«Είμαι εδώ για να πω τι έγινε τους τελευταίους 24 μήνες, πέρα από τους τίτλους των ειδήσεων. Κυρίως, για να σταματήσουμε όσα συνεισφέρουν στην δυστυχία του παλαιστινιακού λαού, ανάμεσα σε αυτά και την ελληνική κυβέρνηση, που μόλις πριν έναν μήνα με το λιμενικό προσπαθούσε να σταματήσει τον στολίσκο της ελευθερίας».
Τα λόγια του Παλαιστίνιου δημοσιογράφου Abubaker Abed από τον προσφυγικό καταυλισμό Ντέιρ ελ-Μπάλαχ, καθηλώνουν όσους βρέθηκαν στον Λόφο art project της Κυψέλης, στην εκδήλωση που οργάνωσε το Δίκτυο Δημοσιογράφων για την Παλαιστίνη (Journalists Network for Palestine - Greece).
Ο νεαρός μάχιμος ρεπόρτερ μετέφερε όλα αυτά που είδε και βίωσε τα τελευταία δύο χρόνια, τα νοσοκομεία που έγιναν στόχοι των ισραηλινών πυραύλων, τα σπίτια που έγιναν ερείπια από τα ανηλεή χτυπήματα του IDF, τους συναδέλφους του που σκοτώθηκαν κρατώντας κάμερα και μικρόφωνο. Περιέγραψε τον τρόμο, τη βία, την απελπισία, τον υποσιτισμό, τις κακουχίες όχι μόνο ως πολεμικός ανταποκριτής αλλά ζώντας τα παράλληλα και ο ίδιος, ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που παρέμειναν αποφασισμένοι να μην λυγίσουν.
«Ξέρετε τι είναι οι δολοφονίες, τι είναι οι βόμβες, αλλά δεν ξέρετε τι είναι ο λιμός, η πείνα. Θέλω να σας μιλήσω γι’ αυτό γιατί είναι πολύ σοβαρό και θα σας το πω μέσα από ιστορίες. Έχω έναν φίλο που όταν μας έδιωξαν από την βόρεια Γάζα και πήγαμε στην νότια Γάζα πήγαινε να βρει φακές. Το φαγητό τού ίδιου και της οικογένειάς του, ουσιαστικά ήταν ξαναζεσταμένες κονσέρβες. Με έναν κουβά, λοιπόν, γιατί όλοι έναν κουβά έχουν, έψαχνε φαγητό. Όταν ήταν τυχερός και έβρισκε, έβαζε εκεί το φαγητό, τις φακές ή τα φασόλια από κονσέρβες, για να το φέρει στην οικογένειά του. Πολλές φορές χρειάστηκε να περπατήσει ή και να τρέξει για 8 ώρες… Σε έναν δρόμο, που δεν υπήρχε πια, γιατί όλα είναι πια βομβαρδισμένα, και η γη είναι σκαμμένη. Σε έναν τέτοιο δρόμο, πολλές φορές σκόνταφτε και έπεφτε ο κουβάς με το φαγητό. Αφού είχε πάρει φαγητό δεν μπορούσε να ξαναπάρει, ακόμα κι αν ξαναπερπατούσε για άλλες οκτώ ώρες. Μάζευε λοιπόν το φαγητό και το ξανάβαζε στον κουβά, ανακατωμένο με χώμα. Αυτό το φαγητό λοιπόν πήγαινε στην οικογένειά του. Αυτό το φαγητό με χώμα έτρωγαν…»
«Η Ελλάδα πρόδωσε τους Παλαιστίνιους»
Ο Abubaker Abed αγαπάει την Ελλάδα, νιώθει όμως αδικημένος, προδομένος από τις εξυπηρετήσεις της χώρας μας προς το Ισραήλ. Νιώθει απογοήτευση που όποτε συμμετείχε η Ελλάδα στην υπόθεση της Γάζας ήταν προς την λάθος κατεύθυνση, ακόμα και σε βάρος των Ελλήνων που συμμετείχαν στον στολίσκο της ειρήνης και της αλληλεγγύης. «Σηκώνονταν κατασκοπευτικά αεροπλάνα από τη Σούδα και ντρόουνς για να βάλλουν κατά του στολίσκου. Και θέλω να ρωτήσω, όλα αυτά τα αεροπλάνα και τα drones δεν βοηθούσαν ουσιαστικά στην δολοφονία των Παλαιστινίων στην καταστροφή των παραθαλάσσιων περιοχών; Το ίδιο δεν έκαναν και από τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο, απ’ όπου σηκώνονταν βομβαρδιστικά; Γιατί λοιπόν ανεχόμαστε την ελληνική κυβέρνηση ή οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση να συμμετέχει στην γενοκτονία των γειτόνων μας, γιατί είμαστε γείτονες· μια θάλασσα ίσα ίσα μας χωρίζει».
Ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος μιλά για προδοσία, από τη στιγμή που το επίσημο ελληνικό κράτος έκλεισε τα μάτια ακόμα και σε χτυπήματα που αφορούσαν την ίδια τη χώρα, όπως ο βομβαρδισμός ελληνικών μνημείων και ορθοδόξων εκκλησιών. Όπως την ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου της Γάζας που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών, εκεί όπου είχαμε 20 νεκρούς και 12 τραυματίες, χριστιανούς ορθόδοξους αλλά και αμάχους άλλων δογμάτων και θρησκειών που είχαν βρει καταφύγιο σε μια εκκλησία που θεωρητικά έπρεπε να είναι προστατευμένη. «Τι έγινε λοιπόν και επιτρέπουν να καταστρέφεται και η ελληνική ιστορία σε αυτές τις περιοχές; Γιατί βοηθούν το Ισραήλ να την καταστρέψει; Δεν είναι προδοσία αυτό; Χτύπησαν τα γραφεία και την είσοδο του μοναστηριού. Τα βομβάρδισαν με πύραυλο και κατέρρευσε όλο το κτήριο…».
Ο νεαρός Παλαιστίνιος κλείνει με ένα μήνυμα για το μέλλον. «Είναι σημαντικό να μην δέχεσαι μια γενοκτονία, ειδικά όταν γίνεται στο όνομά σου. Και ό,τι κάνουμε μπορεί να είναι πολύ αλλά δεν είναι ακόμη αρκετό. Πρέπει να απομονώσουμε αυτούς που δολοφόνησαν, είναι υποχρέωσή μας. Και είναι αδιανόητο για εσάς τους Έλληνες να δίνετε καταφύγιο σε εγκληματίες πολέμου, που δεν έχουν καμία θέση εδώ, ανάμεσα στον ευγενή ελληνικό λαό. Οι εγκληματίες πολέμου δεν έχουν πουθενά στη γη θέση παρά μόνο στη φυλακή».
.
