Η εκεχειρία ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς απέτρεψε μια ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα, όπου οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί είχαν προκαλέσει μεγάλες ζημιές σε υποδομές και προβλήματα στην παροχή ηλεκτρισμού και νερού, ενώ στο νότιο Ισραήλ οι κάτοικοι σταμάτησαν να τρέχουν πανικόβλητοι στα καταφύγια.
Βλέποντας όμως τις νέες συγκρούσεις των νεαρών Παλαιστινίων εναντίον των εξώσεων στη συνοικία Σέιχ Ζάραχ στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τις κρότου - λάμψης και τα χημικά της ισραηλινής αστυνομίας έξω από το ιερό τέμενος Αλ Άκσα θα έλεγε κάποιος ότι επιστρέψαμε στην παράλογη πραγματικότητα που πυροδότησε την πρόσφατη κρίση.
Ο απολογισμός
Οι βομβαρδισμοί στη Γάζα προκάλεσαν 232 νεκρούς, εκ των οποίων 65 παιδιά και 36 γυναίκες, οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 1.900, ενώ ο ισραηλινός στρατός εκτιμά ότι σκότωσε τουλάχιστον 160 Παλαιστίνιους μαχητές. Πέρα από όμως από τα θύματα και τους τραυματίες, πολλοί από τους οποίους μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο, οι ισραηλινές βόμβες κατέστρεψαν αρκετές από τις ελάχιστες υποδομές που διαθέτει η ανοιχτή αυτή φυλακή των περίπου 2 εκατομμυρίων ατόμων επιδεινώνοντας τις ήδη απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσής τους.
Από την άλλη πλευρά οι περισσότερες από 4.000 ρουκέτες της Χαμάς σκότωσαν 12 Ισραηλινούς, εκ των οποίων δύο ανήλικοι και ένας στρατιώτης, και τραυμάτισαν εκατοντάδες, προκαλώντας μεγάλο πανικό στις πόλεις του νότιου Ισραήλ, με αποτέλεσμα ο κόσμος να τρέχει να κρυφτεί στα καταφύγια.
Η πολιτική νίκη Νετανιάχου
Ο Νετανιάχου έχει δίκιο να πανηγυρίζει τη μεγάλη πολιτική νίκη του, αφού με τις βόμβες στη Γάζα και τις σειρήνες στο Ισραήλ διέλυσε οποιαδήποτε προσπάθεια κυβέρνησης συνασπισμού από την αντιπολίτευση με τη στήριξη ή τη συμμετοχή του κόμματος των Ισραηλινών Αράβων, φιλοδοξώντας ο αποκρουστικός ήχος από τις εκρήξεις των βομβών των αεροπλάνων και του πυροβολικού εναντίον των τούνελ της Χαμάς, των σπιτιών των διοικητών της, του Κέντρο Τύπου και του προσφυγικού καταυλισμού των αμάχων της Τζαμπαλίγια να ξεπεράσει τον θόρυβο των σκανδάλων διαφθοράς που αντιμετωπίζει.
Ύστερα από δέκα γεμάτες ημέρες βομβαρδισμών ο Νετανιάχου κατάφερε να συσπειρώσει γύρω του όλη τη Δεξιά και Ακροδεξιά του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της Ευρώπης και για πρώτη ίσως φορά τη μονόπλευρη στήριξη των κυβερνήσεων της Βορείου Αμερικής και της Ευρώπης, που αναγνώρισαν ως ύστατο αξίωμα του διεθνούς και ανθρωπιστικού δικαίου την αυτοάμυνα του Ισραήλ, με πολλούς από τους κυβερνώντες τους να φιλοδοξούν ήδη να αποκτήσουν ένα δικό τους «Σιδερένιο Θόλο» ή μια πιο φθηνή παραλλαγή του.
Η νίκη της Χαμάς
Η Χαμάς έχει δίκιο να πανηγυρίζει, διότι, παρά τα πλήγματα που δέχθηκε, μετατράπηκε άλλη μια φορά στον εγγυητή της τυφλής αντίστασης των Παλαιστινίων, των Αράβων και των μουσουλμάνων εναντίον ενός κράτους που θέλει να διαγράψει από τον χάρτη. Οι ανησυχίες για περαιτέρω ενίσχυση της Χαμάς στη Δυτική Όχθη είναι εμφανείς, ενώ είναι δύσκολο να γίνει σαφές πώς θα δρομολογηθεί μια νέα εκλογική διαδικασία στην Παλαιστίνη.
