Η φράση που κυριαρχεί εδώ και μια εβδομάδα στη Γερμανία είναι «το πόκερ του συνασπισμού». Και τα στοιχήματα που πέφτουν βροχή από τους θεατές είναι για το πόσο θα κρατήσει αυτό το παιχνίδι. Μερικές εβδομάδες ή μερικούς μήνες, όπως έλεγε η γενική γραμματέας των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) Αντρέα Νάλες -«μπορούμε να συζητάμε μέχρι τον Ιανουάριο»;
Η πρώτη διερευνητική συνάντηση Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών έγινε την Παρασκευή, ακολουθεί μια πρώτη συνάντηση της Μέρκελ με τους Πράσινους από Δευτέρα. Και έπονται αμέτρητες συναντήσεις, με εμβόλιμα μίνι συνέδρια των κομμάτων και συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων, για να δίνουν κάθε φορά το πράσινο φως για το επόμενο βήμα. Μάλιστα, μετά τη μεταρρύθμιση που έκανε πριν από δύο χρόνια το SPD, προβλέπεται και δημοψήφισμα των μελών του για να εγκρίνουν ή όχι το τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων.
Στο Βερολίνο όλοι δηλώνουν αποφασισμένοι να κάνουν «δίκαιες και σοβαρές» συνομιλίες, αλλά κανείς δεν φαίνεται να βιάζεται. Αντίθετα, στις Βρυξέλλες αρχίζουν να αδημονούν. Η ευρωπαϊκή ατζέντα των επόμενων μηνών είναι βαριά και κρίσιμη, περιλαμβάνει από κοινοτικό προϋπολογισμό μέχρι τραπεζική ένωση και βεβαίως τη συζήτηση για όλα τα επόμενα «πακέτα», από το βέβαιο ελληνικό, μέχρι τα πιθανολογούμενα πορτογαλικό και σλοβενικό. Αποφάσεις για τα θέματα αυτά χωρίς τη Γερμανία είναι αδύνατον να ληφθούν.
Πάντως, τα πρώτα παζάρια που γίνονται από στελέχη των δύο λαϊκών κομμάτων διά των μέσων ενημέρωσης δεν αγγίζουν καθόλου το θέμα της ευρωπαϊκής πολιτικής και της διαχείρισης της ευρωκρίσης. Επικεντρώνονται κυρίως σε θέματα φορολογίας και στο αίτημα για κατώτατο μεροκάματο, προσέχοντας να μη βάζουν πολλές κόκκινες γραμμές, για να μην αναγκαστούν στην πορεία να τις... παραβιάσουν.
Επί του περιεχομένου οι διαπραγματεύσεις μεταξύ CDU και SPD δεν είναι και τόσο δύσκολες. Πολλά σημεία του προεκλογικού τους προγράμματος ήταν, αν όχι κοινά, πάντως όχι αντιδιαμετρικά αντίθετα. Στο πολιτικό επίπεδο, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο προβληματικά. Οι νικητές Χριστιανοδημοκράτες πρέπει να τα βρουν με τους ηττημένους χωρίς να τους ταπεινώσουν, αλλά και χωρίς να προδώσουν με υπερβολικές υποχωρήσεις τους ψηφοφόρους τους, που κόντεψαν να τους δώσουν την απόλυτη πλειοψηφία.
Οι ηττημένοι Σοσιαλδημοκράτες, πάλι, πρέπει να βρουν το θάρρος να μπουν σε μια νέα περιπέτεια με τη «μαύρη χήρα», που τρώει τους εταίρους της. Και πρέπει να επιβάλουν σημαντικά στοιχεία του προγράμματός τους στην κυβερνητική συμφωνία, ώστε να μπορούν να πείσουν τα 470.000 μέλη του κόμματος να την εγκρίνουν.
Για την ώρα είναι πολύ λίγοι εκείνοι που μιλάνε για τις υπουργικές καρέκλες. Ωστόσο, υπάρχει μία καρέκλα, που θα αποτελέσει μεγάλο «αγκάθι» στη διαπραγμάτευση, αυτή του υπουργείου των Οικονομικών. Αυτό, άλλωστε, «καίει» περισσότερο και τον έξω κόσμο, που είχε συνηθίσει την τελευταία τετραετία να μετριέται με δύο πόλους εξουσίας στο Βερολίνο, αυτόν της καγκελαρίου Μέρκελ κι αυτόν του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Η ενδεχόμενη αντικατάσταση του Σόιμπλε -ακόμη κι από έναν Χριστιανοδημοκράτη, πόσο μάλιστα από έναν Σοσιαλδημοκράτη- θα αλλάξει το κλίμα στο Eurogroup, επειδή έως ένα βαθμό θα σηματοδοτεί και αλλαγή πολιτικής.
