Παιδιά που λιποθυμούν από την ασιτία στα σχολεία, ατελείωτες ουρές για μία δωρεάν σακούλα με ντομάτες ή ζαρζαβατικά, άνθρωποι που ζουν σε χαρτόκουτα κάτω από υπόστεγα και σκαλοπάτια. Εικόνες που η ελληνική κοινωνία είχε συνηθίσει να παρακολουθεί στις τηλεοπτικές οθόνες, χαζεύοντας ανθρωπιστικές κρίσεις κάπου στην Αφρική, πλέον εκτυλίσσονται καθημερινά στη χώρα μας. Αχτίδα φωτός και ελπίδας οι δομές κοινωνικής αλληλεγγύης που ξεφυτρώνουν σε όλο και περισσότερες γειτονιές της Αθήνας και της πρωτεύουσας.
Φωτεινό παράδειγμα η Λέσχη Αλληλεγγύης του Νέου Κόσμου που έχει γίνει σημείο αναφοράς για πολλές γειτονιές. Συλλογική κουζίνα, μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας σε παιδιά, ανταλλακτήριο ρούχων, συζητήσεις, κινηματογραφικές προβολές, αλλά και δικηγόροι, βρίσκονται στη διάθεση όλων όσοι το έχουν ανάγκη, λειτουργώντας ως αντίδοτο στην κρίση.
«Γιατί προχώρησε η αλληλεγγύη στον Νέο Κόσμο»
«Η Λέσχη Αλληλεγγύης του Νέου Κόσμου μυρίζει, και στην κυριολεξία, κουζίνα, τσιγαρίλα, ιδρώτα. Με άλλα λόγια, ήρθαμε σε επαφή με κομμάτια της κοινωνίας φτωχά, αναγκεμένα. Προσπαθούμε να κάνουμε μια δουλειά σώμα-με-σώμα κι όχι με τηλεχειριστήριο από τα γραφεία ή τον καναπέ», αναφέρουν σε κείμενό τους έξι ενεργά μέλη της Λέσχης, εξηγώντας τους λόγους της μεγάλης απήχησης που έχει λάβει η πρωτοβουλία αλληλεγγύης.
«Μας ζητιέται να πάμε σε ΤΕ του ΣΥΡΙZΑ να εξηγήσουμε “πώς τα καταφέραμε”, να μεταφέρουμε εμπειρία και τεχνογνωσία (...). Χωρίς και 'μεις οι ίδιοι να το έχουμε συνειδητοποιήσει 100% από την αρχή, μπήκαμε εκεί όπου δεν “έμπαινε” η Αριστερά επί χρόνια. Εκεί όπου δεν υπάρχει “κολόνια Ζιβανσύ και στα ποδάρια μας” ( Γ. Μηλιώκας ), όπου οι λέξεις Γκράμσι, Ζίζεκ, ακόμη και Μαρξ θα λέγαμε, είναι κινέζικα», λένε οι Αγγελική Ζάχου, Καλλιόπη Παντελή, Μαίρη Πρίμη, Δημήτρης Οικονομίδης, Μάκης Παλαπάνης και Αντώνης Φράγκος από το Τ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ Νέου Κόσμου.
Παράλληλα προσθέτουν ότι λειτούργησαν «πρωτοβουλιακά. Δηλαδή δεν περιμέναμε “την έγκριση, οδηγίες από πάνω”, ούτε αναλωθήκαμε σε πολύωρες και στείρες, κατά τη γνώμη μας, αναλύσεις και διασαφηνίσεις. Όπως π.χ. για το πού σταματά η φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη και πού αρχίζει η αλληλεγγύη».
«Το γεγονός ότι κόσμος που ξεκίνησε να παίρνει φαγητό, τρόφιμα, ρούχα, στη συνέχεια συμμετέχει ενεργά στη δράση, το ότι η Λέσχη αποκτά σιγά - σιγά δικά της μέλη ανεξάρτητα από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ότι κάποιοι, χωρίς να τους το προτείνει κανείς ήρθαν μια μέρα και, ανάμεσα σε ένα μαγείρεμα και ένα μοίρασμα φαγητού, συμπλήρωσαν το δελτίο εγγραφής στον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν δείγματα κοινωνικής γείωσης και δείχνουν ότι αυτό που θρέφει την Αριστερά είναι η πρωτοβουλία, η λαϊκότητα στην πράξη, ότι το ξαράχνιασμα των μυαλών και των πρακτικών μας είναι εφικτό αρκεί να βουτήξουμε στα άγνωστα και βαθιά νερά των «κανονικών» ανθρώπων, που από εκεί πηγάζει η δύναμη, η έμπνευση και η σκέψη για την Αριστερά», υπογραμμίζουν.
