Οι σχέσεις των ανθρώπων, συνηθίζουμε να λέμε, δεν φαίνονται στον γάμο αλλά στο διαζύγιο, εννοώντας φυσικά πως άνθρωποι που κάποτε αγαπήθηκαν ή συμπορεύθηκαν αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους συναισθήματα σε συνθήκες απαιτητικές· όπως ακριβώς είναι και ένα διαζύγιο.
Αυτή βέβαια είναι μόνη η μία πλευρά της ιστορίας, διότι υπάρχει και η άλλη. Εκείνη που λέει πως η ποιότητα των σχέσεων των ανθρώπων εξαρτάται κυρίως από την καθημερινή τους συναναστροφή. Κάτι που εφεξής μπορούμε να το ονομάζουμε και ως το φαινόμενο της Μαντίνειας.
Διότι μπορεί στη συλλογική μνήμη και γνώση αυτή η μικρή πόλη της Αρκαδίας να έμεινε στην Ιστορία εξαιτίας της δεύτερης μεγαλύτερης μάχης της αρχαίας Ελλάδας, αλλά στη σύγχρονη εκδοχή της η Μαντίνεια, εκτός από κέντρο οινοποιίας, αποτέλεσε και τον πυρήνα της διαφωνίας μεταξύ του Γιάννη και της Σοφίας. Ενός νεαρού ζευγαριού που έτυχε να βρίσκεται στα διπλανά σκαμπό εκείνου του ημιυπόγειου μπαρ που γεμίζει από πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις επί παντός του επιστητού σε κάθε ευκαιρία. Και αυτές είναι πάρα πολλές. Ειδικά μάλιστα όταν από τη θέση που κάθεται κάποιος αναγκάζεται να βλέπει τον κόσμο από χαμηλά, μιας και αναγκαστικά το βλέμμα των θαμώνων βρίσκει στις κόχες από τις πλάκες των πεζοδρομίων που περνούν σύριζα στα πλαίσια των παραθύρων που κρέμονται από το ταβάνι.
Μαντίνεια ή Μαντινεία, το ερώτημα που απασχόλησε τον Γιάννη και τη Σοφία, και με τον τόνο στη λέξη να να αποτελεί πεδίο μάχης. Ευτυχώς, όχι αντίστοιχο με εκείνο της μάχης που δόθηκε στην αρκαδική πόλη, γενέτειρα του θεού Ποσειδώνα, που παρεμπιπτόντως είχε πολύ μεγάλο στρατιωτικό και πολιτικό ενδιαφέρον.
Εκεί λοιπόν στη Μαντίνεια η συμμαχία της Σπάρτης και της Αθήνας από τη μία μεριά επιχείρησε να ανακόψει τον επεκτατισμό της Θήβας και του μεγάλου της στρατηλάτη Επαμεινώνδα που επιχειρούσε να κατακτήσει ολόκληρη την τότε γνωστή Ελλάδα. Η συμμαχία της Αθήνας και της Σπάρτης με επικεφαλής τον Αγησίλαο έπνεε τα λοίσθια εξαιτίας της παρακμής και της απαξίωσης που είχε βρεθεί -συμβαίνει συχνά αυτό στις αυτοκρατορίες- και από την άλλη πλευρά με την ανερχόμενη δύναμη της Θήβας υπό τον Επαμεινώνδα που προσπαθούσε να αλώσει τη Σπάρτη, έχοντας φτάσει μάλιστα μέχρι και στα περίχωρά της αλλά όχι στο κέντρο της.
Ο Επαμεινώνδας, αφού κατάφερε να παραπλανήσει τους αντιπάλους του, τους έκανε να πιστέψουν πως δεν θα επιτεθεί και κυρίως πως δεν θα χρησιμοποιήσει τη φημισμένη λοξή φάλαγγα, αλλά στο τέλος τούς επιτέθηκε αιφνιδιαστικά. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυνάμεις της Θήβας να νικήσουν αλλά ο μεγάλος στρατηλάτης να τραυματιστεί θανάσιμα από μία σπαρτιατική λόγχη. Βλέπετε, οι παραδοσιακές στρατιωτικές δυνάμεις όταν το επιθυμούν, ξέρουν πού να στοχεύσουν.
Εν πάση περιπτώσει, ο ιστορικός μύθος αναφέρει πως ο Επαμεινώνδας μαζί με τον επιθανάτιο ρόγχο του άφησε και εντολή στους αξιωματικούς του να συνομολογήσουν ειρήνη με τους αντιπάλους τους επειδή γνώριζε πως οι απώλειες που είχε ήταν τόσο μεγάλες και κυρίως σε αξιωματικούς που δεν θα μπορούσε να αφήσει διαδοχή για να υπερασπιστεί την αυτοκρατορία του.
Ιστορικά, ο Επαμεινώνδας είχε δίκιο, διότι από το γινάτι του να κατακτήσει τη Σπάρτη και να την έχει τρόπαιο, στην πραγματικότητα διέλυσε, εκτός από τον στρατό και τη διαδοχή του, και την ίδια τη Θήβα, που εξαιτίας της παρακμής της που ακολούθησε, άφησε τη μακεδονική αυτοκρατορία και τον Φίλιππο να κατακτήσουν τον στενό ελληνικό κόσμο.
Κάποια από αυτά τα απόνερα λύθηκαν με τη Συνθήκη των Πρεσπών, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης.
Εν πάση περιπτώσει, την απάντηση στο ερώτημα για τη σωστή εκφορά του ονόματος της πόλης την έδωσε -όπως συμβαίνει πάντα σε κάθε όμορφο ζευγάρι- η μαμά της Σοφίας.
Η πόλη λοιπόν ονομάζεται Μαντίνεια και όχι Μαντινεία.
Το γεγονός αυτό πάντως θα πρέπει να απασχολήσει τους φιλόλογους και τους φιλόσοφους, αλλά και όσους θαμώνες επιδεικτικά αρνήθηκαν να πάρουν τη σωστή θέση σε ένα γνωστό ιστορικό ερώτημα.
