Ζούμε σε μια εποχή που η επιμονή στην πολιτική και στη συλλογικότητα αντιμετωπίζεται σχεδόν ως αφέλεια. Η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία δεν υποστηρίζει μόνο την απορρύθμιση της αγοράς αλλά επιχειρεί να μετατρέψει τον ατομικισμό, το «εγώ», σε κυρίαρχο τρόπο σκέψης. Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, υπάρχουν ακόμη αυτοί και αυτές που επιμένουν να κρίνουν και να λειτουργούν βάζοντας μπροστά την πολιτική, τη συλλογικότητα και την ηθική.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί κι αυτές οι συνεπείς, που επιμένουν να πιστεύουν ότι η πολιτική δεν είναι προσωπική διαδρομή αλλά εργαλείο αλλαγής και κοινωνικού μετασχηματισμού. Που δεν αντιμετωπίζουν τη βουλευτική έδρα, το αξίωμα ή τη δημόσια παρουσία ως προσωπική ιδιοκτησία ή αυτοσκοπό αλλά ως ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που τους εμπιστεύθηκαν. Υπάρχουν ακόμη αυτοί που θεωρούν ότι η λαϊκή εντολή, που δόθηκε σε εκπροσώπους κόμματος, δεν είναι αντικείμενο προσωπικής διαπραγμάτευσης. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα αυτοί που αντιστέκονται στην επικράτηση του «εγώ».
Υπάρχουν ακόμα αυτοί που θεωρούν πως είναι τιμή να συμμετέχεις σε ψηφοδέλτιο και να εκπροσωπείς ένα κόμμα. Είναι κι αυτοί που ψιθυρίζουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στο κόμμα που στέριωσε το έδαφος της κυβερνώσας Αριστεράς. Ένα «ευχαριστώ» για τη δυνατότητα που τους έδωσε να ασκήσουν προοδευτικές, φιλολαϊκές πολιτικές.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που εξακολουθούν να πιστεύουν στον σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία. Όχι ως ένα σύνθημα του χθες, αλλά ως τη μόνη ουσιαστική απάντηση στις κοινωνικές ανισότητες, στη συγκέντρωση του πλούτου, στην απαξίωση των θεσμών.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που πιστεύουν ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν έρχονται μέσα από επικοινωνιακά τεχνάσματα ή πολιτικές μεταμφιέσεις. Έρχονται μέσα από συγκρούσεις, από πρόγραμμα, από κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, από συλλογική δράση.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που βουτάνε στις βιβλιοθήκες της Αριστεράς, όχι από νοσταλγία, αλλά από πολιτική ανάγκη. Που αναζητούν στις ιδέες και στην ιστορική εμπειρία τα εργαλεία για να κατανοήσουν και να μετασχηματίσουν τον σημερινό κόσμο. Που γνωρίζουν ότι χωρίς ιδεολογία, η πολιτική γίνεται απλή διαχείριση της εξουσίας.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που επιμένουν σε καθαρές πολιτικές θέσεις. Που δεν γοητεύονται από θολά νερά, ούτε από τις εύκολες συναινέσεις. Που πιστεύουν ότι η Αριστερά οφείλει να έχει πρόγραμμα, προτάσεις και σαφή προσανατολισμό. Που ξέρουν ποιους εκπροσωπούν και για ποιους παλεύουν. Που δεν ξεχνούν ότι έρχονται από το ίδιο σπλάχνο.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που δεν μπορούν να συνυπάρχουν με όσους πιστεύουν πως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι «εισβολείς» και η αλληλεγγύη παρουσιάζεται ως αδυναμία και τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πολυτέλεια. Υπάρχουν ακόμη αυτοί που θα είναι πάντα απέναντι στον φασισμό. Που δεν βάζουν νερό στο κρασί των αξιών.
Υπάρχουν αυτοί που εξακολουθούν να υπερασπίζονται τη δημόσια Υγεία, τη δημόσια Παιδεία και το κοινωνικό κράτος. Που είναι κάθε λέξη του Συντάγματος. Που πιστεύουν σε μια οικονομία που αναδιανέμει δίκαια τον πλούτο και περιορίζει τις ανισότητες.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που δεν αλλάζουν πολιτικές θέσεις ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις. Που δεν μεταμορφώνονται σύμφωνα με τις απαιτήσεις της τηλεοπτικής εικόνας. Που δεν θαμπώνουν την εικόνα σύμφωνα με τις επιταγές των επικοινωνιολόγων.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που δεν κάνουν το άσπρο μαύρο για να δικαιολογήσουν προσωπικές διαδρομές. Που δεν στήνουν αφηγήματα, τεχνητές εντάσεις για να καλύψουν προσωπικές φιλοδοξίες ή ανασφάλειες. Που δεν αποχωρούν στα δύσκολα. Που δεν τραυματίζουν τον πολιτικό χώρο που υπηρέτησαν για να δικαιώσουν ή να δικαιολογήσουν την προσωπική τους επιλογή αποχώρησης.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που κάνουν λιγότερο θόρυβο και περισσότερη δουλειά.
Υπάρχουν ακόμη αυτοί που αντιμετωπίζουν με δέος και σεβασμό την ιστορία της Αριστεράς. Που ξέρουν ότι τίποτα δεν χαρίστηκε. Ότι πίσω από κάθε κοινωνικό δικαίωμα υπήρξαν άνθρωποι που πλήρωσαν βαρύ το κόστος. Άνθρωποι που δεν διάλεξαν τον εύκολο δρόμο.
Είναι αυτοί που πρώτοι αναγνωρίζουν τα λάθη, κάνουν σκληρή κριτική και έχουν απαιτήσεις. Πιστεύουν όμως ότι η Αριστερά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πολιτικός σταθμός μιας προσωπικής διαδρομής. Είναι μια συλλογική υπόθεση που οφείλουμε να βελτιώνουμε, να ανασυγκροτούμε, να δυναμώνουμε.
Είναι η Αριστερά που παλεύει με περηφάνια και καθαρό λόγο. Είναι η Αριστερά που ενώνει. Είναι η Αριστερά που δεν το βάζει στα πόδια.
Είναι η Αριστερά που δεν κλείνει την πόρτα, δεν διαλέγει μοναχικές κι εγωιστικές πορείες. Δεν στήσει οντισιόν. Είναι η Αριστερά που πείθει με τον λόγο και τη στάση.
Είναι η Αριστερά που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ και παλεύει διαχρονικά για ενότητα μέσα από προγραμματικές και πολιτικές συγκλίσεις. Γιατί η συνέπεια και η επιμονή στην πολιτική δεν είναι πείσμα ή συνήθεια αλλά επιλογή. Η δύσκολη επιλογή να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα, να επιμείνεις στις αξίες σου όταν αυτές δοκιμάζονται. Να υπερασπιστείς τη συλλογικότητα σε μια εποχή που αποθεώνει το «εγώ». Να συνεχίσεις να πιστεύεις ότι η πολιτική μπορεί να υπηρετεί την κοινωνία. Ίσως κάποιοι να το θεωρούν παρωχημένο. Και όχι τόσο λαμπερό. Είναι όμως κι αυτοί οι τρελοί που επιμένουν με συνέπεια στην πολιτική.
* Η Νατάσσα Γκαρά είναι αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., πρώην βουλεύτρια
