Του Στρατή Αγγελή
Ο Σεμπάστιαν Κουρτζ έθεσε έναν όρο για να αναλάβει το τιμόνι του υπουργείου Εξωτερικών της Αυστρίας στην κυβέρνηση συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρταων τον Δεκέμβριο του 2013: να πάρει από το υπουργείο Εσωτερικών τις αρμοδιότητες του κρίσιμου τομέα της κοινωνικής ένταξης προσφύγων και μεταναστών. Η απαίτηση αυτή δεν ήταν μια πράξη αλαζονείας από τον συντηρητικό πολιτικό αστέρα που είχε γίνει, δυο χρόνια νωρίτερα, ο νεώτερος υπουργός στην ιστορία της χώρας του, σε ηλικία μόλις 27 ετών. Γεννημένος στη Βιέννη, ο Κουρτζ έκανε τα πρώτα βήματά του στην πολιτική στη νεολαία του δεξιού Λαϊκού Κόμματος, όπου αναδείχθηκε αρχηγός το 2009 και δημοτικός σύμβουλος της αυστριακής πρωτεύουσας τον επόμενο χρόνο.
Ήταν Απρίλιος του 2011 όταν ο Σεμπάστιαν Κουρτζ διορίστηκε επικεφαλής του νεοσύστατου υφυπουργείου κοινωνικής ενσωμάτωσης στο υπουργείο Εσωτερικών. Δύο χρόνια αργότερα, η μεταφορά αυτών των αρμοδιοτήτων στο ΥΠΕΞ του Κουρτζ εκτός από προσωπική ήταν και κομματική απαίτηση στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό της νέας κυβέρνηση υπό τον Σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Φάιμαν. Η δεξιά ρητορική του σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας τον έχουν κάνει κόκκινο πανί για την ευρωπαϊκή Αριστερά, αλλά οι συντηρητικοί ψηφοφόροι στην πατρίδα του έχουν προφανώς άλλη γνώμη. Και το Λαϊκό Κόμμα ποντάρει στον Κουρτζ για να συγκρατήσει ψήφους καθώς χάνει διαρκώς έδαφος από την Ακροδεξιά.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Υπό την πίεση των προσφυγικών ροών, των μεταναστών αλλά και της διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων εξαιτίας των φιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας, τα δεξιά κόμματα υιοθετούν ακροδεξιά ρητορική και πρακτικές για να παραμείνουν στην εξουσία. Η κατάσταση είναι ακόμη πιο μπλεγμένη στην Αυστρία. Το Λαϊκό Κόμμα, αδελφό κόμμα των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ, βρίσκεται στην εξουσία σε όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής ιστορίας της Αυστρίας, κυρίως σε συμμαχικές κυβερνήσεις με τους Σοσιαλδημοκράτες.
Ο Κουρτζ, που σήμερα ταράζει την Ελλάδα με το σχέδιο για φράχτες, στρατιώτες, αστυνομικούς και σκυλιά στην ΠΓΔΜ που θα κλείσουν τον βαλκανικό διάδρομο για τους πρόσφυγες, ήταν παιδάκι 13 ετών όταν γράφτηκε ένα από τα πιο μελανά σημεία στην ιστορία του κόμματός του, η κυβερνητική συμμαχία με το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας του Γιοργκ Χάιντερ, που είχε αναδειχθεί πρώτη δύναμη στις εκλογές του 1999. Η επιλογή του Λαϊκού Κόμματος να συγκυβερνήσει με την Ακροδεξιά αλλά με δικό του καγκελάριο (Βόλφγανγκ Σιούσελ) έφερε τη Αυστρία αντιμέτωπη με την υπόλοιπη Ευρώπη: Πάγωμα των σχέσεων από τους Ευρωπαίους αλλά και απειλές της Βιέννης για βέτο στη διεύρυνση της Ε.Ε. Η κατάσταση εξομαλύνθηκε μετά τον εκλογικό θρίαμβο του Λαϊκού Κόμματος το 2002, την υποχώρηση και τη διάσπαση της Ακροδεξιάς, με ένα κομμάτι της να παραμένει όμως στην κυβέρνηση.
Από το 2006 ξεκίνησε η κατρακύλα των εκλογικών ποσοστών και μια νέα εποχή συγκατοίκησης στη εξουσία με τους Σοσιαλδημοκράτες που είναι επίσης αποδυναμωμένοι. Η ιστορική αναδρομή είναι αναγκαία για να φωτιστεί το σημερινό πολιτικό σκηνικό στην Αυστρία -όπου οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν εκτός απροόπτου το 2018- και η φαινομενικά αλλοπρόσαλλη πολιτική των κυβερνητικών εταίρων στο προσφυγικό καθώς και νωρίτερα στην ελληνική κρίση (με την ανεκδιήγητη υπουργό Οικονομικών Μαρία Φέκτερ σχεδόν πάντα σε διαφορετικό μήκος κύματος από τον καγκελάριο Φάιμαν).
Στις προηγούμενες εκλογές οι Σοσιαλδημοκράτες νίκησαν το Λαϊκό Κόμμα με διαφορά 130.000 ψήφων (26,8% έναντι 24%) ενώ το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας ανέκαμψε στο 20,5% και το φιλελεύθερο NEOS που ιδρύθηκε το 2012 πήρε σχεδόν 5%. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και ενίσχυση της Ακροδεξιάς λόγω προσφυγικού: στην πρώτη θεση το Κόμμα της Ελευθερίας, με ποσοστά που κυμαίνονται από το 28 έως-30%, ακολουθούν οι Σοσιαλδημοκράτες και το Λαϊκό Κόμμα, με 24% - 26% ο καθένας , οι Πράσινοι πάνω από 10% και το NEOS γύρω στο 6% με περαιτέρω ανοδικές τάσεις. Η αυστριακή Δεξιά πλησιάζει πάλι σε κρίσιμο σταυροδρόμι...
