Η πανηγυρική ανάδειξη με τις ψήφους του κοινού και των δύο επιτροπών του Ακύλλα και του «Φέρτο» ως ελληνικής συμμετοχής στον εφετινό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision αντιμετωπίστηκε πολύ διαφορετικά από τις ανάλογες άλλες φορές. Αντίθετα με προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα πέρυσι με την Κλαυδία και το «Αστερομάτα» με -προφανή εξαίρεση την ΕΡΤ που είναι ο διοργανωτής συνολικά της συμμετοχής της χώρας μας- υπήρξαν υπερβολικά χαμηλοί τόνοι ως και μια βουβή αποσιώπηση του γεγονότος στα περισσότερα ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Δευτέρα και την Τρίτη μόλις μία - δύο εφημερίδες είχαν το θέμα στα πρωτοσέλιδά τους και μάλιστα ως απλή αναφορά, δίχως ούτε καν μια φωτογραφία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Sing for Greece 2026 / O Akylas με το «Ferto» ο μεγάλος νικητής του Τελικού
Σε τι οφείλεται αυτό όταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο ενθουσιασμός και η υποστήριξη στον Ακύλλα ήταν υπέρμετρα; Δεν χρειάζεται καν να αναρωτηθούμε, η αιτία είναι καταρχάς ότι ο Ακύλλας είναι ο πρώτος απροκάλυπτα γκέι Έλληνας ερμηνευτής που θα συμμετάσχει στον διαγωνισμό και δευτερευόντως ότι το τραγούδι του μουσικά δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε ελληνικό, χωρίς να υπολογίσουμε και το ασυνήθιστο για τον διαγωνισμό κοινωνικοπολιτικό στιχουργικό περιεχόμενο του.
Υπάρχει κάτι που συμπληρώνει και επεξηγεί περαιτέρω αυτή την αντίδραση απέναντι στον Ακύλλα. Σε κάποια ΜΜΕ υπήρχαν επικριτικά σχόλια για το άλλο φαβορί για την πρώτη θέση στον τελικό που βρέθηκε δικαιωματικά στη δεύτερη, τον Good Job Nicky. Αποκορύφωμα μια κιτρινοφυλλάδα του δήθεν lifestyle που στο πρωτοσέλιδο της υπήρχε ο ηθικολογικός τίτλος «Είσαι η ντροπή του πατέρα σου». Για τον συντάκτη και την διεύθυνση της εφημερίδας είναι προφανές πως όταν είσαι γιος του Γιάννη Πάριου και ασχολείσαι με την μουσική η μόνη επιλογή σου είναι το να κάνεις κάτι πολύ κοντινό σε ό,τι κάνει εκείνος, όπως δηλαδή συμβαίνει με τον μεγάλο γιο του δημοφιλέστατου τραγουδιστή, τον Χάρη Βαρθακούρη. Σίγουρα πάντως όχι η μουσική σου να μην έχει τίποτα το ελληνικό και επιπλέον αγγλικό στίχο και η σκηνική παρουσία και η εμφάνιση σου να είναι όπως του Good Job Nicky. Είναι δύσκολο να μη σκεφτείς ότι αν ειδικά εκείνος, ένας γιος του Πάριου, δεν ήταν στρέιτ μπορεί και να ζητούσαν τον… δημόσιο λιθοβολισμό του.
