Από τους: Αναστασία Γιάμαλη, Νίκο Κυριακίδη, Κάκη Μπαλή, Μιχάλη Τρίκκα
Ήταν η χρονιά της σκληρής αντιπαράθεσης. Στην οικονομία, τον πολιτική, τη διπλωματία, την τεχνολογία. Η χρονιά της πόλωσης και της επιθετικής ρητορικής. Οι ανατροπές ήρθαν και πάλι από τα πάνω, από τα δραματικά γεγονότα της Ουκρανίας ως το πετρελαϊκό κραχ. Οι απειλές είχαν πραγματική υπόσταση -βλέπε Έμπολα-, αλλά και εικονική. Χρησιμοποιήθηκαν και πάλι ως άλλοθι για να εφαρμοστούν πολιτικές με ιδεολογικό πυρήνα, από την οικονομία -με τη λιτότητα- ώς την τεχνολογία με τον ηλεκτρονικό χαφιεδισμό και την κυβερνο-ασφάλεια. Η παγκόσμια οικονομία παρέμεινε ουσιαστικά στάσιμη αλλά τα χρηματιστήρια, ειδικά στην Αμερική, ξεχείλισαν από κέρδη. Κάτι δεν πάει καλά σ' αυτό, προειδοποιούν οι αναλυτές...
Κατά τα άλλα, το ξέσπασμα του νέου ψυχρού πολέμου Ανατολής-Δύσης με αφορμή την κρίση στην Ουκρανία, η ανάδυση στο προσκήνιο σε ρόλο πρωταγωνιστών των δυνάμεων της Αριστεράς στις χώρες που χτυπήθηκαν βαύνασα από τη λιτότητα Βερολίνου-Βρυξελλών, η βία και ο σκοταδισμός των τζιχαντιστών με επακόλουθο τη σύσταση της νέας "συμμαχίας προθύμων", που διαιωνίζει τη στρατιωτική παρουσία και ανάμειξη της Δύσης στη Μέση Ανατολή, και ο νέος κύκλος ρατσιστικής βίας στην Αμερική, ήταν μερικά από τα γεγονότα-ορόσημα της χρονιάς που έφυγε κι άφησε πίσω της πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς.
Τη χρονιά που μίσησα την τεχνολογία
Αξιοποιώντας την τεχνολογία των κινητών συσκευών, εκμεταλλευόμενη το νομοθετικό κενό και εφαρμόζοντας ένα ανοιχτό σύστημα υπενοικίασης οχημάτων και οδηγών, μια νεοφυής φίρμα από το Σαν Φρανσίσκο κατάφερε να βγάλει νοκ-άουτ τα παραδοσιακά ταξί σ' όποιο σημείο του κόσμου πάτησε το πόδι της. Οι τιμές των κομίστρων που χρεώνει η UBER είναι πέραν οποιουδήποτε ανταγωνισμού, λένε οι ειδικοί του χώρου. Η τεχνολογία λειτούργησε κι εδώ ως η θρυαλλίδα της απορρύθμισης, η υπηρεσία προσφέρεται μέσω εφαρμογής "εξυπνοτηλεφώνου"...
Κατά κάποιο τρόπο, το 2014 ήταν η χρονιά της "αποκάλυψης" για την τεχνολογία. Το σκοτεινό πρόσωπό της αποκαλύφθηκε στις πάμπολλες μορφές του. Από τους κυβερνοπολέμους, που προκαλούν και διασπείρουν ψυχροπολεμική υστερία, ώς τις πιο ακραίες μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης και απορρύθμισης. Από τα εργοστάσια-κάτεργα των Κινέζων εργολάβων, που συναρμολογούν τα gadget των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας της Δύσης, ώς τη νεόκοπη UBER, που έχει φέρει τα πάνω κάτω στον χώρο των αστικών μετακινήσεων σ' όλο τον κόσμο, προκαλώντας την οργή των οδηγών ταξί, ειδικά στην Ευρώπη.
