Ο τίτλος της εφημερίδας Le Monde τα λέει όλα: «Η ημέρα που η Εθνοσυνέλευση ψήφισε πρόταση της Ακροδεξιάς». Πράγματι, ο Εθνικός Συναγερμός, με τα δεκανίκια της Δεξιάς αλλά και των μακρονικών που... απουσίαζαν, κατήγαγε μια ιστορική νίκη σε δύο πεδία: την προώθηση των ξενοφοβικών του θέσεων στο Μεταναστευτικό και την άρνηση της αποικιοκρατικής μνήμης.
Την περασμένη Πέμπτη, για πρώτη φορά από το 1958, όταν ιδρύθηκε η σημερινή 5η Γαλλική Δημοκρατία, η Βουλή, με 185 ψήφους υπέρ και 184 κατά, ψήφισε την πρόταση του Εθνικού Συναγερμού για την καταγγελία των γαλλοαλγερινών συμφωνιών της 27ης Δεκεμβρίου 1968. Μια ιστορική πρωτιά για την Ακροδεξιά, και μάλιστα σε ένα από τα εμβληματικά της πεδία, το Μεταναστευτικό, καθώς η συμφωνία ρυθμίζει θέματα μετακίνησης, παραμονής και μετανάστευσης των Αλγερινών. Δεν πρόκειται για κάποια τεχνική συμφωνία, αλλά για το αποτέλεσμα ενός ιστορικού συμβιβασμού μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας που αναγνωρίζει στους Αλγερινούς ειδικά δικαιώματα διαμονής και κυκλοφορίας. Αποτυπώνει δηλαδή τη μετα-αποικιοκρατική ευθύνη μιας πρώην αποικιοκρατικής δύναμης που παραδέχεται ότι η Ιστορία δημιουργεί δεσμούς, χρέη και υποχρεώσεις. Η καταγγελία της στοχεύει στη συμβολική ρήξη με αυτή τη μνήμη και στην αναζωπύρωση των εθνικιστικών, ταυτοτικών αντανακλαστικών - ακριβώς δηλαδή η ατζέντα της Ακροδεξιάς.
Η απόφαση της Βουλής μπορεί να μην είναι δεσμευτική, δεν παύει όμως να είναι εξόχως συμβολική: «Προσφέρει στους διαδόχους του Εθνικού Μετώπου μια ιστορική θεσμική νίκη» σημείωσε η Le Mοnde. Παράλληλα, θέτει υπό πίεση τον Πρόεδρο Μακρόν, του οποίου αρμοδιότητα είναι η κατάργηση της συμφωνίας - ήδη ο πρωθυπουργός του Σεμπαστιέν Λεκορνί δήλωσε ότι πρέπει να γίνει «επαναδιαπραγμάτευση» της συμφωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μαρίν Λεπέν, βγαίνοντας από την Ολομέλεια, δεν μπορούσε να κρύψει την ικανοποίησή της -λέγεται ότι αιφνιδιάστηκε από την εξέλιξη- μιλώντας για «ιστορική ημέρα για τον Εθνικό Συναγερμό» και συμπληρώνοντας ότι αυτή η εξέλιξη «δεν είναι στροφή αλλά βήμα»...
Με την άποψή της συμφώνησε, στο ειδησεογραφικό κανάλι France Info, ο πολιτικός επιστήμονας Μπενζαμέν Μορέλ, παρατηρώντας ότι «υπήρξαν τροπολογίες του Εθνικού Συναγερμού που είχαν ψηφιστεί, αλλά σήμερα περνάμε στο επίπεδο της απόφασης. Είμαστε ένα επίπεδο παραπάνω. Είναι συμβολικό, είναι ένα νέο βήμα, είναι ένα σκαλί, είναι εντυπωσιακό, αλλά είμαστε σε μια σκάλα».
