Η Ζαχαρούλα – επιλογή της το να είναι γνωστή μόνο με το μικρό της όνομα – είναι το νεότερο μάλλον και πιο πρόσφατο όνομα που προτείνει η δισκογραφική εταιρεία του Στάθη Δρογώση με μια δουλειά η οποία έχει ως τίτλο το όνομα της και περιέχει μόνο πέντε τραγούδια (και φυσικά, όπως και τις υπόλοιπες της ιδίας εταιρείας, μπορείτε να κάνετε downloading δωρεάν ή έναντι καθορισμένης συμβολικής τιμής από το http://www.antelmamusic.com. Γεννημένη στα Χανιά σπούδασε υποκριτική στην σχολή Βεάκη αλλά παράλληλα και πιάνο, αρμονία και σύγχρονο τραγούδι και η φωνή της έχει την έκταση αλλά και τις δυνατότητες για να κινείται άνετα από την ελληνική λαϊκή και παραδοσιακή μουσική μέχρι άλλα διεθνή ιδιώματα. Όπως φαίνεται όμως η Ζαχαρούλα, αν και μόλις στην αρχή της ακόμα, διαθέτει και την φρόνηση για να χαράξει μιαν ήδη ξεκάθαρη και γι' αυτό και – υπό κανονικές συνθήκες τουλάχιστον – σίγουρη πορεία.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Τι σας έκανε να επιλέξετε τελικά να στραφείτε στο τραγούδι ενώ οι βασικές σας σπουδές αλλά και η αρχική σας κατεύθυνση ήταν το θέατρο;
Από μικρή ηλικία σπούδαζα πιάνο και θεωρητικά και αργότερα, όταν μπήκα στη δραματική σχολή, ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής τα οποία συνεχίζω μέχρι σήμερα. Παράλληλα όλες οι θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχω συμμετάσχει είχαν και μουσικές απαιτήσεις επομένως η ενασχόληση μου με το τραγούδι έγινε ομαλά και σταδιακά. Από την άλλη δεν έχω σταματήσει να ασχολούμαι με το θέατρο, τα τελευταία δύο χρόνια πρωταγωνιστώ στις παραγωγές της παιδική σκηνής του θιάσου Ηλία Καρελλά στο κινηματοθέατρο «Τριανόν» (πέρυσι στο «Η Πεντάμορφη Και Το Τέρας» και εφέτος στο «Χιονάτη») οι οποίες, εκτός από έντονα εικαστικό χαρακτήρα, έχουν ως βασικό συστατικό και την ζωντανή παραδοσιακή μουσική.
Αντίστοιχα πόσο σας βοήθησε η υποκριτική σας παιδεία στην ενασχόληση σας με το τραγούδι και γενικότερα την μουσική;
Η μουσική και το θέατρο είναι δύο τέχνες που αλληλοσυμπληρώνονται. Βλέπω κάθε τραγούδι σαν ένα μονόπρακτο έργο γι' αυτό και στα κομμάτια που ερμηνεύω δίνω μεγάλη σημασία στον στίχο. Θέλω να είναι αρκετά σαφές αυτό που λέει για να καταφέρω να «μπω στον ρόλο» και έτσι να το μεταφέρω στον ακροατή ο οποίος με τη σειρά του θα μπορέσει να ταυτιστεί και να συμπάσχει με τον «ήρωα».