Στην Κίνα, για άλλη μια φορά ήρθε στο φως η καταπιεστική αλυσίδα παραγωγής που κρύβεται πίσω από τη γυαλιστερή τεχνολογία και το λαϊφστάιλ που διαδίδεται μαζί μ' αυτήν. Μυστικοί ρεπόρτερ του BBC έπιασαν δουλειά στο εργοστάσιο που παράγει το τελευταίο iPhone και αποτύπωσαν με την κρυφή κάμερα την πίεση που δέχονται οι νεαροί εργάτες. Στον κόσμο του ηλεκτρονικού εμπορίου η μόχλευση εντείνεται, οι ανακατατάξεις είναι ραγδαίες. Το Alibaba, το κινέζικο "Amazon", που ξεκίνησε το 1999, πέρασε τα κινεζικά σύνορα και μπήκε στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, το eBay διασπάται από την PayPal και προχωρά σε χιλιάδες απολύσεις και η ευρωπαϊκή Amazon έρχεται όλο και πιο συχνά αντιμέτωπη με απεργιακές κινητοποιήσεις καθώς οι εργαζόμενοί της ζητούν να μην θεωρούνται πια ντελιβεράδες, αλλά εμποροϋπάλληλοι.
Στον χώρο της ενημέρωσης, η αποχώρηση της Google από την Ισπανία, επειδή της ζητήθηκε να πληρώσει πνευματικά δικαιώματα για τα άρθρα που εμφανίζονται στο ενημερωτικό ιστότοπό της, ήρθε να επιβεβαιώσει το ότι οι κολοσσοί της διαδικτυακής τεχνολογίας συμπεριφέρονται ως οι επικυρίαρχοι του ψηφιακού κόσμου, αρνούμενοι να δεχθούν οποιαδήποτε αμφισβήτηση της δεσπόζουσας θέσης τους.
Οι κυβερνοεπιθέσεις και το hacking είχαν επίσης την τιμητική τους. Από γυμνές φωτογραφίες στάρλετ του Χόλυγουντ ώς την ταινία που εξόργισε το καθεστώς της Βόρειας Κορέας, το Interview, το Διαδίκτυο λειτούργησε ως η μεγάλη κλειδαρότρυπα και ως ένα είδος επικοινωνιακού πολιορκητικού κριού παράγοντας αποτελέσματα και επιρροή πολλαπλάσια του πραγματικού μεγέθους των γεγονότων.
Το τείχος της Καραϊβικής
Το τελείωμα του 2014 επεφύλασσε μια αναπάντεχη έκπληξη: το "γκρέμισμα" του τείχους της Καραϊβικής, του νοητού φράχτη που είχαν ορθώσει οι ΗΠΑ γύρω από την Κούβα μετά την νίκη της Επανάστασης πριν 52 χρόνια. Ήταν μια κίνηση ρεαλισμού του Ομπάμα, που υπαγορεύτηκε από την προφανή αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής όλα αυτά τα χρόνια με στόχο την απομόνωση και τον οικονομικό στραγγαλισμό της Αβάνας. Η Κούβα άντεξε, παρά το κόστος. Δεν φοβήθηκε και δεν υπέκυψε. Δεν πρόδωσε την Επανάσταση. Την αφορμή για την αλλαγή στάσης της Ουάσιγκτον έδωσε η περίπτωση του κρατούμενου, απ' το 2009, στην Αβάνα Αμερικανού πράκτορα Άλαν Γκρος, με τον ίδιο και την οικογένειά του να ζητούν την προσωπική μεσολάβηση του Ομπάμα για να δοθεί τέλος στην περιπέτεια του.
Απ' τις αρχές του 2013, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε κάνει κινήσεις προσέγγισης με πρόσχημα την υπόθεση Γκρος. Είχε δώσει την έγκρισή του για μυστικές διαπραγματεύσεις με την Κούβα, στον Καναδά και το Βατικανό. Μια κίνηση ρεαλισμού από τον απερχόμενο πρόεδρο με το μάτι στραμμένο στο μέλλον, καθώς η κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο κάνει οικονομικά και πολιτικά ανοίγματα στον έξω κόσμο...
Μαύρη δίνη
Πετρέλαιο, πολυεθνικές, fast track ανάπτυξη, θρησκευτικές διαιρέσεις και φανατισμός, βαθιές ανισότητες με φυλετικό και θρησκευτικό υπόβαθρο. Το ιδανικό "υπέδαφος" για να ριζώσουν οι τερατογενέσεις της τυφλής βίας και της μισαλλοδοξίας. Κάποτε τα σκήπτρα σ' αυτό είχε η Μέση Ανατολή, σήμερα την "ανταγωνίζεται" η Αφρική. Νιγηρία, Κένυα και Σομαλία βρέθηκαν στο επίκεντρο της ισλαμιστικής βίας το 2014. Μπόκο Χάραμ στη Νιγηρία, Αλ Σεμπάμπ σε Σομαλία και Κένυα.