Πολύ ενδιαφέρον πάντως ήταν ένα δημοσίευμα την Πέμπτη που έδινε μια ευρύτερη διάσταση και «φώτιζε» αυτό το κατάμαυρο θέμα. Πρόκειται για άρθρο στην ακροδεξιά εφημερίδα Εστία του διευθυντή της Μανώλη Κοττάκη με τίτλο «Οι Σέρρες της διεκδίκησης». Σε αυτό έκανε ένα λογικό -αν όχι οτιδήποτε άλλο…- άλμα για να στηρίξει ένα αφήγημα που πραγματικά είναι άξιο απορίας το πώς μπόρεσε να το επινοήσει. Συνέδεσε τον Ακύλλα με τον ΛΕΞ που επίσης κατάγεται από τις Σέρρες αλλά και με την Κλαυδία η οποία μπορεί μεν να είναι από την Αθήνα αλλά η γιαγιά της είναι Πόντια, όπως και η μητέρα του Ακύλλα. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο (ένθερμο υπερασπιστή μέχρι τώρα του Κώστα Καραμανλή και, κατά τον ίδιο, μέλος της «μεγάλης δεξιάς παράταξης» και όχι της ΝΔ), το κοινό στοιχείο αυτών των τριών παιδιών -αν και ο ΛΕΞ είναι αρκετά μεγαλύτερος- που ασχολούνται με την μουσική και είχαν τόσο μεγάλη αποδοχή από το κοινό είναι ότι, παρότι τα όνειρα και οι επιθυμίες τους ακυρώθηκαν από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια, διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον, βασισμένα και με τη στήριξη των οικογενειών τους.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που αγνοεί ή μάλλον θέλει να ξεχνάει ο Κοττάκης, πέρα φυσικά από το ότι η πικρία και η οργή της κοινωνικοπολιτικής μουσικής του ΛΕΞ δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι κάνουν τόσο ο Ακύλλας όσο και η Κλαυδία. Πριν από όλα ξέχασε τον παρουσιαστή επί πολλά χρόνια του διαγωνισμού της Eurovision και των εγχώριων ημιτελικών και τελικού εφέτος, τον ηθοποιό και σεναριογράφο Γιώργο Καπουτζιδη, ο οποίος επίσης είναι από τις Σέρρες. Το τι σήμαινε για ένα ομοφυλόφιλο αγόρι να ζει και να μεγαλώνει σε αυτήν και οποιαδήποτε άλλη μικρή επαρχιακή πόλη το έχει καταθέσει σχεδόν συγκλονιστικά στην τηλεοπτική σειρά «Σέρρες» την οποία υπογράφει. Διόλου συμπτωματικά ο Ακύλλας λατρεύει την σειρά και ταυτίζεται τόσο μαζί της ώστε, όπως έχει ομολογήσει, έχει κλάψει παρακολουθώντας την.
Αν ο Γιώργος Καπουτζίδης έφυγε από τις Σέρρες για να σπουδάσει και κυρίως για να ασχοληθεί με την υποκριτική, ο Ακύλλας, εκτός από τους ίδιους λόγους, το έκανε για να επιβιώσει. Για αυτό πήγε πρώτα στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Αθήνα και στα πρώτα τραγούδια του αποτύπωσε τόσο τις δύσκολες συνθήκες της ζωής του εκεί όσο και το μπούλινγκ που είχε υποστεί στην εφηβική ηλικία του στις Σέρρες της «δοξασμένης» Μακεδονίας, το λίκνο του καραμανλισμού. Όσο για την υποστήριξη της οικογένειάς του αναφέρεται άραγε και σε αυτήν της σεξουαλικής επιλογής του, όπως ακριβώς συνέβαινε και με την οικογένεια του Γιώργου Καπουτζίδη;
Ο Κοττάκης υμνεί την μητέρα του Ακύλλα ως την «αγία Ελληνίδα μάνα» που ήταν ο ακλόνητος πυλώνας της οικογένειάς του. Παραλείπει όμως πολλές λεπτομέρειες μιας δύσκολης, αν όχι βασανισμένης, ζωής ενός φυσιολογικού ανθρώπου στα «πάτρια εδάφη», το ότι όταν ήρθε στην Ελλάδα από την τότε ΕΣΣΔ είχε ήδη μια κόρη, ότι έχει πάρει διαζύγιο από τον πατέρα του Ακύλλα που ξαναπαντρεύτηκε και ότι με τον δεύτερο σύζυγό της αναγκάστηκαν να πάνε στο Βέλγιο για να συμπληρώσουν τα ένσημα για τις συντάξεις τους καθώς στην Ελλάδα αδυνατούσαν να το κάνουν.
Όσο για την Κλαυδία μπορεί μεν να υπάρχει η Πόντια γιαγιά της αλλά την μεγάλωσαν οι γονείς της δουλεύοντας σκληρά στην περιοχή της Ελευσίνας, ένα από τα αρκετά άτυπα γκέτο στα οποία το ελληνικό κράτος έστειλε τους παλιννοστούντες από τη πρώην ΕΣΣΔ Πόντιους. Τέλος δεν υπάρχει καμία αναφορά στο ότι και η Κλαυδία και ο Ακύλλας έχουν συμμετάσχει σε τηλεοπτικά σόου ταλέντων, καθόλου παράξενο καθώς δεν ταιριάζει καθόλου με το αφήγημα του Κοττάκη.
Όπως και αυτή άλλων χωρών, η ελληνική ακροδεξιά απεχθάνεται, αν δεν μισεί, τον διαγωνισμό της Eurovision, την ΕΕ, την ίδια την οντότητα, την ιδέα και τις αξίες της Ευρώπης του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. Με τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision ασχολείται όταν εξυπηρετεί το εθνικιστικό ιδεώδες της όπως συνέβη με την Κλαυδία που την αποθέωσε από την πρώτη στιγμή... Όταν δεν μπορεί να κάνει αυτό αλλά δεν γίνεται και να αγνοήσει την ελληνική συμμετοχή λόγω πολύ μεγάλης αποδοχής της, όπως στην περίπτωση του Ακύλλα, προσπαθεί να τη φέρει με το ζόρι και ενάντια σε κάθε ορθολογισμό στα μέτρα της.
