Τα αμείλικτα στοιχεία που φανερώνουν το έμφυλο μισθολογικό χάσμα στην Ελλάδα αλλά και την απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να ενσωματώσει εγκαίρως την Ευρωπαϊκή Οδηγία για την ίση αμοιβή μεταξύ ανδρών και γυναικών για εργασία ίσης αξίας, ανέδειξε μιλώντας στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, η βουλεύτρια Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κατερίνα Νοτοπούλου. Στην τοποθέτησή της, υπογράμμισε πως πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική ευρωπαϊκή κατάκτηση που έρχεται ως αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων του γυναικείου, του φεμινιστικού κινήματος, αλλά και των συνδικάτων και όλων των προοδευτικών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη. Ωστόσο, κατήγγειλε το γεγονός ότι η κυβέρνηση προσήλθε στη Βουλή με καθυστέρηση για το συγκεκριμένο ζήτημα, καθώς η σχετική προθεσμία ενσωμάτωσης εξέπνευσε στις 7 Ιουνίου του 2026, επιδεικνύοντας ολιγωρία απέναντι στη θεσμοθέτηση ενός πλαισίου υποστηρικτικού για έναν θεμελιώδη πυλώνα εργασιακών και έμφυλων δικαιωμάτων.
Η Κατερίνα Νοτοπούλου παρέθεσε στοιχεία που αποτυπώνουν την πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες εργαζόμενες στην Ελλάδα: «Το έμφυλο μισθολογικό χάσμα στην Ελλάδα ανέρχεται στο 13,4%. Το συνταξιοδοτικό χάσμα προσεγγίζει το 24%, ενώ οι γυναίκες εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία των εγγεγραμμένων ανέργων. Γι’ αυτό, προφανώς, δεν συζητάμε το αν πρέπει να ενσωματωθεί η Οδηγία. Προφανώς και πρέπει. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο η κυβέρνηση αξιοποιεί αυτήν τη νομοθετική δυνατότητα για να ενισχύσει ουσιαστικά την προστασία των εργαζομένων ή εάν περιορίζεται στην ελάχιστη δυνατή συμμόρφωσ稻.
Όπως ξεκαθάρισε, η μισθολογική διαφάνεια είναι αναγκαία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επαρκεί για την εξάλειψη των διακρίσεων. Προειδοποίησε ότι χωρίς την ύπαρξη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και χωρίς ισχυρούς, αποτελεσματικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, η Οδηγία κινδυνεύει να παραμείνει ένα «κενό γράμμα» —ένα καλό νομοθέτημα στα χαρτιά, αλλά ανίσχυρο στην πράξη.
Στη συζήτηση κατ’ άρθρον, εστίασε στο άρθρο 9, επισημαίνοντας ότι απαιτούνται σαφέστερες εγγυήσεις ώστε η επίκληση της προστασίας εμπιστευτικών πληροφοριών να μην λειτουργήσει ως εργαλείο αποθάρρυνσης των εργαζομένων που πασχίζουν να αποδείξουν την παραβίαση της αρχής της ίσης αμοιβής.
Αντίστοιχα, στο άρθρο 34, αν και χαρακτήρισε θετική τη δυνατότητα εξ αποστάσεως συμμετοχής στις διαδικασίες επιθεώρησης για λόγους προσβασιμότητας, έθεσε το εύλογο ερώτημα, γιατί όταν διαπιστώνεται η παραβίαση της εργασιακής νομοθεσίας να προβλέπεται ότι σε περίπτωση μεταγενέστερης συμμόρφωσης του εργοδότη η υπόθεση μπορεί να αρχειοθετείται, χωρίς την επιβολή διοικητικής κύρωσης, τη στιγμή που θα έπρεπε το νομοθέτημα αυτό να λειτουργεί αποτρεπτικά έναντι των παραβιάσεων και όχι ως μηχανισμός συμβιβασμού.
Η τομεάρχης Κοινωνικής Συνοχής και Πρόνοιας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αναφερόμενη στα άρθρα 35 και 39 που αφορούν ζητήματα κοινωνικής συνοχής, οικογένειας και φροντίδας, σημείωσε ότι η αναγνώριση της ένταξης του παιδιού στην οικογένεια σε περίπτωση διακρατικής υιοθεσίας, ως ένας κρίσιμος χρόνος για τη χορήγηση των σχετικών αδειών και των παροχών κινείται σε θετική κατεύθυνση. Είναι αυτονόητο – δήλωσε- πως η εργαζόμενη που υιοθετεί παιδί και διακρατικά, θα πρέπει να προστατεύεται από τη στιγμή που πραγματικά αναλαμβάνει τη φροντίδα του παιδιού και όχι, να εγκλωβίζεται σε καθυστερήσεις, διοικητικές ή διαδικαστικές. Αναφορικά με τις μονάδες Φροντίδας Προσχολικής Αγωγής και Διαπαιδαγώγησης της ΔΥΠΑ, υπογράμμισε ότι η παράταση λειτουργίας δεν μπορεί να παραμείνει μια μεταβατική διευθέτηση. Χρειάζεται ένα σχέδιο πλήρους αδειοδότησης, σαφές, με χρηματοδότηση συγκεκριμένη, με χρονοδιάγραμμα, με όρους συμμόρφωσης με τις αναγκαίες προδιαγραφές ασφαλείας.
Η Κατερίνα Νοτοπούλου εξέφρασε τέλος την κατηγορηματική της αντίθεση στο άρθρο 37 και τη συνεχιζόμενη επέκταση της κυριακάτικης εργασίας σε νέους παραγωγικούς κλάδους, υπογραμμίζοντας ότι η περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών χρόνων πλήττει τα δικαιώματα των εργαζομένων χωρίς να προσφέρει καμία ουσιαστική ανάπτυξη ή ανταγωνιστικότητα.
«Εάν θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα πλαίσιο ασφαλές και αξιοπρέπειας χρειάζεται διαφάνεια, χρειάζεται, , Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, να ενισχυθεί η Επιθεώρηση Εργασίας, να υπάρχουν αποτελεσματικοί έλεγχοι, να υπάρχουν ουσιαστικές πολιτικές συμφιλίωσης και εναρμόνισης της οικογενειακής με την επαγγελματική ζωή και, επιτέλους, να πάψει η μητρότητα να τιμωρείται… στηρίζουμε κάθε ευρωπαϊκή κατάκτηση, ουσιαστική, που γίνεται στην κατεύθυνση της ισότητας και της στήριξης των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε χρέος να αναδεικνύουμε τις αδυναμίες των κυβερνητικών επιλογών, γιατί μια γυναίκα σήμερα δεν μπορεί να συνεχίσει να αμείβεται χαμηλότερα από τους άνδρες για ίση εργασία και σήμερα δεν μπορεί να συνεχίσει να τιμωρείται η μητρότητα.
