Αν κάποτε, στην αυγή του 20ού αιώνα, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα δεν απαντούσε «με το έθνος» στο δίλημμα «με το έθνος ή με την τάξη», ίσως ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (αυτό το πελώριο, τερατώδες σφαγείο που σφράγισε τον χαρακτηρισμό της Ευρώπης ως «σκοτεινής ηπείρου») να είχε αποφευχθεί.
Όμως η Ιστορία -γνωστό τοις πάσι- δεν προχωράει με τα «αν» αλλά με τα γεγονότα. Και ο κόσμος που έχουμε στα χέρια μας είναι ο μοναδικός που μπορούμε να έχουμε. Ωστόσο, η διαρκώς και αενάως συσσωρευμένη γνώση, που δημιουργεί όλο και νέες ποιότητες ανακατάληψης του παρελθόντος, σαφώς και μας επιτρέπει σήμερα να έχουμε σαφέστερη άποψη περί του τι εστί «έθνος» (έχοντας υποστεί τα μύρια όσα προσκειμένου να μάθουμε «τι εστί βερίκοκο»), πώς αναδύθηκε (και πώς, σε πολλές περιπτώσεις, κατασκευάστηκε) αυτή η έννοια στον ιστορικό ορίζοντα. Και σε εντόπιο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Είναι εντυπωσιακή, μάλιστα, η ομοιότητα των επιχειρημάτων περί της μεταφυσικής αξίας του «έθνους» απανταχού της γης σε περιπτώσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων κάθε υφής έναντι των «εχθρών» του. Το ζήσαμε τραγικά στον τόπο μας, αλλά φυσικά δεν είμαστε οι μόνοι. Τα εθνικά κράτη είναι η πραγματικότητα της υφηλίου. Επομένως, υπάρχουν μυριάδες παραλλαγές της επιβολής του έθνους επί της τάξης.
Διότι η καταγωγική «αμέλεια» του σύγχρονου «εθνικού» συγχρωτισμού, αυτού του διπλανού μας «υπέρ πάντων» στον οποίο τόσοι πολλοί ομνύουν και άλλοι τόσοι κλίνουν ευλαβικά το γόνυ (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, προπάντων οικογένειες που παχύνθηκαν υπηρετώντας το «έθνος», ένα έθνος στα μέτρα της τάξης τους, φροντίζοντας να ασφαλίσουν εαυτούς και αλλήλους φτιάχνοντας τζάκια από τα υλικά κατεδαφίσεως της ζωής εκατοντάδων χιλιάδων «άλλων»), αυτή λοιπόν η καταγωγική αμέλεια θέλει να ξεχνά ότι το έθνος έχει το καταγωγικό επίσης χαρακτηριστικό να αποτελείται από τάξεις. Και ότι σήμερα, και αφού χρειάστηκαν ποτάμια αίματος, ωκεανοί οχετών φτιαγμένοι από ναζισμούς, δισεκατομμύρια, ναι, δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και ανείπωτες φυσικές καταστροφές που στερούν τον πλανήτη από τους φυσικούς του χρήστες (χρήστες και όχι αιώνιους ιδιοκτήτες), γνωρίζουμε ότι λέγοντας έθνος εννοούμε τις τάξεις και τους άπειρους επιχωρισμούς που το αποτελούν. Γνωρίζουμε ότι όπου ακούς «έθνος» έτσι γενικώς και αορίστως μυρίζει ανθρώπινο κρέας (για να παραφράσουμε και τον Οδυσσέα Ελύτη).
Πόσο κατοικούν στο συνανοίκειν αυτής της χώρας για την οποία τόσο καίγεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και οι συν αυτώ, από Εκκλησία μέχρι τους σκοτεινούς θυλάκους της αστυνομίας, της Δικαιοσύνης, αλλά και τους ακόμα πιο σκοτεινού πάτρωνες του βαθέος συστήματος; Πόσο «έθνος» κρύβει αυτό το μαύρο συνονθύλευμα, το φτιαγμένο από την κινούμενη άμμο των ταξικών προταγμάτων μιας τάξης που προφανέστατα νικάει -αυτό ας μην το ξεχνάει κανένας και προπαντός η Αριστερά των απαράβατων πεποιθήσεων με τα χειρουργικά γάντια της απολυμασμένης ιδεολογίας- μιας τάξης που νικάει παντού υπό το πρόσχημα της έννοιας του «έθνους»; Διότι αυτή η έννοια, που αναμφίβολα αποτέλεσε σχήμα εμβρυουλκό της Ιστορίας, στον καιρό των ανέλεγκτων και ανεξέλεγκτων υπερεθνικών θεσμών, στον καιρό των έκνομων και βάρβαρων στρατιωτικών επεμβάσεων και σφαγών, στον καιρό της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίου, μαζί με την ελεύθερη δυστυχία εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων ανά τον πλανήτη, η έννοια του έθνους είναι κατάντια.
Είναι ντροπή για τα 20.000 σφαγμένα παιδιά της Γάζας, για τα πνιγμένα παιδιά που ξεκίνησαν από το άγριο τίποτα λόγω της ταξικής αλαζονείας του παγκόσμιου «έθνους» του 1% για να φτάσουν στο πουθενά και στον βυθό μιας μεσίστιας θάλασσας που ονομάζεται Μεσόγειος, η αόριστη έννοια του «έθνους». Γιατί το «έθνος» που «εισπράττει τον μισθό της ύβρης και του μαρτυρίου» είναι το λερό παραβάν για να κρύψει το «έθνος» των απροστάτευτων, όλα τα «έθνη» κάθε ταξικής ή κοινωνικής ήττας. Αλλά τίποτα δεν είναι αρκετό για να χορτάσει το αδηφάγο «έθνος» που στηρίζει την ισχύ του στους Λωτοφάγους των τάξεων. Επειδή βέβαια γνωρίζει ότι αυτό που ονομάζουμε «πάλη των τάξεων» δεν είναι μια αδιατάρακτη οχυρωματική γραμμή αμετακίνητων συγκρούσεων και ότι οι γραμμές της ταξικής πάλης μετακινούνται διαρκώς.
Ας προσέξουμε λοιπόν κι εμείς πού πατάμε και πού βρισκόμαστε.