Επιθέσεις και αντεπιθέσεις των κυβερνητικών, σφαγές, απαγωγές, λεηλασίες, κλίμα τρόμου. Με μια λέξη, χάος. Η βία στη Νιγηρία πηγάζει από τις βαθιές ανισότητες που γεννά η fast track ανάπτυξη του πετρελαίου και οι οποίες έχουν φυλετικό-θρησκευτικό υπόβαθρο. Ευνοημένοι πλούσιοι χριστιανοί -της ακολασίας- στον Νότο, φτωχοί πλην ευσεβείς, περιθωριοποιημένοι μουσουλμάνοι αγρότες στον Βορρά. Στη Σομαλία, οι Αλ Σεμπάμπ επέκτειναν τη δράση τους στη γειτονική Κένυα, που έχει ανοίξει μέτωπο εναντίον τους φοβούμενη ότι ο συνεχιζόμενος σομαλικός εμφύλιος και η αστάθεια θα καταφέρουν πλήγμα στη σταθερά αναπτυσσόμενη οικονομία της, που βασίζεται σε μεγάλο μέρος στην τουριστική βιομηχανία.
Διαστημική πρωτοπορία
Ευρώπη και Ινδία έγραψαν πέρυσι νέες σελίδες δόξας στα χρονικά της διαστημικής εξερεύνησης, η κάθε μια για τους δικούς της λόγους. Η Ινδία έθεσε σε τροχιά γύρω από τον Άρη το διαστημικό σκάφος Mangalyaan, στο πλαίσιο ενός διαστημικού προγράμματος χαμηλού κόστους που τυγχάνει πλέον διεθνούς αναγνώρισης και σεβασμού, ενώ η ESA, η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία, "πήγε" τη διαστημική εξερεύνηση ένα σκαλί πιο πάνω, με την πετυχημένη προσεδάφιση του ρομποτικού σκάφους Philae στη ράχη του κομήτη Τσουριόφ-Γκερασιμένκο. Και τα δύο επιτεύγματα αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες των δυνατοτήτων που έχουν αποκτηθεί από τις τρίτες διαστημικές δυνάμεις καθώς και το ότι η εξερεύνηση του Διαστήματος αποτελεί σήμερα μια "αποκεντρωμένη" δραστηριότητα.
Ο γρίφος "μαλαισιανό Μπόινγκ"
Ήταν ένα από τα πιο δραματικά και μυστηριώδη περιστατικά στον κόσμο την περασμένη χρονιά. Η τύχη της πτήσης ΜΗ370 από Κουάλα Λουμπούρ για Πεκίνο της Malaysia Airlines, παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη, δέκα μήνες μετά την ανεξήγητη εξαφάνισή της κάπου πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό. Ένας απ' τους πιο περίπλοκους γρίφους στην ιστορία της πολιτικής αεροπορίας ζητάει τη λύση του και οι συγγενείς των 239 ψυχών που χάθηκαν με το μοιραίο Μπόινγκ περιμένουν ακόμα να γραφτεί ο επίλογος της τραγωδίας που ζουν επί ένα σχεδόν χρόνο τώρα. Στα σενάρια που κυκλοφόρησαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν ήρθε τελευταία να προστεθεί άλλο ένα: Σύμφωνα με τον Γάλλο Μαρκ Νταγκαίν, πρώην στέλεχος αεροπορικής εταιρείας, το μαλαισιανό αεροσκάφος καταρρίφθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις καθώς πλησίαζε πετώντας σε χαμηλό ύψος την αμερικανική βάση στο βρετανικής κυριαρχίας νησί Ντιέγκο Γκαρσία στον κεντρικό Ινδικό Ωκεανό. Με βάση το σενάριο αυτό, οι Αμερικανοί φοβήθηκαν ότι το αεροπλάνο θα έπεφτε στη βάση πραγματοποιώντας επίθεση παρόμοια μ' εκείνες της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στην Νέα Υόρκη και το Πεντάγωνο.
