Τα πόδια του βυθίζονταν στο χιόνι μέχρι το καλάμι. Στα ρούχα του το είχε στρώσει ήδη λίγα λεπτά αφότου βγήκε απ’ το σπίτι. Παρ' όλα αυτά, δεν σκέφτηκε να γυρίσει πίσω. Θεώρησε πως η παρουσία του στο νοσοκομείο όπου εργάζεται ως ειδικευόμενος γιατρός, στον "Ερυθρό Σταυρό", εκείνες τις ώρες ειδικά που η απόγνωση μεγάλωνε είχε ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Κι έτσι προχώρησε. Περπάτησε μέσα στη χιονοθύελλα για πεντέμισι ώρες. Βρέθηκε να είναι στη μέση λεωφόρων που ήταν γεμάτες χιόνι και άδειες από αυτοκίνητα. Οι λωρίδες πλέον που χώριζαν τα ρεύματα δεν είχαν σημασία. Ήταν όλος ο δρόμος δικός του. Όμως ήταν και μόνος ανά πολλά διαστήματα. Και η διαδρομή έδειχνε ατελείωτη.
«Βγήκαμε με τη μητέρα μου στο μπαλκόνι για να τον χαιρετήσουμε κι όταν είδα το τοπίο πριν εμφανιστεί στο πλάνο ο αδερφός μου, λέω 'πού πάει, Χριστέ μου;'» ανέφερε ο αδερφός του Διονύση, ο Μάριος Μάντζος. Ο δικός τους μαραθώνιος αγωνίας ξεκινούσε ταυτόχρονα με την πεζοπόρα οδύσσειά του. Ακολούθησε μήνυμα απ’ το νοσοκομείο. Είχε φτάσει, ήταν καλά και θα βοηθούσε κι άλλους να παραμείνουν επίσης καλά. Η εφημερία του είχε μόλις ξεκινήσει.
Μετά από λίγες ώρες τα social media δίπλα στις εικόνες αποκλεισμού είχαν παντού και τη δική του. Τη φιγούρα ενός ανθρώπου που προχωρά παρά τη δυσκολία. Πολλοί ήταν εκείνοι που διάλεξαν τη λέξη «ήρωας» για να τον χαρακτηρίσουν. Πρώτος απ’ όλους ο ίδιος του αδερφός, που υποκλινόταν στο κουράγιο του γράφοντας: «Την ώρα που όλοι κλεινόμαστε σπίτια μας (όσοι έχουμε δηλαδή) για να προστατευτούμε από τον χιονιά, υπάρχουν κάποιοι ήρωες που είναι αναγκασμένοι να βγουν για να περιθάλψουν συνανθρώπους μας που παλεύουν στα νοσοκομεία. Μόνο υπερηφάνεια που ένας τέτοιος ήρωας είναι αδερφός μου».
Ο ίδιος ο Διονύσης, πάλι, θεωρεί ότι πρέπει να βρεθεί μια λέξη διαφορετική. «Με όλο τον σεβασμό, σας προκαλώ να βρείτε μια άλλη λέξη, πιο μεγάλη, πιο γεμάτη, για τον γονιό που έπρεπε να πάει το παιδί του στο νοσοκομείο μες στα χιόνια, για το γεροντάκι που έμεινε όλο το βράδυ χωρίς ρεύμα τουρτουρίζοντας μέσα στο σπίτι του και για τον άστεγο που απλώς επιβίωσε και αυτή τη φορά...» είπε μετά τα μηνύματα αγάπης που δέχτηκε, τα οποία αντιμετώπισε με σεμνότητα.
Όπως εξήγησε, «προσωπικά δεν αισθάνομαι περήφανος γι’ αυτό που έγινε. Η θέση μου ήταν στο νοσοκομείο, έτσι το ένιωσα κι έτσι έπραξα. Περήφανος αισθάνομαι μόνο για τους συναδέλφους μου. Που διαχρονικά, όχι μόνο τώρα, στα χρόνια της πανδημίας, δίνουμε τα πάντα, θυσιάζουμε το 'είναι' μας μέσα σε συνθήκες αντίξοες και συχνά επικίνδυνες για κάθε ασθενή. Ανεξαρτήτως φυλής, φύλου ή κοινωνικής ομάδας. Γιατί αυτό είναι το δημόσιο νοσοκομείο. Όλους τους υποδέχεται και όλους τους περιθάλπει. Αν είσαι γιατρός ή νοσηλευτής, ξέρεις από πόνο, από ανημποριά και πραγματική ανάγκη. Περήφανος για όλους αυτούς που στο τέλος της μέρας, όταν έχουν καταφέρει να μετριάσουν κάτι από όλα αυτά, κοιμούνται πιο πλήρεις. Κι αν φαίνονται σε κάποιους όλα αυτά γραφικά σε μια κοινωνία που τρίζει, είμαι σίγουρος ότι οι γραφικοί δεν την αφήνουν να καταρρεύσει».
Τελικά ο Διονύσης και οι άνθρωποι που περιγράφει ότι παλεύουν πλάι του είναι ό,τι πιο ελπιδοφόρο μας άφησε η κακοκαιρία. Η πρώτη αχτίδα του ήλιου που έλιωσε το χιόνι.
