Η «Γιορτή του ρόδου» την περασμένη Κυριακή μόνο ρόδινη δεν ήταν για τα μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος: σηματοδότησε το τέλος της κυβέρνησης στην οποία ο υπουργός Οικονομίας Αρνό Μοντμπούρ άσκησε οξύτατη κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Ολάντ - Βαλ, υποστηρίζοντας ότι η Γαλλία θα πρέπει να «υψώσει τους τόνους» έναντι της Γερμανίας και της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει στην Ευρώπη. Μια τοποθέτηση που έκανε σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Monde και με την οποία έσπευσε να ταυτιστεί ο συνάδελφός του στην κυβέρνηση, υπουργός Παιδείας Μπενουά Αμόν. Το ίδιο βράδυ το πρωθυπουργικό γραφείο έκανε γνωστό ότι οι δύο έχουν «υπερβεί την κίτρινη γραμμή» και αμέσως ο πρόεδρος Ολάντ ζητούσε την παραίτηση της κυβέρνησης - μίας από τις πιο βραχυχρόνιες της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, αφού κράτησε μόλις πέντε μήνες-, προκειμένου ο Βαλ να σχηματίσει μια νέα, με ακραιφνείς υποστηρικτές της πολιτικής του σοσιαλφιλελευθερισμού. Τη Δευτερά η μέχρι πρότινος υπουργός Πολιτισμού Ορελί Φιλιπετί γνωστοποιούσε επιστολή της προς τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό, με την οποία τους ανακοίνωνε ότι δεν επιθυμεί να συμμετέχει στο νέο κυβερνητικό σχήμα. «Υπάρχει ένα καθήκον αλληλεγγύης, αλλά επίσης κι ένα καθήκον ευθύνης έναντι εκείνων που μας έκαναν ό,τι είμαστε» έγραψε στην επιστολή της η κόρη ανθρακωρύχου και εγγονή Ιταλών αντιφασιστών και συνέχισε: «Από την πλευρά μου επιλέγω να παραμείνω πιστή στα ιδανικά μου». Την ίδια στιγμή το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα εισερχόταν σε μια περίοδο σοβαρών αναταράξεων (δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά), ενώ πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν πρόωρες εκλογές, καθώς πλέον ο Φρανσουά Ολάντ κάνει σαφές ότι έχει υιοθετήσει στροφή 180 μοιρών σε σχέση με ό,τι είχε υποσχεθεί προεκλογικά για να καταλήξει στην επικράτησή του στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, τον Μάιο του 2012. Τότε, όταν με τις υποσχέσεις του για ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη κ.λπ., είχε αποσπάσει τη στήριξη του Μετώπου της Αριστεράς και άλλων αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων. Δύο χρόνια και μερικούς μήνες μετά, οι Μοντμπούρ και Αμόν (ο πρώτος υπήρξε το 2011 διεκδικητής του χρίσματος του Σ.Κ. εν όψει της προεδρικής εκλογής του '12, και ήταν η αποκάλυψη γιατί πήρε 17,19%, ερχόμενος τρίτος, ενώ ο δεύτερος στήριξε την Ομπρί) εκπαραθυρώνονταν από την κυβέρνηση. Η αιτία; Απλά είχαν επιχειρήσει να ξαναφέρουν την κυβέρνηση Ολάντ - Βαλ στην τροχιά των υπεσχημένων απέναντι στους ψηφοφόρους, κάτι που άλλωστε υπαινίχθηκε με σαφήνεια η Φιλιπετί...
