Των Katrina van den Heuvel και Stephen F. Cohen
Η απόφαση της κυβέρνησης Ομπάμα να απομονώσει τη Ρωσία, σε μια νέα εκδοχή «περιορισμού» έχει γίνει αποδεκτή με σχεδόν ομόφωνη υποστήριξη από πολιτικούς και συστημικά ΜΜΕ στις ΗΠΑ.
Oι ιστορικοί του μέλλοντος θα επισημαίνουν ότι, τον Απρίλιο του 2014, σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Λευκός Οίκος κήρυξε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο στη Ρωσία - σε μια μεγάλη αποτυχία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, χωρίς καμία διαβούλευση, με ακόμη λιγότερες διαφωνίες από πολιτικούς και μιντιακό κατεστημένο.
H διακυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε την κήρυξη του (νέου) Ψυχρού Πολέμου έμμεσα, μ' ένα πρωτοσέλιδο στους New York Times στις 20 Απριλίου. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο πρόεδρος Ομπάμα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα, λόγω της κρίσης της Ουκρανίας, ότι οι ΗΠΑ «ποτέ δεν θα έχουν μια εποικοδομητική σχέση" με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και αντ' αυτού "θα αγνοούν τον πλοίαρχο του Κρεμλίνου» και θα επικεντρωθούν στην "απομόνωση... της Ρωσίας κόβοντας τις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις της με τον έξω κόσμο... καθιστώντας την ουσιαστικά κράτος - παρία". Με λίγα λόγια, ο Baker αναφέρει, ότι ο Λευκός Οίκος έχει υιοθετήσει "μια αναβαθμισμένη έκδοση του Ψυχρού Πολέμου ακολουθώντας τη στρατηγική του περιορισμού." Θα μπορούσε να έχει προσθέσει μια πολύ ακραία εκδοχή. Το δημοσίευμα δεν έχει διαψευσθεί ούτε έχει επιβεβαιωθεί από τον Λευκό Οίκο.
Επαίσχυντη συνενοχή
Δεν υπάρχει σύγχρονο προηγούμενο για την επαίσχυντη συνενοχή της αμερικανικής ελίτ των ΜΜΕ σ' αυτή τη μοιραία καμπή. Για παράδειγμα, διαμαρτυρίες, διαφωνίες και συζητήσεις είχαν υπάρξει σε επίπεδο ΜΜΕ και Κογκρέσου πριν από τους πολέμους των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στο Ιράκ και, πιο πρόσφατα, κατά των προτεινόμενων πολέμων κατά του Ιράν και της Συρίας.
Αυτός ο νέος Ψυχρός Πόλεμος -με επίκεντρο τα ρωσικά σύνορα- που εκδηλώνεται εν μέσω αμερικανικής, ρωσικής και ουκρανικής μιντιακής παραπληροφόρησης και χωρίς την υιοθέτηση σταθεροποιητικών πρακτικών, οι οποίες πρόλαβαν καταστροφές κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, μπορεί να είναι ακόμη πιο επικίνδυνος. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε νέα κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών, προοπτική που επιδεινώνεται από την προκλητική δημόσια διαβεβαίωση του Ομπάμα ότι «οι συμβατικές δυνάμεις μας είναι σημαντικά ανώτερες από εκείνες των Ρώσων». Ενδεχομένως να οδηγήσει και στο ξέσπασμα πραγματικού πολέμου των ΗΠΑ με τη Ρωσία, που θα προκληθεί απο έναν εμφύλιο στην Ουκρανία. (ΝΑΤΟ και ρωσικές δυνάμεις έχουν ήδη κινητοποιηθεί στα δυτικά και ανατολικά σύνορα της χώρας, ενώ η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ κυβέρνηση του Κιέβου προειδοποιεί για "Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο")
Και παρ' όλα αυτά, η αμερικανική κυβέρνηση έχει σχεδόν ομόφωνη, διακομματική υποστήριξη ή απολαμβάνει αδιαφορίας από το πολιτικό κατεστημένο, από τα αριστερά ώς τα δεξιά. Οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί, οι προοδευτικοί (των οποίων τα προγράμματα θα τεθούν σε κίνδυνο) και οι συντηρητικοί συναινούν ή σιωπούν. Ο νέος αυτός Ψυχρός Πόλεμος έχει την υποστήριξη και των κυρίαρχων ΜΜΕ που διαμορφώνουν άποψη, από τους Times και την Washington Post μέχρι τη Wall Street Journal και το Fox News και τα περισσότερα ραδιόφωνα. (Υπάρχουν αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, όπως αυτό το περιοδικό, αλλά κανένα τόσο mainstream).
