Δυο μήνες απομένουν μέχρι τις ευρωεκλογές, τις πρώτες στις οποίες οι πολιτικές ομάδες κατεβαίνουν με έναν κοινό υποψήφιο σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι ο προεκλογικός αγώνας ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει. Οι επικεφαλής υποψήφιοι των ευρωομάδων μόνο κατά την εκλογή τους κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή της ευρύτερης κοινής γνώμης στην Ευρώπη -κι ο μόνος που διατηρεί σταθερά στραμμένα πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας είναι ο υποψήφιος των ευρωσοσιαλιστών Μάρτιν Σουλτς, χάρη στον θεσμικό του ρόλο ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που όλο και περισσότεροι ευρωβουλευτές από όλο το πολιτικό φάσμα ζητούν επίμονα από τον Σουλτς να παραιτηθεί από το αξίωμα του προέδρου του σώματος, καθώς τον κατηγορούν για αθέμιτο ανταγωνισμό εις βάρος των άλλων επικεφαλής υποψηφίων για την προεδρία της επόμενης Κομισιόν, του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ της Ευρωδεξιάς, του Αλέξη Τσίπρα της Ευρωαριστεράς, του Γκι Φερχόφσταντ των Ευρωφιλελευθέρων και του διδύμου Ζοζέ Μποβέ και Σκα Κέλερ των Ευρωπράσινων.
Μέσα στον άτυπο δικομματισμό της Ε.Ε. το μεγαλύτερο πρόβλημα με την υπερβολική προβολή του Σουλτς έχουν, όπως είναι φυσικό, οι συντηρητικοί του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που εκτιμούν ότι η ομάδα τους είναι η χειρότερα προετοιμασμένη για τις ευρωεκλογές. «Πρακτικά αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σε θέση να ξεκινήσουμε την προεκλογική καμπάνια» έλεγε στο γερμανικό Spiegel ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΛΚ παραδεχόμενο ότι δεν έχουν βρει ακόμη ούτε ένα σύνθημα της προκοπής, ότι δεν έχουν φτιάξει την ομάδα που θα τρέξει την εκστρατεία και κυρίως ότι δεν έχουν λεφτά.
Μόλις πριν από μερικές μέρες ο Γιούνκερ κατάφερε να στρατολογήσει ως αρχηγό της καμπάνιας του τον Γερμανό Μάρτιν Σέλμαϊρ, διευθυντή μέχρι τώρα της επιτρόπου Βίβιαν Ρέντινγκ, ενώ ο Σουλτς έχει εδώ και μήνες στη δούλεψή του τον δαιμόνιο Ματίας Μάχινγκ, μόνιμο επικεφαλής των προεκλογικών εκστρατειών του Γκέρχαρντ Σρέντερ, μαζί με άλλα 80 άτομα. Επιπλέον ο Σουλτς μπορεί να χρησιμοποιεί όλο τον μηχανισμό της προεδρίας του Ευρωκοινοβουλίου, αφού είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα τα όρια στις εμφανίσεις του: Πότε λειτουργεί ως πρόεδρος του κοινοβουλίου και πότε ως υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν, η οποία θεσμικά ελέγχεται από το κοινοβούλιο;
Λεφτά υπάρχουν...
Προεκλογική εκστρατεία χωρίς λεφτά δεν γίνεται, ειδικά όταν οι δυνάμει ψηφοφόροι απλώνονται σε μια ολόκληρη ήπειρο και μιλάνε δεκάδες διαφορετικές γλώσσες. Μόνο για μετακινήσεις και μεταφράσεις απαιτούνται εκατομμύρια, ενώ ακόμη λίγοι είναι αυτοί και στα επιτελεία των κομμάτων που έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτές οι ευρωεκλογές είναι μια διπλή αναμέτρηση -για τους ευρωβουλευτές κάθε χώρας, αλλά και για τη συνολική πολιτική ηγεμονία στην Ε.Ε., είτε αυτή καταλήξει και στην επιλογή του προέδρου της Κομισιόν είτε όχι.
