Το ληξιπρόθεσμο χρέος προς την εφορία έχει εκτοξευθεί στα 113,86 δισ. ευρώ. Είναι ένα νούμερο ασύλληπτο, σχεδόν αφηρημένο. Αλλά πίσω από αυτό το νούμερο κρύβεται μια ταξική πραγματικότητα που δεν κρύβεται. Το κράτος ξέρει ποιοι χρωστούν, ξέρει ποιοι μπορούν να πληρώσουν και παρ’ όλα αυτά επιλέγει να κυνηγά τους λάθος ανθρώπους.
1. Τα «ανεπίδεκτα είσπραξης». Από τα 113,86 δισ., τα 35,6 δισ. έχουν χαρακτηριστεί ανεπίδεκτα είσπραξης. Με απλά λόγια, το κράτος σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όχι βέβαια για τον άνεργο που χρωστά 1.200 ευρώ ούτε για τον μικροεπαγγελματία που παλεύει να κρατήσει ανοιχτό το μαγαζί του, αλλά για τους μεγάλους. Για εκείνους που έχουν λογιστήρια, δικηγόρους, offshore, και πολιτικές πλάτες.
2. Οι αριθμοί που ξεγυμνώνουν το σύστημα: 0,7% των οφειλετών (μόλις 24.639 άτομα/εταιρείες) χρωστούν το 82,5% του συνολικού χρέους. Οι υπόλοιποι, σχεδόν 2,9 εκατομμύρια πολίτες, χρωστούν κάτω από 3.000 ευρώ ο καθένας. Και σε αυτούς πέφτει όλο το βάρος των κατασχέσεων, των ρυθμίσεων, των απειλών, των SMS της ΑΑΔΕ. Αυτό δεν είναι φορολογική πολιτική. Είναι πολιτική στρατηγική για το ποιοι θα πληρώσουν και ποιοι θα τη γλυτώσουν.
3. Ρυθμίσεις για λίγους. Μόνο 4,9 δισ. ευρώ βρίσκονται σε ρύθμιση. Ο κόσμος θέλει να πληρώσει, αλλά δεν μπορεί. Οι μισθοί έχουν μείνει πίσω, οι τιμές έχουν εκτοξευτεί και η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει τον πολίτη σαν ΑΤΜ που «κάτι θα βγάλει».
4. Τα χρέη-φαντάσματα. Πάνω από το 54,7% των οφειλών είναι πριν το 2014. Δηλαδή μια δεκαετία κοροϊδίας με χρέη που δεν θα εισπραχθούν ποτέ, αλλά παραμένουν στους ισολογισμούς για να δικαιολογούν πολιτικές λιτότητας, κατασχέσεις και «δημοσιονομική πειθαρχία» άλλων. Η κυβέρνηση ξέρει ότι αυτά τα ποσά είναι αέρας. Αλλά τα κρατά εκεί για να τρομοκρατεί τους μικρούς.
5. Ο ΦΠΑ ως «αναγκαστικό δάνειο». Στα νέα χρέη ο ΦΠΑ είναι το 44,1%. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι μικρές επιχειρήσεις δεν μπορούν καν να αποδώσουν τον φόρο που εισέπραξαν, γιατί τον χρειάζονται για να επιβιώσουν. Όχι για να πλουτίσουν. Για να μην κλείσουν. Και η κυβέρνηση το ξέρει. Αλλά αντί να στηρίξει, τιμωρεί.
Ποιοι πληρώνουν τελικά; Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι άνθρωποι που δεν έχουν τρόπο να κρυφτούν.
Ποιοι δεν πληρώνουν; Οι λίγοι, οι μεγάλοι, οι «στρατηγικοί κακοπληρωτές», οι φίλοι του συστήματος. Αυτοί που χρωστούν δισεκατομμύρια και ξέρουν ότι η κυβέρνηση δεν θα τους αγγίξει ποτέ. Και κάτι τελευταίο. Όταν το κράτος κυνηγά τον φτωχό για 300 ευρώ αλλά αφήνει τον μεγάλο να χρωστά 300 εκατομμύρια, αυτό δεν λέγεται «φορολογική δικαιοσύνη». Λέγεται ταξική βαρβαρότητα.
Η κυβέρνηση κυνηγά τους φτωχούς για ψίχουλα, ενώ αφήνει τους πραγματικούς οφειλέτες, τους λίγους, μεγάλους και διαπλεκόμενους να θησαυρίζουν πάνω στα ληξιπρόθεσμα μαμούθ που ποτέ δεν θα πληρώσουν...
* Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
