ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΑΚΗ ΜΠΑΛΗ
Οι "κουτσομπόληδες" στα κεντρικά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν έχαναν τον τελευταίο χρόνο την ευκαιρία να λένε σε όποιον ήθελε να τους ακούσει πόσο μεγάλη είναι η κόντρα του Ταμείου με τους Γερμανούς. «Μόνο στα χρόνια του πολέμου τα πράγματα ήταν χειρότερα», έλεγε ένας απ' αυτούς στην «Α» πριν από μερικούς μήνες. Από την περασμένη Πέμπτη το βράδυ οι βροντεροί ψίθυροι στους διαδρόμους έχουν γίνει κραυγές στις συνεντεύξεις Τύπου. Με αφορμή το κούρεμα του ελληνικού χρέους, οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ και οι Γερμανοί με θεσμικό ρόλο στην Ευρωζώνη έχουν βγάλει τα ξίφη τους, χάνοντας το διπλωματικό λούστρο τους, με εξαίρεση την κομψή κυρία Κριστίν Λαγκάρντ, που κρατάει τα προσχήματα.
Ο καυγάς με δυο λόγια είναι γνωστός: Κόψτε το ελληνικό χρέος, λέει το ΔΝΤ, ξεχάστε το, απαντούν οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης που ανήκουν στο γερμανικό στρατόπεδο. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δε λεν κουβέντα, ίσως και να τους βολεύει το ότι βγαίνουν μπροστά οι Γερμανοί. Ποιος πρωθυπουργός θα πάει ευχαρίστως στη Βουλή του να πει, θα κουρέψουμε τα ελληνικά ομόλογα που έχει η κεντρική μας τράπεζα; Όλοι θα προτιμούσαν να το αποφύγουν ή έστω να το καθυστερήσουν μέχρι να περάσουν και οι ευρωεκλογές, που αυτή τη φορά αναμένεται να βγάλουν ενισχυμένες τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις.
Για το ΔΝΤ, όμως, τα χρονικά περιθώρια έχουν στενέψει και επιμένει να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα νωρίτερα. Μπορεί, άλλωστε, η υπόθεση της Ελλάδας να αποτελέσει τη μάλλον εύκολη αφορμή για να χωρίσουν τα τσανάκια τους ΔΝΤ και Ευρωζώνη στις επιχειρήσεις διάσωσης. Από καιρό οι μη Ευρωπαίοι εκπρόσωποι στο διευθυντήριο του ΔΝΤ δεν έκρυβαν τη δυσφορία τους για την υπερβολική -και στο οικονομικό επίπεδο- εμπλοκή του Ταμείου στις διασώσεις πλούσιων χωρών για τα παγκόσμια δεδομένα, ενώ μόλις την περασμένη εβδομάδα «διέρρευσαν» στη Wall Street Journal τα πρακτικά της κρίσιμης συνεδρίασης του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010, πριν από το πρώτο ελληνικό «πακέτο», σύμφωνα με τα οποία, πολλοί είχαν επισημάνει τότε ότι η Ευρωζώνη προσπαθεί να σώσει τον εαυτό της -πρωτίστως τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες- κι όχι την Ελλάδα.
Βέβαια, στο θέμα του ελληνικού χρέους το ΔΝΤ παίζει εκ του ασφαλούς, όπως σε ασυνήθιστα έντονο τόνο θύμισε από την Ουάσιγκτον ο ισχυρός άνδρας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Γιέργκ Άσμουσεν: Το ΔΝΤ προκρίνει τη λύση του κουρέματος, είπε ο Άσμουσεν, επειδή «μιλάει για τα λεφτά των άλλων», καθώς το ίδιο έχει διασφαλίσει, ως προτιμώμενος πιστωτής, ότι θα πάρει στο ακέραιο πίσω τα λεφτά που δάνεισε στην Ελλάδα.
Στην Ευρώπη, τώρα, η πιθανή αποχώρηση του ΔΝΤ προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις. Εάν από καιρό κάποιοι επίτροποι έχουν δηλώσει ότι ήρθε η ώρα να αναλάβει μόνη της η Ευρωζώνη τα του οίκου της, οι κυβερνήσεις και πρώτη απ' όλες αυτή του Βερολίνου -που άλλωστε επέμενε από την αρχή να ανέβει το ΔΝΤ στη βάρκα- δηλώνουν ότι τουλάχιστον μέχρι να λήξουν τα τρέχοντα προγράμματα διάσωσης δεν μπαίνει τέτοιο ζήτημα. Μόνο που τα τρέχοντα προγράμματα -ή έστω το ελληνικό- δεν θα είναι και τα τελευταία. Σχεδόν όλοι οι αρμόδιοι, με τελευταίο το αφεντικό του μόνιμου μηχανισμού στήριξης ESM, Κλάους Ρέγκλινγκ, θεωρούν δεδομένο ότι θα χρειαστεί τρίτο «πακέτο», ενδεχομένως και ως μια κακή εναλλακτική λύση στο κούρεμα. Και θα τους είναι πολιτικά δύσκολο να το περάσουν χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ.
