«Πλείστα τα παραδείγματα και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά», είπε, «για να αποδείξουμε ότι το κράτος είναι ένας εξαιρετικά κακός επιχειρηματίας. Πάρτε ως παράδειγμα τις δημόσιες συγκοινωνίες. Εδώ και 25 χρόνια, σχεδόν, ελάχιστα είναι τα νέα λεωφορεία που έχουν αγοραστεί και ο κόσμος ταλαιπωρείται. Ευτυχώς που έβαλαν ιδιώτες!»
Άρχισαν και οι συνδαιτυμόνες στο γιορτινό τραπέζι να κουνούν καταφατικά το κεφάλι τους και με μια δόση απογοήτευσης μάλιστα, αφού κατάφερναν μετά βίας να διαχειριστούν το ζαλισμένο τους κεφαλάκι σε συνδυασμό με το πρησμένο τους στομαχάκι. Η δυσαρέσκεια ήταν εμφανής σε όλους, αλλά ο μπατζανάκης ως εγγύτερος συγγενής εξέφρασε άποψη: «Και λίγα λες, Κωστή μου!». «Έπειτα» συνέχισε ο Κωστής που είχαν πάρει αέρα τα πανιά του από την κατάφαση και ένιωθε πως μπορεί να επιχειρηματολογεί σε ευήκοα ώτα. «Το ίδιο ισχύει και για τα σχολεία… Τόσα χρόνια παρατημένα, αλλά ευτυχώς που το κράτος τα ανέθεσε στους δήμους και έτσι δεν πέφτουν τα ταβάνια πάνω στα παιδιά. Αφήστε δε που από όταν καταργήθηκε και ο Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων που τύπωνε τα σχολικά βιβλία αυτά απέκτησαν και λίγο χρώμα».
Οι ομοτράπεζοι συνέχισαν να κουνούν το κεφάλι τους καταφατικά, με τον μπατζανάκη να επαναλαμβάνει «… Και λίγα λες, Κωστή μου» και τον διπλανό του στο τραπέζι να τον εκλιπαρεί να κάνει τον μπατζανάκη του να σωπάσει. Ο μπατζανάκης επανέλαβε ψιθυριστά και στον διπλανό του «Και λίγα λες…» και σιώπησε.
«Για να μην πιάσουμε και την Υγεία» συνέχισε ο Κωστής, με την ομήγυρη να του απαντά εν χορώ «Να μην, να μην», αλλά εκείνος να συνεχίζει… «Πάρτε για παράδειγμα τα ραντεβού στους γιατρούς… Κάποτε παίρναμε για ώρες τηλέφωνο στο ΙΚΑ και δεν απαντούσε κανείς. Τώρα, όμως, παίρνεις το πενταψήφιο, το σηκώνει μια ιδιωτική εταιρεία και τα παιδιά που είναι πολύ εξυπηρετικά σού κλείνουν το ραντεβού στο άψε σβήσε».
«Και λίγα λες…» του απάντησε και πάλι ο μπατζανάκης, αλλά οι συνδαιτυμόνες τούτη τη φορά δεν αποκρίθηκαν καταφατικά. Ο μπατζανάκης, όμως, δεν πτοήθηκε και συνέχισε αναζητώντας την αρχική αποδοχή που έμοιαζε να έχει χάσει… «Τώρα θα φτιάξει επιτέλους και το χάλι στους αρχαιολογικούς χώρους· το υπουργείο ανέθεσε σε μια εταιρεία να εισπράττει τα εισιτήρια εισόδου και έτσι όλοι θα εξυπηρετούνται γρηγορότερα και τα εισιτήρια θα εκσυγχρονιστούν» είπε με στόμφο.
Ο Μιχάλης, ένας από την παρέα, δεν άντεξε. «Τι αρλούμπες λες, μωρέ Κωστή;» του είπε. «Είναι καλύτερα τα σχολεία σήμερα και τα βιβλία πιο καλά που γίνονται κουρέλια μετά από δύο μήνες και ξεκολλάνε τα φύλλα ή σάμπως δεν πέφτουν τα παράθυρα στα κεφάλια των παιδιών; Και είναι καλύτερα τα ραντεβού στους γιατρούς που πρώτα έκλεινες στον μήνα και τώρα θες εξάμηνο και πληρώνεις και το τηλέφωνο; Ή μήπως είναι καλύτερα στα λεωφορεία που, αντί να αγοράσουμε λεωφορεία που θα τα έχουμε για άλλα 20 χρόνια, τα νοικιάζουμε από ιδιώτες για να κάνουν την ίδια δουλειά; Και τα εισιτήρια στους αρχαιολογικούς χώρους… Γιατί να τα δώσουμε στους ιδιώτες όταν έχουμε υπαλλήλους να κάνουν αυτή την δουλειά και έχουμε δώσει και έναν σκασμό λεφτά για να φτιάξουμε και ηλεκτρονικό εισιτήριο για τους τουρίστες;»
«Και…» πήγε να ψελλίσει ο Κωστής.
«Τι και;» τον διέκοψε ο Μιχάλης, που είχε αρχίσει να βγαίνει εκτός εαυτού… «Τι και, ρε;»
«Και… λίγα λες» του απάντησε ο Κωστής… «Και λίγα λες…»
