Ο κύριος Ζήνων υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της παιδικής μας ηλικίας. Ήταν ένας άνθρωπος που σχεδόν το σύνολο της ζωής του ήταν παράδοξο, με τη στενή και αυστηρή έννοια του όρου.
Όχι γιατί έκανε μονίμως τρέλες, όπως συνηθίζαμε να λέμε πριν από την εποχή του politically correct, αλλά κυρίως διότι ήταν, όπως φάνηκε, μια εξαιρετικά αντιφατική προσωπικότητα.
Είχε φροντίσει, μάλιστα, να το καταστήσει απολύτως σαφές σε όλους μας από πολύ νωρίς. Ήδη δηλαδή από την εποχή που παίρναμε τις μπάλες και παίζαμε μέρα μεσημέρι στη γειτονιά παιχνίδια που τάραζαν τον μεσημεριανό του ύπνο.
Αφού δραπετεύαμε από το σπίτι το μεσημέρι για το προκαθορισμένο ραντεβού στη γωνία Δερβενακίων και Προμηθέως, γωνία από τη μεριά του ακατοίκητου κτηρίου, με τη συμπλήρωση της απαρτίας τρέχαμε να βρούμε μεγάλες πέτρες για να τις στήσουμε στη μέση του δρόμου, αντικριστά, για να τις κάνουμε δοκάρια.
Έπειτα, το δικό μας Μουντιάλ προέβλεπε κλήρωση για το ποια ομάδα θα κάνει επίθεση στην κατηφόρα και ποια στην ανηφόρα. Επειδή οι κληρωτίδες ή τα στριφτά νομίσματα απαιτούσαν εξοπλισμό, είχαμε απλοποιήσει τη διαδικασία της κλήρωσης. Σε αντίθεση με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, στο δικό μας Μουντιάλ προηγούνταν τα πέναλτι. Όποιος κέρδιζε στα πέναλτι, επέλεγε και εστία.
Με τη σέντρα του αγώνα και μέχρι το πρώτο γκολ, συνήθως όλα κυλούσαν μια χαρά. Όταν όμως ερχόταν η δύσκολη στιγμή να αποφασίσουμε εάν ο σκόρερ ήταν σε θέση οφσάιντ, το λεγόμενο περιπτεράκι, ή εάν η μπάλα πέρασε πάνω από τη νοητή γραμμή των ανύπαρκτων οριζόντιων δοκαριών -που ονομαζόταν στον θεό- τότε ξεκινούσε και ο καυγάς. Και τότε ήταν που εμφανιζόταν και ο κύριος Ζήνων στην αυλή του, που συνέβαινε να βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τη μικρή και τη μεγάλη περιοχή της μίας από τις δύο εστίες, για να μας βάζει τις φωνές.
Είτε γιατί τον ξυπνήσαμε, άλλοτε γιατί δεν ήμασταν στο σπίτι να διαβάσουμε και θα μείνουμε ξύλα απελέκητα, είτε γιατί καμιά φορά ο κάτοχος της μπάλας την έπαιρνε και έφευγε.
Σε μία από αυτές τις περιπτώσεις που έφυγε η μπάλα μαζί με τον ιδιοκτήτη της, και που ο κύριος Ζήνων δεν μπορούσε να μας κάνει παρατήρηση διότι είχε παρέλθει η ώρα κοινής ησυχίας, μας μάζεψε μπροστά στο πλάι της εστίας. Μας κέρασε και μπόλικο νερό με το λάστιχο διότι είχαμε στεγνώσει από τη ζέστη και το τρεχαλητό και μας μίλησε για τα παράδοξα.
Το αγαπημένο του παράδοξο ήταν το παράδοξο της διχοτομίας τού αρχαίου φιλοσόφου Ζήνωνα του Ελεάτη.
Ο Ζήνωνας, υποστήριζε ο κύριος Ζήνων, είχε πει πως, εάν ένας δρομέας επιθυμεί να διανύσει μία απόσταση και αυτή την απόσταση τη χωρίσει στη μέση, αυτή η μέση δεν είναι μία αλλά είναι άπειρες μέχρι τον τερματισμό. Διότι, όπως μας εξήγησε ο κύριος Ζήνωνας, ακόμα και εάν φτάσεις στη μέση, τότε το υπόλοιπο της διαδρομής έχει κι αυτό μία μέση που συμπίπτει στο 1/4 της διαδρομής και μετά στο 1/8 της διαδρομής και ούτω καθεξής.
Και πως, σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο, κανένας δεν μπορεί να τρέξει άπειρο αριθμό διαδρομών.
Κάποιες άλλες φορές ο κύριος Ζήνων μας μιλούσε και για το παράδοξο του σωρίτη. Εκείνο που λέει δηλαδή πως εάν ξεκινήσεις με έναν κόκκο σταριού και προσθέτεις σιγά σιγά έναν ακόμα και έπειτα άλλον έναν, κι άλλον έναν, στο τέλος χάνεται η έννοια της ποσότητας διότι τον σωρό δεν μπορείς να τον μετρήσεις. Πολλώ δε μάλλον την ποιότητα των σπόρων.
Κάπως δηλαδή όπως συμβαίνει και με την Αριστερά ή με τα γκολ στα Μουντιάλ.
