Μου αρέσουν οι ψευτοεπαναστάσεις της κατώτερης τάξης. Είμαι βετεράνος σ' αυτά. Στο γυμνάσιο κάναμε εξέγερση υπέρ του δικαιώματός μας να καπνίζουμε. Η βία του ποδοσφαίρου που βίωσα τις δεκαετίες του '70 και '80 ένιωσα ότι έφερε τα πάνω κάτω στην κοινωνική τάξη. Όσο για την μαζική υπερχείλιση αλληλεγγύης προς την εκλιπούσα πριγκίπισσα Νταϊάνα, κάτι που εμμέσως στρέφονταν και εναντίον ολόκληρης της σκληρής μοναρχικής ελίτ, στο τέλος πέταξα κι εγώ το μάτσο μου με τα λουλούδια στον σωρό με τα υπόλοιπα.
Το πρόβλημα είναι ότι ξέρω επίσης με τι μοιάζει μια πραγματική επανάσταση. (Μοιάζει) Με την απεργία των ανθρακωρύχων (το 1985 στη Βρετανία), με την Αραβική Άνοιξη, με τις συμπλοκές στα οδοφράγματα στο πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης το 2013. Έτσι, λοιπόν, στους ανθρώπους που ετοιμάζονται για τη μητέρα όλων των επαναστάσεων την Πέμπτη θέλω να επισημάνω την κρίσιμη διαφορά μεταξύ μια πραγματικής και μιας ψεύτικης επανάστασης. Η ελίτ συνήθως δεν ηγείται μιας πραγματικής επανάστασης. Στις πραγματικές επαναστάσεις, οι πλούσιοι και οι ισχυροί κατευθύνονται τρομοκρατημένοι προς τους λόφους.
Αλλά σε όλη τη Βρετανία οι άνθρωποι έχουν πέσει θύματα της απάτης. Στο δημοψήφισμα για το Brexit βλέπουμε τι συμβαίνει όταν η κουλτούρα της εργατικής τάξης αιχμαλωτίζεται - και όταν το κόμμα που υποτίθεται ότι προασπίζεται τους εργαζόμενους δεν μπορεί να βρει τη γλώσσα και τον τρόπο για να διαχωρίσει μια πραγματική από μια ψεύτικη επανάσταση. Σε πολλές κοινότητες της εργατικής τάξης, οι άνθρωποι ετοιμάζονται να ψηφίσουν την έξοδο (από την Ε.Ε.), αλλά όχι για να πουν στη νεοφιλελεύθερη ελίτ να πάει στα τσακίδια. Θέλουν, απ’ την άλλη, να φέρουν σε δύσκολη θέση και την μητροπολιτική, φιλελεύθερη, πανεπιστημιακής μόρφωσης τάξη των μισθοδοτούμενων. Πολλοί αισθάνονται ότι (το δημοψήφισμα) αποτελεί την πρώτη αποτελεσματική πολιτική επιλογή που είχαν ποτέ στη ζωή τους (...)
Αλλά ένα Brexit του οποίου ηγούνται το Ukip και η Δεξιά των Τόρηδων δεν θα κάνει τα πράγματα καλύτερα, θα τα κάνει χειρότερα. Ρίξτε μια ματιά στα άτομα που ηγούνται του κινήματος του Brexit: Νάιτζελ Φάρατζ, Νιλ Χάμιλτον, Μπόρις Τζόνσον, Μάικλ Γκόουβ. Έχουν αγωνιστεί όλη τους τη ζωή για έναν στόχο: να δώσουν περισσότερη δύναμη στους εργοδότες και λιγότερη στους εργαζόμενους. Πολλοί κορυφαίοι Brexiters είναι γνωστό ότι θέλουν την ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ. Χαίρονται με την καταστροφή της εργατικής τάξης και της κουλτούρας εκείνης που είναι ικανή να διεξάγει μια πραγματική επανάσταση (...) Ισχυρίζονται ότι αψηφούν την ελίτ, αλλά αυτοί είναι η ελίτ (...)
Για πολλούς ανθρώπους, η εκστρατεία υπέρ του Brexit φαντάζει προς στιγμήν σαν την πρώτη φορά στη ζωή τους που είχαν τον έλεγχο. Αλλά η ουσία βρίσκεται στο «προς στιγμή». Μόλις κλείσουν οι κάλπες, οι δεξιοί Τόρηδες θα είναι αυτοί που θα έχουν τον έλεγχο (...)
Πολ Μέισον
(Μετάφραση: Ν. Κυριακίδης)
* Το πλήρες άρθρο του Βρετανού δημοσιογράφου δημοσιεύεται στη διεύθυνση https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/jun/20/brexit-fake-revolt-eu-working-class-culture-hijacked-help-elite
