«Ηχήστε οι σάλπιγγες...». Δυο παιδιά νεκρά από αναθυμιάσεις μονοξειδίου του άνθρακα. «Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...». Τρία άλλα παιδιά σε κώμα από αναθυμιάσεις μονοξειδίου του άνθρακα.
«Βογκήστε τύμπανα πολέμου...» σε Αθήνα, Γιάννενα, Χανιά, Χαλκίδα. Ο ακήρυχτος πόλεμος κατά της κοινωνίας έχει τους πρώτους πεσόντες. Δύο φοιτητές νεκρούς. Τρεις φίλους τους να χαροπαλεύουν. «Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !» γιατί η ανθρωπιστική κρίση δεν είναι πλέον προ των πυλών. Μπήκε και στα σπίτια μας. Όπως μπήκε και στο σπίτι των δύο φοιτητών που σπούδαζαν στο ΤΕΙ της Λάρισας. Λεφτά για πετρέλαιο δεν είχαν. Έκοψαν το θερμοσίφωνο και το έκαναν μαγκάλι για να ζεσταθούν. Και μαζεύτηκαν στο φοιτητικό δωμάτιο πέντε παιδιά , πέντε φίλοι για να τα πούνε. Δεν ξέρω τι έλεγαν. Μπορεί για το μηνιάτικο που τέλειωσε απ' τη δεύτερη μέρα. Μπορεί για την εξεταστική. Μπορεί για τις συγχωνεύσεις. Μπορεί για το μάστερ που θέλανε να κάνουν αλλά πού λεφτά; Εδώ ούτε πετρέλαιο δεν πήραν. Με μαγκάλι σαν τους παππούδες τους ζεσταίνονται. Μπορεί να έλεγαν και για την κοπέλα στο εργαστήριο, που δεν καταδέχεται ούτε ματιά να ρίξει, μπορεί να λέγανε... Ποιος ξέρει; «Ηχήστε οι σάλπιγγες...». Σε ποιο σημείο κόπηκε η κουβέντα; «Ηχήστε οι σάλπιγγες...». Πότε το δηλητήριο τους έκλεισε το στόμα; «Καμπάνες βροντερές...» Πότε τους έριξε αναίσθητους; «Δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...». Δυο παιδιά χάθηκαν. Τρία άλλα δίνουν μάχη για να κερδίσουν τη ζωή που τους έκλεψαν...