Δυναμική επανεμφάνιση της Αριστεράς
Το 2015 θα είναι η χρονιά της πολιτικής στην Ευρώπη, αφού σε πολλές χώρες είναι προγραμματισμένες εκλογές, σε ένα ρευστό πολιτικό τοπίο, που δεν θυμίζει καθόλου τις βεβαιότητες του παρελθόντος. Η εναλλαγή στην εξουσία των συντηρητικών και των σοσιαλδημοκρατών δεν είναι πλέον δεδομένη, όχι μόνο στην Ελλάδα, που ανοίγει την αυλαία των εκλογικών αναμετρήσεων. Νέες πολιτικές δυνάμεις κάνουν την εμφάνισή τους, απότοκο της μακροχρόνιας κρίσης, που έχει τσακίσει πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ύφεση διαρκείας, μαζική ανεργία, μεταναστευτικά ρεύματα και προσφυγικά κύματα ενισχύουν την ανασφάλεια των πολιτών. Οι νέες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς διεκδικούν το τέλος της πολιτικής λιτότητας, αναδιαρθρώσεις του δημοσίου χρέους και νέες πολιτικές αναδιανομής, κι έρχονται σε σύγκρουση με τη σημερινή πολιτική της Ευρώπης. Οι νέες πολιτικές δυνάμεις της Δεξιάς διεκδικούν το κλείσιμο των συνόρων, τόσο για τους μετανάστες όσο και για τις πιέσεις της χρηματαγοράς.
Εκτός από την Ελλάδα, η εκλογική αναμέτρηση που μπορεί να αλλάξει το σκηνικό είναι οι ισπανικές κάλπες το φθινόπωρο, που ενδέχεται να φέρουν στην εξουσία τους Podemos, ένα αριστερό κίνημα που ιδρύθηκε μόλις στις αρχές του 2014. Αλλά και οι βρετανικές εκλογές τον Μάιο μπορεί να ταράξουν τα νερά όλης της Ευρώπης, καθώς αναμένεται να ενισχυθεί πολύ το ευρωσκεπτικιστικό και σχεδόν ακροδεξιό Κόμμα της Ανεξαρτησίας UKIP. Ήδη από καιρό η επιρροή του σπρώχνει τους κυβερνώντες Τόρυδες προς τα δεξιά - κι ενδεχομένως το νησί εκτός της Ε.Ε.
Εκλογές έχουν το 2015 και η Εσθονία, τον Μάρτιο, η Φινλανδία, τον Απρίλιο, η Πορτογαλία, η Δανία και η Πολωνία, το φθινόπωρο.
Ο νέος ψυχρός πόλεμος
Η μεγαλύτερη ανατροπή των βεβαιοτήτων του... «τέλους της Ιστορίας» ήρθε το 2014 μέσω της ουκρανικής κρίσης. Δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, καθώς το ΝΑΤΟ δοκίμαζε από καιρό τα όρια ανοχής της Ρωσίας, αλλά η καταιγίδα που προκάλεσε πήρε τις διαστάσεις ενός νέου ψυχρού πολέμου, που φαίνεται ότι θα συνεχιστεί και το 2015. Θερμός είναι, αντίθετα, ο πόλεμος επί του εδάφους της ανατολικής Ουκρανίας, που τις τελευταίες μέρες φαίνεται να «παγώνει», ενδεχομένως λόγω χειμώνα. Το αν το 2015 η Ουκρανία θα είναι ολόκληρη, μένει να φανεί. Πάντως, στην προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, μετά από δημοψήφισμα των κατοίκων της χερσονήσου, οι Δυτικοί αντέδρασαν με την επιβολή κυρώσεων στη Μόσχα, που όσο περνάει ο καιρός πλήττουν ολοένα και περισσότερο την οικονομία της Ρωσίας, αλλά έχουν και επιπτώσεις στις ευρωπαϊκές οικονομίες, από τους εξαγωγείς αγροτικών προϊόντων της Ελλάδας και της Πολωνίας μέχρι τους εξαγωγείς βαρέων μηχανημάτων της Γερμανίας και εξοπλιστικών συστημάτων της Γαλλίας.
