«Φύγε πίσω!!! Δεν βλέπεις τι γίνεται; Τράβα κλείσε τον δρόμο, σου το λέω εγώ».
«Και ποιος είσαι εσύ;» ρωτώ με απορία...
«Ο διοικητής» απάντησε με αγωνία και ξανάπιασε τη μάνικα να σβήσει τη φωτιά που έκαιγε για κάμποση ώρα.
Η ιστορία από την αρχή:
Σαμοθράκη, Σάββατο απόγευμα, 9 Αυγούστου.
'Ενας πονόδοντος που δεν έλεγε να υποχωρήσει με υποχρέωσε να ντυθώ άρον άρον, να καβαλήσω τη μηχανή και να κατευθυνθώ προς το λιμάνι όπου βρίσκονται τα μοναδικά φαρμακεία του νησιού. Ενδιάμεσα έπρεπε να μεριμνήσω και για το λαμπάκι της βενζίνης που φώτιζε για να με ενημερώσει ότι μπήκαμε ήδη στη ρεζέρβα και έπρεπε να ξαναγεμίσω αν θέλω να συνεχίσω να κινούμαι εποχούμενος. Αυτή η επιμονή των μηχανών να θέλουν οπωσδήποτε παράγωγα του πετρελαίου είναι ομολογουμένως λογική αλλά ταυτόχρονα και ανεξήγητη παρά την πρόοδο των επιστημών. Μηδενική η ουσιαστική εξέλιξη από το 1868 που ο Γερμανός Νίκολας Ότο εφηύρε τον κινητήρα εσωτερικής καύσης.
Αλλά ας επιστρέψουμε στην εξωτερική καύση, που επίσης δεν έχει να επιδείξει την παραμικρή πρόοδο στην αντιμετώπισή της τα τελευταία έξι χρόνια που έχουμε σπάσει κάθε ρεκόρ.
Επί του πεδίου καμιά δεκαριά πυροσβέστες με το ζόρι.
Τρεις στη μία μεριά του μετώπου, πάνω από τον δρόμο. Άλλοι τρεις ορατοί στην κάτω μεριά του μετώπου και ακόμα δύο στο πυροσβεστικό όχημα να τραβάνε μάνικες, να ανοίγουν κάνουλες και να κάνουν αυτό που ονομάζουμε ανθρωπίνως δυνατό, που είναι πάντοτε περισσότερο από το κρατικώς επιβεβλημένο.
Άλλος ένας πυροσβέστης με ένα δεύτερο όχημα να προσπαθεί να γεμίσει την υδροφόρα από έναν πυροσβεστικό κρουνό σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου. Μόνος του, όταν γέμισε την υδροφόρα, μάζεψε τη μάνικα και έδωσε το κλειδί σε έναν εθελοντή για να κλείσει τον κρουνό.
Δεκάδες άλλοι εθελοντές στο μέτωπο. Όπου έσβηναν τη φωτιά με το νερό οι πυροσβέστες έτρεχαν οι «εθελοντές» με κλαδιά, με φτυάρια και με τις παντόφλες να πατήσουν στα βρεγμένα για να μην ανάψουν τα λεγόμενα καντηλάκια.
Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «υπό έλεγχο» και στο «περιορίστηκε» που ανακοινώνει η Πυροσβεστική.
Όταν έπαψαν να κάνουν ρίψεις τα ελικόπτερα και σταμάτησαν να εποπτεύουν τα αεροσκάφη, οι εθελοντές μαζί με τους πυροσβέστες έπρεπε να σβήσουν τελείως τη φωτιά.
Η φωτιά, όπως και τα κατακτημένα εδάφη στους πολέμους, πρέπει να πατηθούν από άρβυλα, λέει ο κανόνας.
Οι εθελοντές, όμως, δεν φορούσαν άρβυλα. Φορούσαν λαστιχένιες παντόφλες, φορούσαν μαγιό από συνθετικά υφάσματα, φορούσαν τις πετσέτες της παραλίας σαν παλαιστινιακές μαντίλες στο κεφάλι τους για να αντέξουν τον καπνό και να μην καούν τα κεφάλια τους. Δεν είχαν μάσκες, δεν είχαν αντιπυρικά ρούχα από αυτά που προστατεύουν τους ανθρώπους. Δεν φορούσαν κράνη σαν αυτά που γυαλίζουν στις παρελάσεις όταν οι Ειδικές Δυνάμεις της Πυροσβεστικής παρελαύνουν στις εθνικές επετείους μπροστά από τους επίσημους που διοικούν αυτή τη χώρα· θεωρητικά τουλάχιστον. Το πρακτικό είναι άλλο ζήτημα.
Στο πρατήριο καυσίμων και στο φαρμακείο έφτασα τελικά την επόμενη ημέρα.
Εκεί βρήκα και έναν εθελοντή «πυροσβέστη», κάτοικο του νησιού, να διαμαρτύρεται στη φαρμακοποιό για τη συμμετοχή που έπρεπε να πληρώσει για τα φάρμακα που του έγραψε ο γιατρός του νησιού.
Το πρατήριο καυσίμων ευτυχώς δεν είχε επηρεαστεί από τη φωτιά και είχε ρεύμα για τις αντλίες και το POS.
Το μισό νησί, όμως, όχι. Έπρεπε να αποκαταστήσει ο ΔΕΔΔΗΕ, το κράτος δηλαδή, τη βλάβη στο δίκτυο αφού κάηκαν κολόνες ρευματοδότησης.
Και όλες οι τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού μπορούσαν να πωλούν μονάχα με μετρητά αφού δεν είχαν ρεύμα, αλλά το μοναδικό ΑΤΜ του νησιού ήταν εκτός λειτουργίας.
Σκέφτομαι, αναποδιές συμβαίνουν και οι απερισκεψίες είναι πιθανές, στο κάτω κάτω άνθρωποι αποτελούν τον κρατικό μηχανισμό.
Αλλά εθνική πολιτική σε ένα ακριτικό νησί που πάνω του θα χαράξεις την ΑΟΖ δεν το λες.