Αυτή η ελλιπής συνειδητοποίηση δίνει άλλο ένα πλεονέκτημα -κυρίως οικονομικό- στον Μάρτιν Σουλτς. Καθώς είναι ταυτόχρονα και επικεφαλής της ευρωλίστας του γερμανικού SPD και επικεφαλής των Ευρωσοσιαλιστών, έχει σίγουρα εξασφαλίσει 10 εκατομμύρια ευρώ για την καμπάνια του μόνο στη Γερμανία και ελπίζει και στην οικονομική συνδρομή των Ευρωσοσιαλιστών. Αντίθετα, ο Γιούνκερ μετά βίας έχει εξασφαλίσει από τον πρόεδρο του ΕΛΚ Τζόζεφ Ντολ δύο εκατομμύρια ευρώ για να νοικιάσει στην τελική φάση αεροπλάνο και να οργώσει την Ευρώπη, ωστόσο ξέρει καλά ότι, όπου και αν πάει, ο Σουλτς ήταν ήδη εκεί.
Ο δικομματισμός της γερμανικής τηλεόρασης
Θεωρητικά ο εύκολος και σχετικά φθηνός τρόπος για να γίνουν γνωστοί οι επικεφαλής υποψήφιοι στο πανευρωπαϊκό κοινό θα ήταν η τηλεόραση. Αλλά δεν υπάρχει πανευρωπαϊκή τηλεόραση ούτε κοινή γλώσσα. Με εξαίρεση το Euronews και την EBU, που έχουν και την πρόθεση, αλλά και την υποδομή -για ταυτόχρονη διερμηνεία σε πολλές γλώσσες- να δώσουν σε όλους τους υποψηφίους των ευρωομάδων τη δυνατότητα να κονταροχτυπηθούν μεταξύ τους, σε εθνικό επίπεδο δεν υπάρχει η απαραίτητη βούληση, ενίοτε ούτε η δυνατότητα.
Κι εκεί όπου υπάρχει η δυνατότητα, όπως για παράδειγμα στη γερμανική τηλεόραση, η οποία συνεργάζεται και με την αυστριακή, κυριαρχεί η λογική του δικομματισμού. Οπότε μόνο δύο υποψήφιοι θα έχουν την ευκαιρία να μονομαχήσουν μπροστά σε ένα κοινό σχεδόν 70 εκατομμυρίων δυνάμει ψηφοφόρων: οι επικεφαλής των δύο μεγαλύτερων ευρωομάδων Γιούνκερ και Σουλτς. Αυτό στερεί από τον Γερμανό και Αυστριακό τηλεθεατή τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μια «πραγματικά ευρωπαϊκή συζήτηση», όπως επισήμανε ο υποψήφιος των Ευρωφιλελευθέρων Γκι Φερχόφσταντ, και κυρίως του στερεί την ευκαιρία να ακούσει τις απόψεις της Ευρωαριστεράς για το ποια άλλη Ευρώπη θα μπορούσε να υπάρξει.
Ένα ακόμη πρόβλημα με τη μονομαχία Γιούνκερ - Σουλτς είναι ότι πιθανότατα θα προκαλέσει βαθιά χασμουρητά, καθώς οι διαφοροποιήσεις τους είναι ελάχιστες. Κάποιες τοποθετήσεις τους, μάλιστα, θετικές για την κοινωνική συνοχή και την αλληλεγγύη στην Ευρώπη -ζητούν και οι δυο τη θέσπιση κατώτατου μεροκάματου και τη θέσπιση ευρωομολόγων- δεν έχουν την υποστήριξη των ισχυρών στις ευρωομάδες τους, οπότε, ακόμη κι αν ο ένας από τους δύο γίνει πρόεδρος της Κομισιόν, δεν θα έχει τον συσχετισμό για να τις παλέψει.
Υπενθυμίζεται ότι προεκλογικά είχε ταχθεί υπέρ των ευρωομολόγων και το SPD και είχε επιλέξει στη συνέχεια ως διαπραγματευτή του τον Σουλτς για το ευρωπαϊκό σκέλος της κυβερνητικής συμφωνίας στο Βερολίνο. Τι απέγιναν τα ευρωομόλογα; Έμειναν απ' έξω.