Ψυχροπολεμικοί μαχητές
Για να είμαστε πιο σαφείς, κανένα από τα 535 μέλη του Κογκρέσου δεν έχει εκφράσει δημοσίως τις αμφιβολίες του αναφορικά με την "ψυχροπολεμική στρατηγική του αποκλεισμού". Ούτε επίσης κανείς από τους πρώην προέδρους ή υποψήφιους προέδρους, που στο παρελθόν κήρυτταν τη συνεργασία με τη μετασοβιετική Ρωσία. Πριν βαθύνει η ουκρανική κρίση, μια χούφτα ανεπίσημων διαφωνούντων εμφανίστηκε στα συστημικά ΜΜΕ, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και στα σάιτ, αλλά επρόκειτο για τόσο μικρή μειοψηφία που έμοιαζαν με αιρετικούς που περίμεναν να σταλούν στην εξορία. Οι φωνές τους έχουν έκτοτε σωπάσει από τις λεγεώνες των ψυχροπολεμικών μαχητών.
Και οι δύο πλευρές της αντιπαράθεσης, η Δύση και η Ρωσία, έχουν θεμιτά παράπονα. Μήπως αυτό σημαίνει, ωστόσο, ότι η πρόσφατη μνήμη του αμερικανικού κατεστημένου δεν θα πρέπει να μπει στο μικροσκόπιο; Πρέπει να μας καλύπτει η απάντηση ότι όλα αυτά συνέβησαν λόγω της "επιθετικότητας" του Πούτιν, ο οποίος επιθυμούσε "να αναζωογονήσει τη Σοβιετική Αυτοκρατορία όπως-όπως, ή να "διατηρήσει το γεωστρατηγικό γόητρό του"; Σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα στην αφήγηση της Μόσχας; Ότι δεν πρέπει να ακούσουμε την ιστορία από την πλευρά της; Ότι 20 χρόνια ανατολικής επέκτασης του ΝΑΤΟ έχουν λογικά κάνει τη Ρωσία να νιώθει αποκλεισμένη;
Για τους ιστορικούς του μέλλοντος
Ότι η ουκρανική κρίση προκλήθηκε από την προσπάθεια της Δύσης, τον περασμένο Νοέμβριο, να εντάξει λαθραία την πρώην σοβιετική δημοκρατία στο ΝΑΤΟ; Ότι η απόρριψη από τη Δύση, τον Φεβρουάριο, της συμφωνίας με τον τότε πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς έφερε στην εξουσία του Κιέβου ένα μη εκλεγμένο καθεστώς τόσο αντι-ρωσικό που άκριτα αγκαλιάστηκε από την Ουάσιγκτον, με αποτέλεσμα το Κρεμλίνο να αισθανθεί την ανάγκη να προσαρτήσει την κυρίως ρωσική Κριμαία, που είναι και έδρα της πιο αγαπημένης ναυτικής του βάσης; Και πιο πρόσφατα, ότι η αποστολή στρατιωτικών μονάδων από το Κίεβο για την καταστολή των διαδηλώσεων στη φιλορωσική ανατολική Ουκρανία συνιστά παραβίαση της συμφωνίας της 17ης Απριλίου για την αποκλιμάκωση της κρίσης.
Οι ιστορικοί του μέλλοντος στα σίγουρα θα βρουν μια βάση στα επιχειρήματα της Μόσχας και θα αναρωτηθούν γιατί αυτά συζητήθηκαν εκτενώς και απασχόλησαν τη Γερμανία, αλλά όχι την Αμερική. Ίσως να είναι πολύ αργά για τη δημοκρατική διαβούλευση που οι ελίτ των ΗΠΑ χρωστούν στους Αμερικανούς πολίτες. Αν είναι έτσι όμως, το κόστος για τη δημοκρατία είναι ήδη απολύτως σαφές.
(Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη)