«Η ανθρωπιά παραμένει ζωντανή»
Τη συγκίνησή του για την ανταπόκριση που βρήκε η Λέσχη Αλληλεγγύης του Νέου Κόσμου εκφράζει στην «Α» της Κυριακής ο Μάκης Παλαπάνης.«Ο κόσμος μας έχει αγκαλιάσει. Παρόλο που είμαστε σε μία φτωχογειτονιά όπου ο καθένας έχει τα προβλήματά του, η ανθρωπιά παραμένει ζωντανή. Νόμιζα ότι λόγω κρίσης θα χαθεί αλλά διαψεύστηκα περίτρανα. Η ανθρωπιά είναι εδώ. Ο κόσμος έχει ανάγκη να βρει ένα στέκι, ένα χώρο για να μοιραστεί τα προβλήματά του και να βρει μία λύση για αυτά».
Οι πέντε καθημερινές μερίδες φαγητού της συλλογικής κουζίνας έχουν φτάσει τις 35, ενώ πλέον κάθε Κυριακή παρέχεται ξηρά τροφή σε άπορες οικογένειες. Η ανταπόκριση άλλωστε των εθελοντών είναι τεράστια. Η διαφορά σε σχέση με πολλά άλλα δίκτυα αλληλεγγύης είναι ότι το φαγητό μαγειρεύεται από το δίκτυο. Άστεγοι, μανάδες, άνθρωποι που περνούν δύσκολα έρχονται, αλλά δεν παίρνουν μόνο. Συνεισφέρουν κιόλας. Δεκάδες γυναίκες της περιοχής ξεκλέβουν λίγο από τον χρόνο τους και βοηθάνε στην ετοιμασία του φαγητού. Άλλες από το σπίτι τους και άλλες στην κουζίνα της Λέσχης Αλληλεγγύης. Η ψυχή της συλλογικής κουζίνας είναι ο κ. Τάσος ο οποίος διαθέτει δεκάδες ώρες καθημερινά για να βοηθήσει αυτούς που έχουν ανάγκη. Τίποτα όμως δε θα μπορούσε να γίνει «χωρίς την αμέριστη υποστήριξη των μικρομεσαίων του Νέου Κόσμου. Κάθε Σάββατο πηγαίνουμε σε σούπερ μάρκετ της περιοχής και στη λαϊκή Δουργουτίου όπου μας δίνουν τρόφιμα», σημειώνει ο Μ. Παλαπάνης.
Στις παραπάνω δράσεις της Λέσχης Αλληλεγγύης του Νέου Κόσμου ήρθαν να προστεθούν και ειδικά προγράμματα για παιδιά και μαθητές, μία «διαφυγή σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς», όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζουν οι εμπνευστές της πρωτοβουλίας. Η δε ανταπόκριση των παιδιών, όπως μας λέει ο Μάκης Παλαπάνης, είναι συγκινητική. «Είναι εκπληκτικό αυτό που έχει γίνει. Τα παιδιά έχουν αποκτήσει το δικό τους στέκι. Όπως φαίνεται έχουν ανάγκη να βρουν τέτοιους τρόπους διαφυγής».
«Η αλληλεγγύη θα είναι η ναυαρχίδα της αλλαγής»
Την ίδια όμως στιγμή δεν μπορεί να κρύψει τη λύπη του για το γεγονός ότι πολλές φορές αδυνατούν να βοηθήσουν όλους όσοι έχουν ανάγκη. «Αυτό είναι που βαραίνει την καρδιά μου. Έρχεται κόσμος με τρομερά προβλήματα, άνθρωποι που τους διώχνουν από το σπίτι και δεν μπορείς να τους βοηθήσεις. Μπορούμε να καλύψουμε 1-2 νοίκια αλλά μετά τι γίνεται; Χρειάζεται κάτι άλλο».
Όσον αφορά τους λόγους που τον οδήγησαν στην «αγκαλιά» της Λέσχης Αλληλεγγύης, είναι ξεκάθαρος: «Ζω 35 χρόνια στη γειτονιά του Νέου Κόσμου, έχω μεγαλώσει με όλους αυτούς τους ανθρώπους και απλώς ήθελα να κάνω κάτι, ήθελα να προσφέρω. Ως άνεργος, προτίμησα να μην είμαι κλεισμένος στο σπίτι και να βγω έξω να βοηθήσω, να γίνω ενεργός πολίτης. Έτσι δεν αισθάνεσαι άχρηστος, δε νιώθεις ότι είσαι μόνος στη γωνιά. Από τη ματιά των ανθρώπων, από το άγγιγμά τους, παίρνεις τρομερή εσωτερική δύναμη. Δύναμη για να συνεχίσεις και να αντιδράσεις σε αυτό που γίνεται, ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Θέλω να πιστεύω ότι η αλληλεγγύη θα είναι η ναυαρχίδα της αλλαγής».