Τι και πώς ακριβώς σας προσέφεραν οι Έλλη Πασπαλά και Julie Massino τις οποίες αναγνωρίζετε ως βασικές σας δασκάλες;
Είναι δύο καταπληκτικές δασκάλες και άνθρωποι! Με την Julie Massino έκανα σύγχρονο τραγούδι για αρκετό διάστημα και με μύησε στον κόσμο της jazz και της big band διάθεσης. Με την Έλλη Πασπαλά ασχοληθήκαμε με το ελληνικό ρεπερτόριο και κυρίως με το έργο του Μάνου Χατζιδάκι στο οποίο μάθητευσε για πολλά χρόνια. Εδώ και ένα χρόνο έχω ξεκινήσει να ασχολούμαι με το κλασικό τραγούδι με τη βοήθεια ενός ακόμα υπέροχου δασκάλου, του Πάνου Δήμα. Γενικά μου αρέσει πολύ να εξελίσσω τη φωνή μου και να τη δοκιμάζω σε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Νιώθω ότι οι δυνατότητες της ανθρώπινης φωνής είναι ανεξάντλητες και θέλω να βρω τα δικά μου όρια και μετά να τα ξεπεράσω.
Τι ήταν αυτό που βρήκατε στην Antelma Music του Στάθη Δρογώση αλλά και στον ίδιο ως μουσικό και άνθρωπο και καταλήξατε να κυκλοφορήσετε τον πρώτο σας δίσκο στην εταιρεία του;
Η Antelma Music είναι μια μουσική κολεκτίβα που αγκαλιάζει τους καλλιτέχνες σαν μια οικογένεια. Ο Στάθης είναι ένας πολύ αξιόλογος ερμηνευτής και δημιουργός και ταυτόχρονα ένας άνθρωπος με έντονη κοινωνική συνείδηση και δράση. Ονειρεύτηκε αυτή την εταιρεία σαν μια διέξοδο έκφρασης νέων ανθρώπων και είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι και εγώ μέλος αυτής της ομάδας.
Και γιατί αυτή η πρώτη σας δουλειά είναι ένα EP με μόλις πέντε κομμάτια; Θέλατε συνειδητά να είναι τόσα λίγα ή δεν υπήρχε την δεδομένη στιγμή περισσότερο υλικό;
Είναι το πρώτο μου βήμα με μια παραγωγή που έχω κάνει εξολοκλήρου μόνη μου. Οι δυνατότητες μου μου επέτρεπαν να φτιάξω έναν μικρό σε διάρκεια δίσκο που όμως θεωρώ ότι είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση/περίληψη της πορείας που θέλω να χαράξω στην ελληνική δισκογραφία.
Απλά προέκυψε να είναι το ύφος της πρώτης σας δουλειάς – και σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα ονόματα της Antelma Music – τόσο λαϊκό ή όντως αυτή είναι η μουσική που αγαπάτε περισσότερο; Και με την ευκαιρία, ποια είναι η σχέση σας με την κρητική μουσική; Νιώθετε ότι έχετε επηρεαστεί καθόλου από αυτήν, ερμηνευτικά ή με άλλο τρόπο;
Αμιγώς λαϊκό τραγούδι θα χαρακτήριζα μόνο το «Σε Αγαπώ», τα «Σχεδόν Δεκαετία» και το «Όχι Νάνι» έχουν ένα παραδοσιακό χρώμα ενώ αντίθετα τα «Αμελί» και «Μαύρο Μου» αρκετά θεατρικό ύφος. Επομένως, αν έπρεπε να βάλω μιαν επιγραφή στην δουλειά μου, αυτή θα ήταν «έντεχνο ελληνικό τραγούδι». Όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη οπότε οι μουσικές της έχουν καταγραφεί στο DNA μου. Η λύρα και το λαούτο ακούγονταν πολύ συχνά στο σπίτι μας ενώ η φωνή του Ξυλούρη και του Μουντάκη μου είναι τρομερά οικείες. Αυτός λοιπόν ο ευλογημένος τόπος με τα χρώματα, τις μυρωδιές και τους ήχους του έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στον σχηματισμό της προσωπικότητάς μου και αυτό είναι κάτι για το οποίο είμαι πραγματικά πολύ τυχερή.