Εντός της Ολομέλειας, όπου η συζήτηση ήταν πολύ έντονη, ο Εθνικός Συναγερμός πέτυχε τον σκοπό του. Δεν μιλά πλέον τόσο για «εθνική προτίμηση» όσο για «μεταναστευτική ισότητα» συσπειρώνοντας και τη Δεξιά. Στόχος, η ταύτιση των Αλγερινών μεταναστών με την εγκληματικότητα και ορισμένα περιστατικά του αστυνομικού δελτίου, όπως «τη δολοφονία της μικρής Λόλα ή την τρομοκρατική επίθεση στη Μιλούζ», όπως επαναλάμβανε ο εισηγητής του Εθνικού Συναγερμού Γκιγιόμ Μπιγκό, ο οποίος, προκλητικά, χαρακτήρισε την Αριστερά «το κόμμα του εξωτερικού, το κόμμα της Αλγερίας».
Απέναντι στην Ακροδεξιά, οι βουλευτές των κομμάτων της Αριστεράς, που επέμειναν ότι μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει την αρμοδιότητα ανάκλησης διεθνών συμφωνιών και κατήγγειλαν το ακροδεξιό μένος κατά της Αλγερίας. «Ισχυρίζεστε πως θέλετε κάποια στιγμή να κυβερνήσετε τη Γαλλία, ενώ οι αντιλήψεις σας για τη διπλωματία θα την οδηγήσουν στο χάος» παρατήρησε η βουλεύτρια του ΚΚΓ Σουμιγιά Μπουρουαχά στηλιτεύοντας παράλληλα «το μένος» κατά της Αλγερίας. «Δεν στρέφεστε κατά μιας συμφωνίας αλλά κατά της μνήμης. Της μνήμης των χιλιάδων Αλγερινών και των παιδιών των Αλγερινών που αγαπούν το δημοκρατικό πολίτευμα. Και σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα μια συμφωνία δεν αναιρείται μονομερώς» είπε η Σαμπρινά Σαμπαϊχί από τους Πράσινους. «Τα δικά σας πολιτικά γονίδια δεν έχουν αλλάξει, είναι ρατσιστικά, ρεβανσιστικά και αποικιοκρατικά».
Το ρεπουμπλικανικό μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς υποχωρεί
Τελικά η ακροδεξιά πρόταση υιοθετήθηκε όχι μόνο χάρη στις ψήφους που πρόσθεσαν οι βουλευτές των Οριζόντων και των Ρεπουμπλικάνων σε εκείνες της Ακροδεξιάς - σε ανάρτησή της η Λεπέν ευχαρίστησε ονομαστικά τους Εντουάρ Φιλίπ και Ρολάν Βοκιέ για τη στάση τους. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η όχι τυχαία απουσία των μακρονικών βουλευτών. Η επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πρασίνων Σιριέλ Σατλέν, συναισθηματικά φορτισμένη, κατήγγειλε τους υπεύθυνους: «Πού είναι ο Γκαμπριέλ Ατάλ (σ.σ.: μακρονικός, πρώην πρωθυπουργός); Πού είναι οι μακρονικοί βουλευτές; Μας έλειπε μία ψήφος. Αυτή η ψήφος που μας έλειπε για να αντιμετωπίσουμε τον Εθνικό Συναγερμό είναι η ψήφος του Γκαμπριέλ Ατάλ»...
Εντέλει η ψηφοφορία στη Βουλή στις 30 Οκτωβρίου δημιούργησε ένα πριν κι ένα μετά. Στο περιοδικό Politis ο Πιέρ Ζακμέν εξηγεί γιατί η εξέλιξη αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία: «Η πολιτική είναι επίσης υπόθεση συμβόλων, λέξεων, χειρονομιών. Και εδώ τα πράγματα είναι σαφή: η Εθνοσυνέλευση, χώρος όπου εκφράζεται η λαϊκή κυριαρχία, επικύρωσε μια πρόταση της Ακροδεξιάς, νομιμοποίησε το ερμηνευτικό της πλαίσιο, αποδέχθηκε ότι η διάγνωσή της για τη μετανάστευση και τις διεθνείς συμφωνίες αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Εδώ και χρόνια το ανάχωμα ασφαλείας ρηγματώνεται μέσα από “σημειακές συγκλίσεις”, “νόμιμους διαλόγους” και “κοινές διαπιστώσεις”»... Το δημοκρατικό ανάχωμα έχει ήδη διαρραγεί στην κοινωνία: σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, πλέον 6 στους 10 Γάλλους αρνούνται την ιδέα του δημοκρατικού μετώπου στις εκλογές έναντι ενός υποψηφίου της Ακροδεξιάς.
