Όταν ένα κυβερνητικό στέλεχος -της κυβέρνησης Μητσοτάκη πιο συγκεκριμένα- βάζει τη λέξη «βελτίωση» κοντά στη λέξη «ασφάλιση», τότε έχεις τα συστατικά για την τέλεια αφήγηση ασφαλιστικού τρόμου. Κι όταν, επίσης, ακούς για «περισσότερες δυνατότητες» από την υπουργό της Εργασίας κ. Κεραμέως, κατά την παρουσίαση του σχεδίου νόμου με θέμα τη «Βελτίωση του πλαισίου επαγγελματικής ασφάλισης», σε μια χώρα χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας, απλήρωτα 13ωρα, με τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερο συγκριτικά με τους ευρωπαίους συναδέλφους τους και να πληρώνονται χειρότερα, τότε έχεις, επιπρόσθετα, και τον ορισμό της πολιτικής υποκρισίας.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι πολιτικές δυνάμεις της Δεξιάς στην Ελλάδα -και στην Ευρώπη βεβαίως- η ΝΔ και οι ιδεολογικοί «συνοδοιπόροι» της, κρυφοί και φανεροί, προωθούν την υποβάθμιση της κοινωνικής ασφάλισης και την παράλληλη ενδυνάμωση της ιδιωτικής. Πιστεύει κανείς ότι με τις αποδοχές της «πλάκας» που λαμβάνουν οι εργαζόμενοι και με τα ασφαλιστικά χρέη που έχουν αρκετοί ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι και βιοτέχνες, θα δοθούν ποτέ αξιοπρεπείς συντάξεις; Λόγω της αύξησης της απασχόλησης και των όποιων πρόσθετων εσόδων συνεπάγεται αυτή για το σύστημα; Πολύ περισσότερο που ο πρωθυπουργός της χώρας ισχυρίζεται ότι πετυχαίνει «αύξηση» εισοδήματος με μειώσεις των εισφορών στο ασφαλιστικό σύστημα;
Όχι βέβαια, αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Επομένως αυτή η καταστροφική, αντικοινωνική κυβέρνηση, ανατρέπει διαρκώς όλο και περισσότερα θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα και υλοποιεί δομικές αλλαγές για να μη μπορεί να γίνει εύκολα οποιαδήποτε αλλαγή προς το συμφέρον του απλού κόσμου, εάν απωλέσει την κυβερνητική εξουσία. Το κάνει στα εργασιακά, στα ασφαλιστικά, στην αγορά, στην φορολογία, στη Δικαιοσύνη, στην παιδεία, στην υγεία, στο σύνταγμα, όπου μπορεί.
Την περασμένη Κυριακή έδωσε στη δημοσιότητα 48 σελίδες ενός απολογιστικού πονήματος «θαυμάτων» επτά ετών, φέρνοντας πιο κοντά και τις εκλογές. Κάθε μία σελίδα έρχεται σε αντίθεση με την πραγματική ζωή της κοινωνίας και δεν «ιδρώνει το αυτί» τους.
Επτά χρόνια κυβερνά η ΝΔ και σύμφωνα με το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ο πραγματικός μέσος ετήσιος μισθός το 2025 παραμένει 31% χαμηλότερος από το 2009. Κι όμως, έρχεται η κ. Κεραμέως, χωρίς καμία συστολή, να μιλήσει για «βελτίωση» της επαγγελματικής ασφάλισης και «περισσότερες δυνατότητες» για όλους. Με τι αποτελέσματα, με ποια αξιοπιστία, με τι θράσος τελικά;
Και φυσικά η κυβέρνηση αφήνει ανέγγιχτα τα διάφορα καρτέλ. Το ίδιο και τις φιλικές προς αυτή ισχυρές οικονομικές δυνάμεις, που αντλούν κάθε είδους χρηματοδότηση. Σε αντίθεση με τους μικρούς της αγοράς, που παλεύουν με πλήθος εμπόδια και με την οικονομική αδυναμία των πελατών τους. Το μεγαλύτερο κακό που έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ότι ενώ παρέλαβε μια οικονομία έξω από τα μνημόνια και με θετική ρύθμιση αποπληρωμής του χρέους, καταπτοημένη αλλά με ευνοϊκές προοπτικές, έπραξε για τη χώρα κάτι πολύ λιγότερο από τα άλματα ανάπτυξης που απαιτούνταν και που επέτρεπαν οι υφιστάμενες συνθήκες. Κι αυτό το λιγότερο, που έφτασε να θεωρείται χειρότερο και από την πραγματικότητα του 2019, το περιφέρει στολισμένο σαν πολιτική «λατέρνα» μπροστά σε έναν κόσμο παραιτημένο.