Το κραχ του πετρελαίου
Αυτές τις παγωμένες μέρες είναι μια κάποια παρηγοριά η μείωση της τιμής του πετρελαίου. Ωστόσο, η κατακόρυφη πρώτη της τιμής του μαύρου χρυσού, από τα 117 δολάρια το βαρέλι πέρσι στα 60 φέτος, αλλάζει δραστικά τον χάρτη της παγκόσμιας ενέργειας, προκαλεί διενέξεις και ανακατατάξεις - και κλυδωνίζει τις χώρες που ζουν κυρίως χάρη στα έσοδα από το πετρέλαιο, με πρώτα... θύματα τη Ρωσία, τη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Ταυτόχρονα, η απόφαση των σεΐχηδων της Σαουδικής Αραβίας να μην κλείσουν τις στρόφιγγες, παίρνοντας το ρίσκο περαιτέρω μείωσης της τιμής, ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου στις άλλες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες, με ακριβότερες μεθόδους εξόρυξης, είτε πρόκειται για τις πλωτές αντλίες στη Βόρεια Θάλασσα και τα ανοιχτά της Βραζιλίας είτε, κυρίως, για το fracking στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Την ίδια ώρα, η Ρωσία αναζητά νέους πελάτες για το αέριό της και νέους συμμάχους στον οικονομικό πόλεμο της ενέργειας στην Κίνα, αλλά και στη γειτονική μας Τουρκία, η οποία με τη σειρά της παίζει παιχνίδια με την ΑΟΖ της Κύπρου.
Το τέλος(;) των φορολογικών παραδείσων
Μπορεί η ζωή των δυνάμει φοροφυγάδων να έγινε λίγο πιο δύσκολη το 2014, μετά την απόφαση της Ελβετίας να χαλαρώσει το τραπεζικό της απόρρητο και τις πιέσεις που δέχτηκε το Λουξεμβούργο, μετά το σκάνδαλο Lux-Leaks, να δίνει στο μέλλον στοιχεία για τους πελάτες του, αλλά τα... παραθυράκια για τους πραγματικά πλούσιους, με τις στρατιές των δικηγόρων τους και των τραπεζιτών τους, παραμένουν ορθάνοιχτα.
Με το πάτημα ενός κουμπιού πολλά κεφάλαια μπορούν να εγκαταλείψουν το Μεγάλο Δουκάτο, και να προσγειωθούν στην Ολλανδία, την Ιρλανδία, ή το βρετανικό Σίτι. Κι αν κάποτε η Κομισιόν και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποφασίσουν στ' αλήθεια να κλείσουν όλα τα παράθυρα, υπάρχει πάντα το αμερικανικό Ντέλαγουερ και η Σιγκαπούρη.
Ο Έμπολα τρομάζει (τη Δύση)
Έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια από την ανακάλυψή του κοντά στον ποταμό Έμπολα του τότε Ζαΐρ. Από τότε, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει καταγράψει 24 επιδημίες, που έχουν αφήσει πίσω τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς στην Αφρική. Ωστόσο η τελευταία επιδημία του ιού Έμπολα έμελλε να αποδειχτεί η χειρότερη. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, ο ΠΟΥ ανακοίνωσε ότι ο αριθμός των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων ξεπερνά τις 20.000, ενώ οι νεκροί φτάνουν πια τους 8.000, με τη συντριπτική πλειονότητά τους να εντοπίζονται στη Λιβερία, τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα, τρεις από τις φτωχότερες χώρες της ηπείρου. Ο Έμπολα έστρεψε για πρώτη φορά φέτος πάνω του τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας, κάτι που δεν οφείλεται μάλλον στον αριθμό των θυμάτων, αλλά στα αρκετά κρούσματα που παρουσιάστηκαν σε χώρες της Δύσης. Και το θλιβερό: είναι ο κίνδυνος της εξάπλωσης που φέρνει πιο κοντά από ποτέ την ανακάλυψη θεραπείας ή εμβολίων καθώς 40 χρόνια φονικών επιδημιών σε μια από τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη μάλλον δεν στάθηκαν αρκετά για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών.
