"DΗΕΕPAN: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ" του Ζακ Οντιάρ. Η ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών. Ο ήρωας, ο Ντιπάν, είναι ένας μαχητής Ταμίλ στη Σρι Λάνκα, που θα αφήσει πίσω του τις μάχες και τους νεκρούς συντρόφους του για ένα καινούργιο ξεκίνημα στην Ευρώπη. Μαζί με μια νεαρή γυναίκα, που δεν είναι η σύζυγός του, κι ένα ορφανό κορίτσι θα προσποιηθούν ότι είναι οικογένεια, ώστε να αυξήσουν τις πιθανότητες να πάρουν πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Θα βρεθούν τελικά κάπου στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, όπου θα προσπαθήσουν να ζήσουν «κανονικά». Ωστόσο εκεί, στο παρισινό γκέτο, θα βρεθούν αντιμέτωποι με πόλεμο συμμοριών και ο Ντιπάν, ως πρώην πολεμιστής, νομίζει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα... (Αβάνα, Αθήναιον Cinepolis, Γαλαξίας, Gazarte, Ίλιον, Ιντεάλ, Κηφισιά Cinemax, Σπόρτιγκ).
"Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΑΟΥΛ" του Λάζλο Νέμεθ. Η μεγάλη έκπληξη του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών, πρώτη ταινία του Ούγγρου Λάζλο Νέμεθ, πρώην βοηθού του Μπέλα Ταρ. Μεταφερόμαστε στον Οκτώβριο του 1944, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, σε μια πυρετική καταβύθιση στον εφιάλτη του ιστορικού χρόνου... Η "ανατροπή" έρχεται όταν ο Σαούλ βλέπει το πτώμα ενός παιδιού και παίρνει αυτόματα την απόφαση να το θάψει με την πρέπουσα διαδικασία που ορίζει το τυπικό της κοινότητας και της θρησκείας, έστω μονάχα αυτό το παιδί... (Άστυ, Δαναός, Διάνα, Πτι Παλαί).
"Ο ΑΣΤΑΚΟΣ" του Γιώργου Λάνθιμου. Βραβευμένη στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών, η πρώτη διεθνής παραγωγή του Γιώργου Λάνθιμου και σίγουρα όχι η τελευταία. Σουρεαλιστικές "αιχμές" σε μια παράξενα γοητευτική ταινία, που αναφέρεται σε μια δυστοπική, μελλοντική κοινωνία. Οι άνθρωποι «πρέπει» να ζουν ως ζευγάρια, όχι μόνοι. Οι μοναχικοί συλλαμβάνονται και μεταφέρονται σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο. Εκεί είναι υποχρεωμένοι να βρουν έναν ταιριαστό σύντροφο μέσα σε 45 μέρες. Αν αποτύχουν, τους μεταμορφώνουν σε ένα ζώο της επιλογής τους και τους αφήνουν στο κοντινό δάσος, όπου ζουν οι «μοναχικοί», μονίμως κυνηγημένοι από τους ενοίκους του ξενοδοχείου, που κάθε τόσο βγαίνουν για κυνήγι στο δάσος. Ο Λάνθιμος παρουσιάζει χαρακτήρες που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το παράλογο, τον κυνισμό, με μια «επανεφεύρεση» των συναισθημάτων... (Αθήναιον Cinepolis, Δαναός, Έλλη, Αίγλη, Άνοιξη Δημ. Κινηματογράφος, Όσκαρ, Ατλαντίς, Κινηματοθέατρο Λ. Κωνσταντάρας - Ρ. Βλαχοπούλου, Δημ. Κινηματογράφος. Ονειρο, Σινεάκ Πειραιώς).
"Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ" του Στεφάν Μπριζέ. Ο Βενσάν Λιντόν (βραβείο ερμηνείας στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών) στον ρόλο του Τιερί, ενός από τους 700 εργαζόμενους που απολύονται από το εργοστάσιο στο οποίο δούλευαν. Τώρα ο Τιερί πρέπει να συντηρήσει την οικογένειά του και να φροντίσει το ανάπηρο παιδί του με το ελάχιστο επίδομα ανεργίας... Είναι ένας "άνθρωπος της διπλανής πόρτας", που θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον αμείλικτο «νόμο της αγοράς», την ύπαρξη του οποίου μέχρι τότε αγνοούσε (Άτταλος).
"ΑΡΚΑΔΙΑ ΧΑΙΡΕ" του Φίλιππου Κουτσαφτή. Ντοκιμαντέρ που αναδεικνύει μια «φτωχή» αλλά ενίοτε σπαρακτική ποίηση μέσα από την πεζή καθημερινότητα της Αρκαδίας, κόντρα στον μύθο που τη συνοδεύει εδώ και αιώνες... Ο σκηνοθέτης δανείζεται σπαράγματα από τον Φερνάντο Πεσόα, τον Ζήσιμο Λορεντζάτο, τον Νικηφόρο Βρεττάκο... Ο Φίλιππος Κουτσαφτής άρχισε να γυρίζει την ταινία του για την Αρκαδία προτού μπει στο λεξιλόγιό μας η λέξη «κρίση». Ωστόσο, τα στοιχεία (ή έστω πολλά από αυτά) που συγκροτούν το υπόβαθρο της κρίσης υπήρχαν ήδη εκεί, στα εύφορα αλλά εγκαταλελειμμένα εδάφη, στην ανυπαρξία πολιτικής βούλησης και σχεδιασμού για την ανασυγκρότηση της περιοχής, αλλά και στο μερίδιο προσωπικής ευθύνης των πολιτών της περιοχής, με το κόστος των επιλογών τού παρελθόντος να έρχεται τώρα στο προσκήνιο... (Αλκυονίδα).