Τον απόηχο από τους βομβαρδισμούς της Γάζας θα τον αντιληφθούμε το επόμενο διάστημα με την πιθανή ριζοσπαστικοποίηση πολλών νέων μουσουλμάνων που ζουν στον δυτικό κόσμο, ο οποίος άλλη μια φορά φρόντισε να εμφανιστεί ως εχθρός της θρησκείας τους και των ανθρώπων που πιστεύουν σε αυτήν τόσο στην Ανατολική Ιερουσαλήμ όσο και στη Γάζα.
Θα έλεγε κάποιος ότι η ισλαμόφοβη Δύση κάνει τα πάντα για την ενίσχυση του ισλαμικού φονταμενταλισμού αδυνατώντας να κατανοήσει όχι μόνο το σημερινό μάθημα της Γάζας, αλλά και τα παλαιότερα μαθήματα του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Λιβύης, της Συρίας...
Ο Νετανιάχου και η Χαμάς θα μπορούσαν να πανηγυρίζουν μαζί επειδή απομάκρυναν την προοπτική της δημιουργίας δύο κρατών, αφού ο Νετανιάχου με την επιθετική πολιτική των εξώσεων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και την προβοκάτσια της εισόδου της αστυνομίας του στο ιερό τέμενος των μουσουλμάνων την περίοδο του Ραμαζανιού διευκόλυνε τη Χαμάς για να καλλιεργήσουν από κοινού την ένταση.
Οι περιφερειακές δυνάμεις
Θα έλεγε κάποιος ότι το μεγάλο θύμα αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η λογική. Κυρίως αυτή που εκφράστηκε από την Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες τόσο για να αποφευχθεί η ένταση όσο και για να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί.
Η Αίγυπτος του Σίσι μετατράπηκε στον μεγάλο διαμεσολαβητή και εγγυητή της εκεχειρίας, με δύο επιτροπές επίβλεψής της, στη Γάζα και το Ισραήλ, δίνοντας μαθήματα διπλωματίας που μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματική και στη γειτονική Λιβύη, αφού αναδείχθηκε στη χώρα που εμπιστεύτηκαν το Ισραήλ, η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Αρχή.
Η Τουρκία του Ερντογάν όχι μόνο δεν έπεισε ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για το παρόν και το μέλλον των Παλαιστινίων, αλλά δημιούργησε και επιπλέον αντιπαραθέσεις όχι μόνο με τις δυτικές χώρες, αλλά και με πολλές μουσουλμανικές, που αντιμετωπίζουν με καχυποψία τον νεο-οθωμανισμό της Άγκυρας.
Ο ουραγός της διπλωματίας
Η Ελλάδα του Μητσοτάκη κατάφερε να γελοιοποιηθεί τρέχοντας πίσω από τον υπουργό Εξωτερικών της Παλαιστίνης στη Ραμάλα πανικόβλητη ότι η Παλαιστινιακή Αρχή θα υπέγραφε ΑΟΖ με την Άγκυρα, ενώ προηγουμένως, με μια ανιστόρητη και ρατσιστική ανακοίνωσή της, αναγνώριζε μόνο το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ αρνούμενη έστω και να κατονομάσει ή να προφέρει τη λέξη «Παλαιστίνη».
Τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση κατάπινε τη δυσφορία της επειδή ο Νετανιάχου δεν την ευχαρίστησε δημοσίως, όπως είχε κάνει με άλλες φιλικές του κυβερνήσεις, η Παλαιστινιακή Αρχή και ο εκπρόσωπός της στην Ελλάδα απέδειξαν με τις πράξεις τους ότι είναι πρώτα και κύρια φίλοι του ελληνικού λαού.
Και η ελπίδα
Βλέποντας όμως το μισό ποτήρι γεμάτο δεν μπορεί κάποιος να αδιαφορήσει για τους χιλιάδες Ισραηλινούς που βγήκαν στους δρόμους για την ειρήνη και τη συμβίωση, τους χιλιάδες ανθρώπους που βγήκαν στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μιλάνο, τη Μαδρίτη, την Αθήνα και εκατοντάδες άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ή να μην θαυμάσει την αποφασιστικότητα με την οποία διανοούμενοι, καλλιτέχνες, αθλητές, βουλευτές και γερουσιαστές του Δημοκρατικού Κόμματος ύψωσαν το ανάστημά τους για να υπερασπιστούν το δίκαιο των Παλαιστινίων στη ζωή και την ευημερία.
