Ανταπόκριση από τη Ρώμη, ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
“Το κίνημα είμαστε εμείς ενώ ο Μπέπε Γκρίλο είναι το μεγάφωνο” υποστηρίζει η Μάρτα Γκράντε μόλις 25 χρόνων, η νεότερη σε ηλικία βουλευτής στο Κοινοβούλιο το οποίο προέκυψε από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στην Ιταλία στις 24 και 25 του Φεβρουαρίου. Το Κίνημα των Πέντε Αστέρων προσθέτει η ίδια, "καλείται να εκφράσει χωρίς ταλαντεύσεις το αίτημα των Ιταλών για αλλαγή έτσι όπως αυτό προέκυψε από τις κάλπες”.
Το όνομα της Μάρτα Γκράντε κυριαρχεί στις προβλέψεις των ιταλικών ΜΜΕ για μία πιθανή εκλογή της ακόμη και στο αξίωμα του προέδρου της νέας Βουλής στην οποία το Κίνημα των Πέντε Αστέρων είναι πρώτο κόμμα με ποσοστό 25,5%. Σύμφωνα μάλιστα με την εφημερίδα La Repubblica, η Μάρτα έχει την ιδιαίτερη εκτίμηση του ίδιου του Μπερσάνι, οι συνεργάτες του οποίου επιδιώκουν να την προσεγγίσουν προκειμένου να την πείσουν να αποδεχτεί την πρόταση για το τρίτο σε σημασία θεσμικό αξίωμα της Ιταλίας.
Είχα την ευκαιρία να τη συναντήσω στην έδρα του κινήματος στη Ρώμη τις κρίσιμες ώρες της μετάδοσης των εκλογικών αποτελεσμάτων που σφράγισαν μία ιστορική στροφή στο πολιτικό τοπίο της χώρας.
Περιτριγυρισμένη από δεκάδες δημοσιογράφους η Μάρτα Γκράντε, η οποία είναι ήδη πτυχιούχος ξένων γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα και συνεχίζει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, δηλώνει με νόημα ότι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων θα εργαστεί στη νέα Βουλή “για την προώθηση συγκεκριμένων προγραμματικών αλλαγών αναζητώντας συγκλίσεις σε στόχους που θα συνάδουν με τις βασικές κατευθύνσεις του Κινήματος των Πέντε Αστέρων”.
“Εντάχθηκα στο Κίνημα των Πέντε Αστέρων -υπογραμμίζει η ίδια- προκειμένου να συμβάλω στον αγώνα για το δικαίωμα των νέων στη εργασία”.
Γνωστή από την εθελοντική της συμμετοχή στις δραστηριότητες της οικολογικής οργάνωσης Greenpeace στην πόλη Τσιβιταβέκια, λίγα χιλιόμετρα από τη Ρώμη, και στη μάχη του δημοψηφίσματος ενάντια στην πυρηνική ενέργεια και τη νομοθετική κατοχύρωση του νερού ως δημόσιου αγαθού, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία τον Ιούνιο του 2011, η Μάρτα Γκράντε απέφυγε να απαντήσει στα επίμονα ερωτήματα των δημοσιογράφων για μία ενδεχόμενη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση Μπερσάνι υπογραμμίζοντας ότι “το Κίνημα των Πέντε Αστέρων είναι μία δύναμη η οποία αρνείται να ενσωματωθεί στις όποιες κομματικές κυβερνητικές διεργασίες προτάσσοντας την ανάγκη μίας ολοκληρωμένης παρέμβασης στα μεγάλα θέματα τα οποία ανέδειξαν αυτές οι εκλογές και συνδέονται με τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος και την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης”. “Για εμάς η ψήφος εμπιστοσύνης δεν είναι ένα κλειστό κουτί, ενώ οι όποιες αποφάσεις θα ληφθούν μετά από έναν ολοκληρωμένο διάλογο με τη βάση του κινήματος”.
Σχολιάζοντας τις απόψεις περί έλλειψης πολιτικής εμπειρίας των βουλευτών του κινήματος η Μάρτα Γκράντε υποστήριξε ότι “το Κίνημα των Πέντε Αστέρων δεν αιωρείται στον αέρα αλλά βαδίζει με στέρεες βάσεις στο έδαφος” και τόνισε: “Δεν φοβόμαστε τις ευθύνες, αντίθετα έχουμε όρεξη να εργαστούμε και θα το πράξουμε. Εμάς μας ενδιαφέρουν οι ιδέες και με αυτές αποφασίζουμε”.
Το Κίνημα των Πέντε Αστέρων επισήμανε ότι “θα εκτιμήσει τη στάση του στη Βουλή απέναντι σε κάθε ξεχωριστή πρόταση και με αποκλειστικό κριτήριο εάν η αυτή θα υπηρετεί τους στόχους του”.
Προκειμένου να εξηγήσει με μεγαλύτερη σαφήνεια τι εννοεί, η νεότερη σε ηλικία βουλευτής της Ιταλίας χρησιμοποίησε το παράδειγμα της Περιφέρειας της Σικελίας, στην οποία εδώ και ένα χρόνο, όπως είπε, “το κίνημά μας συμμετέχει στις επιτροπές και κατέχει τα πρωτεία στην επεξεργασία συγκεκριμένων προτάσεων νόμου”. Η παρουσία στην περιφερειακή αρχή της Σικελίας είναι για τη νεαρή βουλευτή των Πέντε Αστέρων μία “πολύτιμη και διδακτική εμπειρία η οποία επιβεβαιώνει ότι το κίνημα διαθέτει επεξεργασμένες προτάσεις και ανοιχτά μυαλά...”
Τα λόγια της Μάρτα Γκράντε μου θυμίζουν μία άλλη στιγμή, όταν τον Απρίλιο του 2012 σε μία συγκέντρωση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων στην πόλη Τσιβιταβέκια δήλωνε: “Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να σταθούμε συνεπείς”. Λίγο πριν είχε χρησιμοποιήσει τον όρο “πολιτισμική επανάσταση” και είχε αναφερθεί στην αυτοτελή παρέμβαση της κοινωνίας τονίζοντας ότι “οι πολίτες δεν θα πρέπει να αναμένουν έναν πρίγκιπα για τους λύσει τα προβλήματα”.