Ενώ έχετε επίσης σπουδάσει πιάνο και αρμονία εκτός από τραγούδι δεν συμμετέχετε καθόλου στο δημιουργικό μέρος του δίσκου σας. Το να γράφετε η ίδια το υλικό σας είναι κάτι που δεν σας ενδιαφέρει ή στην δεδομένη περίσταση δεν είχατε έμπνευση ή και διάθεση για να το κάνετε;
Ομολογουμένως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ να γράψω μουσική, δεν ξέρω αν έχω τη δυνατότητα, την έμπνευση ή το ταλέντο για να το κάνω. Μπορεί αργότερα να μπω σε αυτή τη διαδικασία και, αν δω ότι το αποτέλεσμα με ικανοποιεί, να προχωρήσω παραπέρα. Αντίθετα στίχους γράφω κατά περιόδους, κυρίως όταν νιώθω την ανάγκη να εκφράσω κάποιες σκέψεις, καταστάσεις ή συναισθήματα που με έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα. Σίγουρα στο μέλλον θα υπάρξουν τραγούδια που θα φέρουν την δική μου στιχουργική υπογραφή.
Και ποιοι είναι οι λόγοι που σας έκαναν να συνεργαστείτε αποκλειστικά με τον συγκεκριμένο στιχουργό και τον συγκεκριμένο συνθέτη;
Ο Σπύρος Πρατίλας που έχει γράψει τη μουσική και ο Νικόλας Φραγκιουδάκης που υπογράφει τους στίχους είναι δυο εξαιρετικά ταλαντούχοι άνθρωποι επιπλέον όμως μας συνδέει μια βαθιά φιλία και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα τραγούδια να γράφονται με πολλή αγάπη και σύμφωνα με τα προσωπικά μας βιώματα, σκέψεις και ανησυχίες. Είναι μια συνεργασία με ιδανικές συνθήκες που θα ήθελα να συνεχιστεί και στο μέλλον.
Αναθέσατε την ενορχήστρωση στον Πάρι Περυσινάκη γιατί απλά θέλατε κάποιον που να είναι καλός σε αυτό τον τομέα ή ήταν μια συνειδητή επιλογή σας για συγκεκριμένους λόγους;
Ο Πάρις Περυσινάκης είναι ένας σπουδαίος μουσικός και ενορχηστρωτής με πολύ σημαντικές συνεργασίες στο ενεργητικό του. Όταν είχαμε καταλήξει στο υλικό του δίσκου σκεφτήκαμε πως θα έντυνε τα τραγούδια μας με ιδανικό τρόπο και θα έδινε τις ατμόσφαιρες που επιθυμούσαμε και φυσικά το αποτέλεσμα μας δικαίωσε απόλυτα!
Οι στίχοι των τραγουδιών σας είναι αποκλειστικά ερωτικοί, δεν σας ενδιαφέρει να ερμηνεύσετε και κάτι με βαθύτερο προσωπικό ή και κοινωνικό περιεχόμενο;
Οι στίχοι των τραγουδιών έχουν γραφτεί από το Νικόλα Φραγκιουδάκη με τον οποίο γνωριστήκαμε και γίναμε αχώριστοι φίλοι από το πρώτο έτος της δραματικής σχολής. Οι στίχοι που έγραψε είχαν ως αφετηρία την ψυχοσύνθεση και τις προσωπικές μου εμπειρίες διανθισμένα από την φαντασία και το ταλέντο του. Το «Αμελί» για παράδειγμα γράφτηκε επειδή είναι η αγαπημένη μου ταινία και γιατί ο Νικόλας γνωρίζει πως θέλω να έχω την ίδια στάση ζωής με την ηρωίδα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη φόρμουλα στην θεματολογία των τραγουδιών, είναι η εκάστοτε συγκυρία που δίνει την έμπνευση.