Όπως κάθε ακροδεξιά, η ελληνική πιστεύει ότι η ταυτότητα του ανθρώπου καθορίζεται μόνο από την εθνότητά του που υπερβαίνει, αν δεν εκμηδενίζει, την φύση, την προσωπικότητα και την ελευθερία της σκέψης και του λόγου του, άρα και τις επιλογές του. Στο τρίπτυχο πατρίς - θρησκεία - οικογένεια τα δύο πρώτα ορίζουν το αυστηρά πατριαρχικό τρίτο, το μόνο αποδεκτό μοντέλο της είναι το «πυρηνικό» και ποτέ μόνον ενός ανθρώπου με το/τα παιδί/ά του ενώ απορρίπτεται μετά βδελυγμίας οτιδήποτε εναντιώνεται σε αυτό, όπως το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους και οι αμβλώσεις. Αυτονόητο ότι κάθε άνθρωπος και οτιδήποτε δεν εντάσσεται σε αυτή τη θεώρηση, όταν μάλιστα είναι άλλης εθνότητας, είναι απλά αντικείμενο σφοδρού μίσους. Ο Άλλος άνθρωπος, το Άλλο γενικά πρέπει να πάψει να υπάρχει. Στην περίπτωση του διαγωνισμού της Eurovision αυτό φάνηκε ήδη σε πιο ήπια και «αθώα» μορφή το μακρινό 2006 με τους Φινλανδούς Lordi και, πιο πρόσφατα και με μεγαλύτερη ένταση, με τον Ελβετό Nemo το 2024.
Όπως δυστυχώς και σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όλο και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η διέξοδος στα πολλά οικονομικά και άλλα προβλήματά τους είναι το να προστίθενται στους σκληροπυρηνικούς συνειδητούς φασίστες με αποτέλεσμα και οι πολιτικοί φορείς της ακροδεξιάς να ισχυροποιούνται εκλογικά. Είναι ό,τι πιο αρνητικό, το υπαρκτό και ορατό Κακό στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, ο σκοταδισμός, οπισθοδρομισμός και ανορθολογισμός που στέκονται εμπόδιο όχι μόνο στην πρόοδο αλλά και στην πνευματική και πολιτιστική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Η προοδευτική αντιπολίτευση δεν πρέπει να εστιάζει μόνο στην κυβέρνηση, οφείλει να σταθεί ενωμένη και απέναντι σε όλες, κοινοβουλευτικές και μη, εκδοχές της ακροδεξιάς και πριν από όλα να μην παρασύρεται ποτέ και, έστω και έμμεσα και βουβά, να φαίνεται ότι στηρίζει, ούτε καν εγκρίνει, τις επιθέσεις της στη ΝΔ. Μπορεί το αποτέλεσμα να δείχνει ίδιο αλλά τα κίνητρα και οι προθέσεις της δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο διαφορετικά από αυτά των απλών, κανονικών ανθρώπων. Όπως και να το κάνουμε άλλωστε ο φασισμός είναι πολύ πιο επικίνδυνος εχθρός, καταρχάς της δημοκρατίας, από τον Μητσοτάκη!
Για να επιστρέψουμε όμως στην αφορμή για όλα τα παραπάνω, ο Ακύλλας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision δεν θα εκπροσωπήσει την οικογένειά του, τις Σέρρες ή την Ελλάδα αλλά μόνο τον εαυτό του, όπως ακριβώς και όλοι/ες που συμμετέχουν κάθε χρόνο. Αν κατακτήσει τη πρώτη θέση -που φυσικά του το ευχόμαστε- ο διαγωνισμός το 2027 δεν «θα έρθει στην Ελλάδα» αλλά στην Αθήνα, την έδρα της ΕΡΤ, του ανεξάρτητου δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της χώρας μας που είναι μέλος της EBU, του οργανισμού ο οποίος διοργανώνει τον διαγωνισμό. Το να το επαναλαμβάνουμε και να το τονίζουμε αυτό στους ακροδεξιούς είναι από τα πιο ισχυρά χτυπήματα στο «ελληνοπρεπές», πατριδοκάπηλο, ακρότατα συντηρητικό και τόσο βαθιά μισανθρωπικό αφήγημά τους.
