Μια ακάματη αγωνίστρια ήταν η Ελένη Πορτάλιου, μια εμβληματική μορφή της Αριστεράς. Της Αριστεράς που πατάει γερά στο νήμα των αγώνων, στις ιδεολογικές παρακαταθήκες της. Έχει όμως στραμμένο το βλέμμα στο αύριο.
Η Ελένη Πορτάλιου από το 1973 και το Πολυτεχνείο ως σήμερα πρωτοστάτησε στις μάχες που την κάλεσε η ζωή. Και έμεινε στην πρώτη γραμμή, παρά τις απογοητεύσεις που δοκιμάζουν συχνά οι άνθρωποι της συνέπειας εμπνέοντας την ελπίδα. Σπουδαία επιστημόνισσα, φεμινίστρια, διανοούμενη και άνθρωπος της δράσης. Ένας συνδυασμός αρκετά σπάνιος, η διανόηση της πράξης και για τον λόγο αυτόν αξιοθαύμαστος.
Θα την αναπολούμε με νοσταλγία όχι μόνο για την πολυεπίπεδη προσφορά της, αλλά ως γνήσια εκπρόσωπο μιας γενιάς που φεύγει και κλείνει μαζί της ένας κύκλος άσπιλης, ανιδιοτελούς, αγωνιστικής αθωότητας. Τα οράματα και οι ιδέες που μας έκαιγαν στα χρόνια της νεότητας παρέμειναν για την Ελένη Πορτάλιου ζωντανά και αμετάκλητα παρόντα και διεκδικήσιμα σε μια ζωή που βιωνόταν στο πεδίο των αγώνων της καθημερινότητας, για το περιβάλλον, για τους ελεύθερους χώρους, ενάντια στην κλιματική αλλαγή, στην υπεράσπιση του Ελληνικού, ενεργό μέλος του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, πρωτεργάτρια της Κίνησης Υπεράσπισης Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, της πρότερης συλλογικότητας του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.
Δεν την γνώριζα την Ελένη, αλλά τη γνώριζα. Συμπορευτήκαμε στις πορείες, στους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους, διάβασα πολλά από τα άρθρα της σε ΑΥΓΗ και Εποχή, βρεθήκαμε στην αυλή του παλιού Πολίτη. Δεν τη γνώριζα την Ελένη, αλλά δεν χρειαζόταν να τη γνωρίζεις για να σου εμπνεύσει σεβασμό και να κερδίσει τον θαυμασμό σου. Ήταν ίνδαλμα για μας τους νεότερους για μια Αριστερά που δεν συμβιβάζεται και διεκδικεί ισότητα για όλες και όλους, που δεν στέκεται απλά δίπλα στον αδύναμο αλλά «υπάρχει» εξ αυτού και δι’ αυτού.
Όταν το πολιτικό υποκείμενο υποκαταστάθηκε από τον χρήστη, εκείνη επέλεξε συνειδητά τον αναχωρητισμό από τα σόσιαλ μίντια. Και αυτό σήμερα είναι μια επαναστατική πράξη που μας υπενθυμίζει ότι η πολιτική δράση δεν γίνεται ψηφιακά αλλά με ενεργή και φυσική παρουσία στα κοινά. Αλλιώς, είναι μονοσήμαντη έκφραση της προσωπικής μας «άποψης» που ζητά διαρκή επιβεβαίωση και ψάχνει τη μοναδική αλήθεια της στα likes άλλων μοναχικοτήτων.
Επέλεξε μια ζωή που δεν φυλακίζεται σε οθόνες και πληκτρολόγια αλλά επικοινωνεί άμεσα και επί της ουσίας, μακριά από τον κατά συρροή εκχυδαϊσμό των αδιάκοπων στοχοποιήσεων κατά καιρούς εναλλασσόμενων «αντιπάλων». Μέσα σε αυτή την κυρίαρχη ευτέλεια του πολιτικού λόγου, της παραπολιτικής αντιπαράθεσης, των προσωπικών εξοντώσεων, της λασπολογίας και του αυταρχισμού της μίας ορθής δικής μας άποψης στη δημόσια σφαίρα, η Ελένη θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας κάτω από τα πανό και τις σημαίες που ποτέ δεν υπέστειλε με αυτό το πεισματάρικο μειδίαμα που έχει η στρατευμένη ύπαρξη στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή.
Η Ελένη Πορτάλιου μένει στη μνήμη μας ως φωτεινό παράδειγμα μιας διαφορετικής ζωής του μοιράζεσθαι και του συλλογικού υπάρχειν. Και αν ένα μήνυμα στέλνει στην καρδιά των συντρόφων, συναγωνιστών πέρα από τη βαθιά θλίψη και τους τίτλους τέλους μιας ολόκληρης εποχής ο θάνατός της, δεν μπορεί να είναι άλλο από το «πιάστε το νήμα» των αγώνων και συνεχίστε.
