Το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του ανακοίνωσε ο Σωτήρης Νίνης ο οποίος ανάρτησε σύντομο βίντεο στο Instagram.
Πρωταθλητής και Κυπελλούχος Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό (2009/10), ο Σωτήρης Νίνης, αγωνίστηκε εκτός από τους «πράσινους», με τη φανέλα της Πάρμα, του ΠΑΟΚ, της Σαρλερουά, της Μαλίν, της Πετάχ Τίκβα, της Ασκελόν, του Βόλου, του ΠΑΣ Γιάννινα και της Κηφισιά.
Ο ίδιος είχε 33 συμμετοχές με την εθνική Ελλάδας, παίζοντας στην τελική φάση του Euro 2008, του Μουντιάλ το 2010 και του Euro το 2012.
«Συναισθήματα. Εμπειρίες. Εικόνες. Μοναδικές στιγμές. Ένα υπέροχο ταξίδι που έφτασε στο τέλος του. Νιώθω ευλογημένος που το έζησα, τυχερός για την αγάπη που εισέπραξα και ευγνώμων για όσα μου χάρισε το ποδόσφαιρο», αναφέρει ο Σ. Νίνης στην ανάρτησή του ενώ μιλώντας στο βίντεο σημειώνει χαρακτηριστικά για τον άνθρωπο στον οποίο οφείλει το μεγαλ΄τυερο ευχαριστώ για την καριέρα του:
«Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που με βοήθησαν, αλλά έναν άνθρωπο θέλω να ευχαριστήσω, τον προπονητή που με έκανε ποδοσφαιριστή στα 16 μου χρόνια, κάτι που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει να κάνει στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο Βίκτορ Μουνιόθ. Σε αυτόν, νομίζω, τα χρωστάω όλα».
Τέλος όσον αφορά στην πορεία της καριέρας του και πώς αυτός αντιμετώπισε τις δυσκολίες αναφέρει: «Σε τόσο μικρή ηλικία, αν δεν έχεις τις σωστές βάσεις, νομίζω δεν είναι εύκολο να σταθείς. Η καριέρα μου είχε τεράστιες διακυμάνσεις και απότομες αλλαγές. Στα “κάτω” σου παλεύεις με τον εαυτό σου και προσπαθείς να βρεις την ψυχική δύναμη να ξανανέβεις».
Αναλυτικά όσα αναφέρει στο βίντεο:
«Από μικρός που ήμουν στην Παιανία, ονειρευόμουν να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Να παίξω για την ομάδα μου, να κατακτήσω τίτλους, να φορέσω κάποια στιγμή τη φανέλα της Εθνικής και αργότερα να αγωνιστώ στο εξωτερικό.
Τα συναισθήματα ήταν απίστευτα. Το να φορέσω τη φανέλα του Παναθηναϊκού σε τόσο μικρή ηλικία και να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα... Ευτυχώς είχα ένα περιβάλλον δίπλα μου που με κρατούσε προσγειωμένο. Ήταν και ο χαρακτήρας μου τέτοιος, που δεν με άφηναν να “πάρουν τα μυαλά μου αέρα”.
Σε τόσο μικρή ηλικία, αν δεν έχεις τις σωστές βάσεις, νομίζω δεν είναι εύκολο να σταθείς. Η καριέρα μου είχε τεράστιες διακυμάνσεις και απότομες αλλαγές. Στα “κάτω” σου παλεύεις με τον εαυτό σου και προσπαθείς να βρεις την ψυχική δύναμη να ξανανέβεις.
Δεν μετανιώνω για πολλά πράγματα. Για μένα όλα είναι μαθήματα ζωής. Νιώθω όμως τυχερός, νιώθω ευλογημένος που έπαιξα σε πολύ υψηλό επίπεδο, που πήρα μέρος με την Εθνική σε μεγάλες διοργανώσεις για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο της καριέρας μου.
Ότι κατέκτησα τίτλους με την ομάδα μου, ότι έπαιξα στο εξωτερικό. Σίγουρα θα μπορούσα να πετύχω περισσότερα πράγματα, αλλά γυρνώντας τον χρόνο πίσω, με τις ατυχίες που είχα, τους τραυματισμούς, κάποιες λάθος επιλογές, νιώθω ευλογημένος που μπόρεσα και έκανα αυτή την καριέρα.Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που με βοήθησαν, αλλά έναν άνθρωπο θέλω να ευχαριστήσω, τον προπονητή που με έκανε ποδοσφαιριστή στα 16 μου χρόνια, κάτι που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει να κάνει στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο Βίκτορ Μουνιόθ. Σε αυτόν, νομίζω, τα χρωστάω όλα.
Πρέπει να το δουλέψεις πολύ με τον εαυτό σου πριν πάρεις την απόφαση να σταματήσεις. Είναι πολλά τα συναισθήματα που πρέπει να διαχειριστείς σε μικρό χρονικό διάστημα. Προσωπικά, όσο και να είχα δουλέψει πριν, νομίζω ότι όταν έρχεται αυτή η στιγμή, είναι πάντα δύσκολη. Αυτό που θα λείψει είναι η προπόνηση, η τριβή στις προπονήσεις με τους συμπαίκτες μου. Η επόμενη μέρα για το Σωτήρη είναι αβέβαιη. Σίγουρα θα ήθελα να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο σου δίνει μάθημα ζωής. Νιώθω ευγνώμων για όσα έζησα».
