάει ήρεμα.
«Μου φτάνει», λέει, «να μπορώ το πρωί να βγαίνω να πίνω τον καφέ μου στο μπαλκονάκι μου».
Στην πλημμύρα έχασε και το αυτοκίνητό του. Ήταν το μοναδικό του μέσο μετακίνησης. Με 500 ευρώ αγόρασε ένα παλιό αγροτικό, ίσα ίσα για να κινείται.
Κάθε Παρασκευή, ο Χρήστος βάζει μπροστά εκείνο το αγροτικό. Το αμάξι τρίζει σε κάθε λακκούβα, σαν να διαμαρτύρεται που συνεχίζει να κινείται. Κι όμως, κινείται. Όπως κι εκείνος. Από πείσμα. Από συνήθεια. Από ανάγκη.
Με αυτό πηγαίνει στη λαϊκή του Παλαμά. Να πάρει λίγα πράγματα, να δει δυο γνώριμα πρόσωπα, να ανταλλάξει μια κουβέντα. Από εκεί προμηθεύεται και τα φάρμακά του. Με το ίδιο αμάξι έρχεται στην Καρδίτσα όταν χρειάζεται γιατρό. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Αν δεν οδηγήσει, μένει κλεισμένος. Αν δεν ρισκάρει, δεν ζει.
Όταν τον βλέπω να μπαίνει σε αυτό το αυτοκίνητο, φοβάμαι. Του το λέω. Μου απαντά χαμηλόφωνα, σχεδόν με χιούμορ:
«Δε βαριέσαι… τόσα πέρασα. Αν είναι να φύγω απ’ αυτό, χαλάλι του. Άλλωστε δεν περιμένω κάτι άλλο πια…»
Κι εκεί, σε αυτή τη φράση, τελειώνει κάθε αφήγημα περί «στήριξης», «μέτρων» και «σχεδιασμών». Γιατί ένας άνθρωπος που δεν περιμένει τίποτα πια, είναι ένας άνθρωπος που έχει μείνει μόνος.
Και αυτή δεν είναι η ιστορία του Χρήστου μόνο. Είναι η ιστορία δεκάδων ηλικιωμένων στα πλημμυροπαθή χωριά της Καρδίτσας. Ανθρώπων που έχασαν σπίτια, αυτοκίνητα, ασφάλεια. Που γύρισαν σε ακατάλληλα σπίτια, γιατί δεν υπήρχε επίδομα ενοικίου. Που περιμένουν μια μετεγκατάσταση που δεν έρχεται ποτέ. Που μετρούν τις μέρες όχι με ελπίδα, αλλά με αντοχή.
Και όσο αντέχουν, το κράτος θεωρεί πως «το θέμα κρατιέται».
Όμως δεν κρατιέται. Φθείρεται. Κάθε χειμώνα. Κάθε ασθματική κρίση. Κάθε επικίνδυνη διαδρομή με ένα αυτοκίνητο που δεν θα έπρεπε να κυκλοφορεί, αλλά κυκλοφορεί γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν πολλά. Δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν να μη ρισκάρουν τη ζωή τους για να πάρουν φάρμακα. Να μη φοβούνται το ίδιο τους το σπίτι. Να μην αισθάνονται βάρος.
Όταν ένας 78χρονος λέει ότι του φτάνει ένα μπαλκόνι για να πίνει τον καφέ του και ένα σαραβαλάκι για να πηγαίνει στον γιατρό, και ούτε αυτά δεν του τα εξασφαλίζεις, τότε δεν μιλάμε για αποτυχία διαχείρισης.
Μιλάμε για εγκατάλειψη.
Και η εγκατάλειψη δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Δεν έρχεται με τη βροχή. Δεν παρασύρεται από τα νερά.
Έχει υπογραφή.
Και κάποια στιγμή, πρέπει να ζητηθεί λογαριασμός.
Αν ένα μπαλκόνι και ένα ασφαλές αυτοκίνητο είναι πολλά για έναν 78χρονο, τότε κάτι βαθιά άδικο έχει ριζώσει σ’ αυτή τη χώρα.
* Η Χρυσούλα Κατσαβριά-Σιωροπούλου είναι πρ. βουλευτής Καρδίτσας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