Δεν μπορεί και δεν θέλει αυτή η κυβέρνηση να φέρει θετικές αλλαγές για τους πολλούς. Αντιμετωπίζει την αγορά με τη λογική ότι πρέπει να λειτουργεί με όσο το δυνατόν λιγότερους περιορισμούς, να αυξάνει τα κέρδη της, να φάει το μεγάλο ψάρι το μικρό και όλο και κάτι θα μείνει για τους υπόλοιπους. Μόνο που είναι μια αποτυχημένη συνταγή για την κοινωνία. Την έχουμε δει να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και να κάνει κύκλο, ο οποίος ανοίγει και κλείνει με διαρκώς πιο δυσάρεστα αποτελέσματα για τον κόσμο της εργασίας. Έκανε σύσκεψη για την ακρίβεια ο κ. Μητσοτάκης και ανακοίνωσε ουσιαστικά τη διετή παράταση μιας εξοργιστικής, άδικης και απαράδεκτης κατάστασης τιμών στα σούπερ μάρκετ της χώρας. Γι’ αυτό εκλέχθηκε; Για να μην τους ακουμπά;
Ξέρουν καλά τι συμβαίνει, μα είναι οι μεγάλοι παραμυθάδες, με μπόλικα λεφτά για συμβούλους επικοινωνίας κι ας χρωστά η ΝΔ μισό δισεκατομμύριο στις τράπεζες. Αλλά για πόσο μπορούν να αντιπαλεύουν την πραγματικότητα χωρίς αυτή να τους εκδικηθεί; Η κάμψη των ποσοστών του κυβερνώντος κόμματος δείχνει ότι η στάση του δεν είναι χωρίς πολιτικό κόστος. Φαίνεται όμως να κερδίζει από αλλού η κυβέρνηση -μια ματιά στο μαγικό βουνό των σκανδάλων της αρκεί για να καταλάβουμε- και μπροστά στις εκλογές θεωρεί σίγουρη την πρωτιά της, με ανάλογη σιγουριά για συνεργασίες και κυβερνητικές συμμαχίες στην επόμενη φάση.
Αλλά αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί και δεν θέλει να εκπροσωπήσει την κοινωνία. Να την ξεγελάσει ναι, να την κάνει έναν ιδιότυπο συνένοχο στη λεηλασία καθετί δημόσιου ναι, όπως και να της κουνάει αλαζονικά το αποτέλεσμα των εκλογών, την επόμενη φορά που θα υπάρξει μια διαμαρτυρία για την αντικοινωνική της πολιτική. Ευτυχώς, κάποιοι, όχι λίγοι, έχουν πειστεί πλέον ότι αυτό δεν πρέπει να συμβεί.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από νέες επικοινωνιακές καμπάνιες ούτε από ακόμη περισσότερες «βελτιώσεις» στα χαρτιά. Έχει ανάγκη από πολιτικές που θα ενισχύσουν την εργασία, τη δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση και την αξιοπρεπή διαβίωση των πολλών. Αυτή είναι η πραγματική πολιτική αλλαγή που χρειάζεται η χώρα.