Τα πολλά "Φέργκιουσον" της Αμερικής
Ένας έφηβος που είχε βγει για να αγοράσει αναψυκτικά, ένας μικροπωλητής λαθραίων τσιγάρων, ένα αγόρι που έπαιζε με ένα ψεύτικο πιστόλι σε πάρκο. Και οι τρεις τους σκοτώθηκαν φέτος από Αμερικανούς αστυνομικούς κάτω από συνθήκες που κάθε άλλο παρά δικαιολογούσαν τη χρήση θανάσιμης βίας καθώς ήταν άοπλοι. Και οι τρεις τους ήταν μαύροι. Ο θάνατός τους, αλλά κυρίως η προκλητική απαλλαγή των δολοφόνων τους, προκάλεσαν για πρώτη φορά φέτος ένα τόσο μαζικό όσο και οργισμένο κύμα διαμαρτυρίας κατά του ρατσισμού που επιβιώνει στους θεσμούς παρά την ανάδειξη όλο και περισσότερων μαύρων Αμερικανών σε θέσεις εξουσίας. Ο Μπάρακ Ομπάμα, πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ, είχε άλλωστε ελάχιστα να πει για το φαινόμενο. Κατά τα άλλα, ακόμη και ο αμερικανικός Τύπος υπογραμμίζει πια τον συσχετισμό μεταξύ του ρεκόρ θανάτων και της στρατιωτικοποίησης της αμερικανικής αστυνομίας, "που τροφοδοτήθηκε από τον επιπλέον στρατιωτικό εξοπλισμό που επέστρεψε από το Ιράκ και το Αφγανιστάν". Μια σελίδα του Facebook (Killed by Police), που αναδημοσιεύει ειδήσεις για άτομα που έχασαν τη ζωή τους από αστυνομικά πυρά, έχει καταμετρήσει 1.450 φόνους από τον Μάιο του 2013.
Στο χαλιφάτο του ISIS
Πριν από τρία χρόνια οι τζιχαντιστές απουσίαζαν από τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου. Ειδικά οι ανταποκρίσεις από τη Συρία αναφέρονταν στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης που μάχονταν για τη δημοκρατία και την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Οι δυνάμεις αυτές εξοπλίζονταν τότε απροκάλυπτα από τη Δύση, με την Τουρκία να ανοίγει τα σύνορά της για τον ανεφοδιασμό τους και τις μοναρχίες του Κόλπου να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τις χρηματοδοτήσουν. Η Δυτική επέμβαση όμως που θα ολοκλήρωνε το έργο τελικά δεν έγινε και κάπου εκεί τα πράγματα άλλαξαν. Οι αντάρτες χωρίστηκαν σε "μετριοπαθείς" και μη, με τους τελευταίους να κόβουν όλο και περισσότερα κεφάλια και να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Για την ακρίβεια, μέχρι το φετινό καλοκαίρι είχαν πια καταλάβει τόσο έδαφος σε Συρία και Ιράκ ώστε να αισθάνονται αρκετά ισχυροί για να ιδρύσουν το δικό τους κράτος ή αλλιώς "χαλιφάτο". Δεκατρία χρόνια "πολέμου κατά της τρομοκρατίας" μετέτρεψαν το φάντασμα της Αλ Κάιντα σε μια πολύ πιο απτή απειλή, άλλαξαν επί της ουσίας τα σύνορα στη Μέση Ανατολή και τροφοδότησαν μια ανελέητη σύγκρουση μεταξύ σιιτών και σουνιτών. Κατά τα άλλα, οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται.
Γάμος για όλους
Κανείς δεν περίμενε ότι στον 21ο αιώνα στον Δυτικό κόσμο κάτι τόσο φυσικό και ενταγμένο στη γενική φιλοσοφία της Δύσης -υπάρχουν πρωθυπουργοί και υπουργοί ανοιχτά γκέι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες- θα διαιρούσε τόσο έντονα και τόσο πολιτικά τις κοινωνίες οι οποίες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα. Σε χώρες με προοδευτική κοινωνική κουλτούρα, όπως η Γαλλία, οι γάμοι ανάμεσα σε ομόφυλους ξεσήκωσαν σύσσωμη τη Δεξιά, η οποία είχε να βγει στον δρόμο τόσο μαζικά από την εποχή που ο Ντε Γκολ προσπάθησε να αντιμετωπίσει τον γαλλικό Μάη. Στη Ρωσία οι γκέι γάμοι και η νομοθεσία που στοχοποιεί τους ομοφυλόφιλους αποτελούν την αιχμή του δόρατος της πολιτικής Πούτιν αλλά και αρκετών συμμάχων και αντιπάλων του. Στην Αμερική, που μαστίζεται στην κυριολεξία από πρωτοβουλίες κοινωνικής και πολιτικής οπισθοδρόμησης, οι γκέι γάμοι αποτελούν το ισχυρότερο επιχείρημα των ακροδεξιών ιδεοληπτικών του Tea Party.
