Στις αρχές Σεπτεμβρίου η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε πως «η επιστροφή του λύκου στις περιοχές της Ε.Ε. από τις οποίες απουσίαζε για μεγάλο διάστημα οδηγεί όλο και περισσότερο σε συγκρούσεις με τις τοπικές κτηνοτροφικές και κυνηγετικές κοινότητες». Η πρόεδρος της Ε.Ε. υποστήριξε ότι «η συγκέντρωση των αγελών λύκων σε ορισμένες ευρωπαϊκές περιοχές έχει καταστεί πραγματικός κίνδυνος για το ζωικό κεφάλαιο και ενδεχομένως και για τον άνθρωπο», καλώντας τις τοπικές και τις εθνικές Αρχές να αναλάβουν δράση όπου είναι αναγκαίο, επισημαίνοντας ότι «η ισχύουσα νομοθεσία της Ε.Ε. τους επιτρέπει ήδη να το πράξουν». Η τρομακτική αυτή δήλωση ήρθε να ξυπνήσει προαιώνιους φόβους και κατασκευασμένους εχθρούς, παρότι ο ισχυρισμός ότι οι λύκοι αποτελούν κίνδυνο για τον άνθρωπο είναι παραπλανητικοί, καθώς, βάσει πρόσφατων επιστημονικών στοιχείων, οι επισήμως καταγεγραμμένοι θάνατοι ανθρώπων από επιθέσεις λύκων στην Ευρώπη αποτελούν σπάνια εξαίρεση. Όσον αφορά δε την Ελλάδα, βάσει πρόσφατης επιστημονικής έρευνας ο τελευταίος θάνατος ανθρώπου από κυνοειδές στη χώρα μας οφείλεται σε επίθεση από σκυλιά και όχι από τον «κακό» λύκο. Στην ανθρωποκεντρική και ανθρωπομορφική απεικόνιση του κόσμου των ζώων ο λύκος ήταν αυτός που ιστορικά χρεώνεται τον ρόλο του κακού. Μυθολογία, λαϊκή παράδοση αλλά και πολλές μορφές τέχνης μετέτρεψαν τις ζωτικές ανάγκες του ζώου για επιβίωση σε μια αλόγιστη και ακατάσχετη δίψα για αίμα, ώστε ο λύκος να πάρει τη θέση που ο άνθρωπος όρισε στη διαταραγμένη από τον ίδιο διατροφική αλυσίδα του πλανήτη.
Ο κακός λύκος...
Ο λύκος, από αρχέγονος εχθρός των κτηνοτρόφων και της επεκτατικότητάς τους σε όλο και μεγαλύτερες για τις ανάγκες τους εκτάσεις, έγινε το φόβητρο των μικρών παιδιών με μύθους και ιστορίες που αναπαρήγαγαν την αντιπαλότητα του ανθρώπου με ένα ζώο που απλώς διεκδικούσε τη γη και την τροφή του. Ο λύκος ήταν ο κακός της ιστορίας όχι επειδή κάποιο δολοφονικό ένστικτο τον καλούσε να κατασπαράξει τα τρία γουρουνάκια και τα επτά κατσικάκια των παραμυθιών, αλλά απλώς και μόνο επειδή απειλούσε να φάει τα συγκεκριμένα ζώα πριν τα σφάξει, τα γδάρει, τα τεμαχίσει και τα φάει ο άνθρωπος. Γιατί αυτό που αποφεύγουν να πουν τα παραμύθια είναι το τέλος της ιστορίας και το πού καταλήγουν τα γουρουνάκια και τα κατσικάκια αφού σωθούν από τα δόντια του κακού λύκου. Όπως δεν μάθαμε ποτέ πού κατέληξε η πάπια που ο Πέτρος του Προκόφιεφ έσωσε από τον λύκο, σε αντίθεση με τον «κακό» του μουσικού παραμυθιού, που πανηγυρικά μπήκε στο κλουβί και πήρε τον δρόμο για τον ζωολογικό κήπο, για να πεθάνει μακριά από το φυσικό του περιβάλλον σε συνθήκες ισόβιας αιχμαλωσίας.
...και η Κοκκινοσκουφίτσα
Ισως, τελικά, ο λύκος να μην είναι τόσο κακός όπως τον μάθαμε στην ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας, αλλά να είναι απλώς ακόμη ένα θύμα της εξουσιαστικής λογικής του ανθρώπου πάνω στη φύση. Ένα ζώο που τα φυσικά του χαρακτηριστικά χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή ανθρώπινων συμπεριφορών, όπως ο μοναχικός Χάρι του Έρμαν Έσε, που αυτοχαρακτηρίζεται κάποια στιγμή ως ένας λύκος που θα είναι πάντα ξένος για την κοινωνία του. Στη μοναχική του πορεία μέσα στον χρόνο, ο λύκος έμαθε ότι όσο πιο μακριά μένει από τους ανθρώπους τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να επιβιώσει, καθώς δεν ήταν μονάχα η αντιπαλότητα του ζώου με το κυρίαρχο είδος για τη διεκδίκηση της τροφής που τον έβαλε ιστορικά στο στόχαστρο, αλλά από ένα σημείο και μετά ο λύκος ήρθε να πληρώσει και όλα όσα η παράδοση και ο μύθος του είχαν καταμαρτυρήσει.
Με τις μέλισσες ή με τους λύκους
Στο συγκεκριμένο ερώτημα αντί άλλων αφήνουμε να απαντήσει η Ηλέκτρα Λαζάρ μέσα από το βιβλίο της «Λύκε, λύκε, είσαι εγώ;» των εκδόσεων Κυαναυγή: «Ο κόσμος των μελισσών ως το αντίθετο του κόσμου των λύκων επιστρέφει ως ερώτημα προς το κοινωνικό σύνολο αυτής της χώρας στην πιο σημαντική δίκη των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα -αυτή της νεοναζιστικής οργάνωσης που μπήκε ως κόμμα στην Ελληνική Βουλή- της Χρυσής Αυγής. [...] Οι λύκοι για μία ακόμα φορά γίνονται οι νεοναζί της ελληνικής κοινωνίας που χιμάνε και δολοφονούν, μόνο που η συγκεκριμένη περίπτωση κατέχει κάτι κατάφωρα απελπιστικό: την ερώτηση, την απεύθυνση, την ευθύνη και υποχρέωση του σύγχρονου ανθρώπου να δώσει μία απάντηση και να πάρει έτσι θέση. Οι λύκοι αντικατοπτρίζονται ως το σηψαιμικό όργανο της κοινωνίας απέναντι στην υγεία της κυψέλης. Οι αριστεροί και αναρχικοί χώροι -πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους χώρους- αυτής της χώρας είναι εγκλωβισμένοι σε μία απόλυτα αντι-οικολογική και ασφυκτικά ανθρωποκεντρική ρητορική και σύλληψη, μόνο και μόνο για να κατεδαφίσουν [και] συμβολικά τον φασισμό...». Οπότε καλό είναι να μην θέτουμε τέτοιου είδους διλήμματα ερήμην των ζώων και να είμαστε και με τις μέλισσες, και με τους λύκους.