Πλέον, η δεύτερη κυβέρνηση Ολάντ - Βαλ αφήνει λίγα περιθώρια σε ό,τι αφορά τον προσανατολισμό της: η επιλογή του αντικαταστάτη του Μοντμπούρ μιλάει από μόνη της. «Το μάτι και το αυτί» των βιομηχάνων στο προεδρικό Μέγαρο αναλαμβάνει την τύχη της οικονομίας της χώρας και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να βάλει στο στόχαστρο ένα από τα εμβληματικά μέτρα που είχε λάβει η κυβέρνηση Ζοσπέν, το 2000, με στόχο την προώθηση της απασχόλησης το 35ωρο. «Θα μπορούσαμε να εξουσιοδοτήσουμε τις επιχειρήσεις και τους τομείς, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει συμφωνία της πλειοψηφίας (των συνδικάτων) να εφαρμόσουν εξαιρέσεις στους κανόνες για τους χρόνους εργασίας και τις αμοιβές», δήλωσε στο περιοδικό Le Point, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις της Αριστεράς και των συνδικάτων. Ωστόσο, τέτοιου είδους τοποθετήσεις δεν θα έπρεπε να προκαλούν έκπληξη, καθώς προέρχονται από έναν 36χρονο τραπεζίτη που εργάστηκε στην τράπεζα Ρότσιλντ, έναν εκατομμυριούχο πλέον, που χαίρει της πλήρους εμπιστοσύνης του προέδρου Ολάντ, αφού υπήρξε αναπληρωτής γενικός γραμματέας της προεδρίας...
Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός Εμανουέλ Βαλ, αφού σνομπάρισε την τελετή για τα 70 χρόνια από την απελευθέρωση του Παρισιού, επέλεξε να παραβρεθεί στην καλοκαιρινή συνάντηση των εργοδοτών. Και μάλιστα δεν πήγε με άδεια χέρια. Έφερε δώρα. Όπως, λόγου χάρη, την κατάργηση των κατώτερων ορίων σε ό,τι αφορά τη μείωση των δικαιωμάτων των μισθωτών στις επιχειρήσεις, την απελευθέρωση της εργασίας την Κυριακή αλλά -και ίσως αυτό να είναι το ουσιαστικότερο- και ένα... δόγμα. Ό,τι συμφέρει τους εργοδότες συμφέρει τη χώρα... Ο γαλλικός σοσιαλισμός ζει ημέρες «δόξας»... «Είναι παράλογο να μιλάμε για δώρα στους εργοδότες, αυτού του είδους η γλώσσα δεν έχει κανένα νόημα» εξήγησε ο Γάλλος πρωθυπουργός, προκαλώντας τριγμούς στα θεμέλια του Σ.Κ.
Από την πλευρά τους, πάντως, οι δύο «αντάρτες» που βρέθηκαν εκτός της νέας κυβέρνησης (στον Αμόν προτάθηκε να παραμείνει στο υπουργείο, με την προϋπόθεση όμως ότι θα είναι απόλυτα πιστός στην κυβερνητική γραμμή της λιτότητας) επιμένουν στις θέσεις τους. Ο Μοντμπούρ, που πολλοί θεωρούν ότι βάζει τις βάσεις για προεδρικό μέλλον, επαναλαμβάνει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ότι η πολιτική αυτή είναι «άδικη και αναποτελεσματική», ενώ την ίδια στιγμή η δημοτικότητα των Ολάντ και Βαλ καταβαραθρώνεται. Του πρώτου στο 17% και του δεύτερου στο 36% από 45%, μόλις μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν νέο πεδίο δράσης σε μια Αριστερά που μέχρι σήμερα μοιάζει να βρίσκεται σε λήθαργο - ειδικά μετά από τα μέτρια αποτελέσματα των τελευταίων δημοτικών εκλογών και των ευρωεκλογών. Ο εθνικός γραμματέας του ΚΚΓ Πιέρ Λοράν, ο διάδοχος του Μελανσόν στο κόμμα Αριστερά Ερίκ Κοκρέλ, ο Ζιλιέν Μπαγιού από τους Πράσινους, μέλη της αριστερής πτέρυγας του Σ.Κ., τονίζουν, με τον τρόπο του ο καθένας, ότι είναι απαραίτητη μια αριστερή εναλλακτική λύση και καλούν σε συσπείρωση και σε κοινές δράσεις. «Καλώ σε σύγκλιση και σε κινητοποίηση όλη τη χώρα κατά των δεινών που διαγράφονται και ζητώ την οικοδόμηση ενός εναλλακτικού πολιτικού προγράμματος της Αριστεράς» τόνισε ο εθνικός γραμματέας του ΚΚΓ.