Πιστεύετε ότι τραγούδια αυτού του είδους ανταποκρίνονται στα αιτήματα των τόσο δύσκολων καιρών μας;
Αλίμονο μας αν βάζαμε στην άκρη τον έρωτα και την αγάπη και βουλιάζαμε στην κατήφεια και τον μαρασμό που μας επιβάλει η σημερινή πραγματικότητα! Ο άνθρωπος πρέπει να ζει τη ζωή του δυναμικά και ολοκληρωτικά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες...Αρνούμαι να αφήσω το χρόνο να φύγει γυρνώντας την πλάτη στις ευλογίες που μου έχει χαρίσει απλόχερα η φύση.
Αλήθεια πόσο και πώς βιώνετε προσωπικά την κρίση αλλά και πώς την διαχειρίζεστε και αντιμετωπίζετε;
Δεν νομίζω ότι πια υφίσταται η τυπική έννοια της «κρίσης» καθώς αυτό συνεπάγεται μια προσωρινή κατάσταση. Έχουμε περάσει σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής με άλλα δεδομένα τα οποία δεν πρόκειται να αλλάξουν δραστικά, τουλάχιστον όσον αφορά στη δική μας γενεά. Προσπαθώ να εκτιμώ και να ασχολούμαι με την ουσία των πραγμάτων, να παίρνω και να δίνω αγάπη στους ανθρώπους γύρω μου, να γεμίζω τις στιγμές μου με ομορφιά και αισιοδοξία και να απαλλάσσομαι από την δυσφορία που προσπαθούν να μου καλλιεργήσουν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης.
Διαβλέπετε μια διέξοδο σε αυτή την πολύμορφη κρίση από την οποία διέρχεται η Ελλάδα; Αν ναι, ποια και πόσον εφικτή νομίζετε ότι είναι;
Οι πιο λαμπρές στιγμές της ζωής μας δεν είναι οι λεγόμενες «ημέρες επιτυχίας» αλλά περισσότερο εκείνες που μετά από απόρριψη και απελπισία αισθάνεσαι να μεγαλώνει μέσα σου η θέληση για ζωή και η υπόσχεση για μελλοντικά επιτεύγματα. Όλα θα κάνουν τον κύκλο τους και θα οδηγηθούμε σε μια νέα πραγματικότητα με τον ίδιο τρόπο που μας έχει δείξει η Ιστορία και στο παρελθόν.
Yπάρχει ήδη κάποιο υλικό για τον επόμενο δίσκο σας; Η κατεύθυνση του θα είναι ίδια με τον πρώτο ή διαφορετική;
Είμαστε σε διαδικασία δημιουργίας νέου υλικού και ήδη έχουμε ολοκληρώσει ένα τραγούδι σε μουσική του Σπύρου Πρατίλα και στίχους δικούς μου το οποίο έχει jazz διάθεση και παρουσιάζω στις εμφανίσεις μου. Ο στόχος είναι να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο, κυρίως ενορχηστρωτικά. Είναι όμως αρκετά νωρίς ακόμα για να υπάρξει σαφής προσανατολισμός...
Και τα προσεχή σχέδια σας;
Αυτή την στιγμή τρέχει το καινούριο μου live με τίτλο «Ονειροκρίτης» το οποίο παρουσιάζουμε τις Πέμπτες του Μαρτίου στον Πολυχώρο «Ίλιον», η σκηνοθεσία και τα σκηνικά είναι του Ηλία Καρελλά και τα κείμενα και το performing του στιχουργού μου Νικόλου Φραγκιουδάκη ενώ μας πλαισιώνουν στο πιάνο και στο ακορντεόν ο Γιώργος Σχοινάς και στο μαντολίνο, στο βιολί και στο λαούτο ο Έκτορας Κυριάκου. Είναι μια εικαστική μουσική παράσταση που σκοπεύουμε να παρουσιάσουμε και σε άλλους χώρους της Αθήνας και όχι μόνο.
Και αναμφίβολα θα άξιζε να πάρετε αυτή την πρώτη γεύση από την σκηνική παρουσία αλλά και το ταλέντο της Ζαχαρούλας...
