«Την ώρα που η κυβέρνηση μεταφέρει στις Βρυξέλλες τη λεγόμενη «Εθνική Κοινωνική Συμφωνία» για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ως δήθεν «ιστορικό βήμα» και ευρωπαϊκό υπόδειγμα κοινωνικού διαλόγου, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα βιώνουν μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα: χαμηλούς μισθούς που εξαϋλώνονται στα μέσα του μήνα, ακρίβεια στη σίτιση και στη στέγαση, εξαντλητικά ωράρια, εργοδοτική αυθαιρεσία και μια αγορά εργασίας όπου η συλλογική προστασία παραμένει η εξαίρεση και όχι ο κανόνας», σημειώνει ο αντιπροέδρος της Left και μέλος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων (EMPL), Κώστας Αρβανίτης, για την ευρωφιέστα της κυβέρνησης για την «Εθνική Κοινωνική Συμφωνία» στις Βρυξέλλες.
«Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για μια συμφωνία που ήρθε πολύ αργά και παραμένει βαθιά ατελής. Γιατί κάθε συμφωνία που δεν επαναφέρει τον κατώτατο μισθό στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, δεν αποκαθιστά πλήρως τη μονομερή προσφυγή στον ΟΜΕΔ, δεν προβλέπει ουσιαστικές κυρώσεις για τις εργοδοτικές οργανώσεις που αρνούνται κακόπιστα να προσέλθουν σε συλλογική διαπραγμάτευση και παρουσιάζει ως ιστορική κατάκτηση μια καθυστερημένη και περιορισμένη συμμόρφωση στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της χώρας, τη στιγμή που κάτω από το 20% των εργαζομένων καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις, πολύ μακριά από τον ευρωπαϊκό στόχο του 80% δε μπορεί παρά να είναι ατελής και βαθιά ανεπαρκής», επισημαίνει.
Η Κομισιόν δίνει καθρεφτάκια ευσήμων στη χώρα μας για αντεργατικές μεταρρυθμίσεις.
Γνωρίζοντας ότι η ίδια κυβέρνηση που εμφανίζεται σήμερα ως υπερασπιστής του κοινωνικού διαλόγου είναι η κυβέρνηση του 13ώρου, της εξαήμερης εργασίας, της αποδυνάμωσης των ελεγκτικών μηχανισμών και της εργασιακής ανασφάλειας.
Γνωρίζοντας ότι Έλληνες εργάζονται περισσότερο από όλους στην Ε.Ε. και οι μισθοί που λαμβάνουν είναι από τους χαμηλότερους στην Ένωση.
Γνωρίζοντας ότι, σε όρους αγοραστικής δύναμης, η Ελλάδα έχει υποχωρήσει στην τελευταία θέση της ΕΕ μαζί με τη Βουλγαρία, 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Γνωρίζοντας ότι πίσω από τις ευρωπαϊκές φιέστες υπάρχουν εργαζόμενοι χωρίς συλλογική κάλυψη, νέοι χωρίς προοπτική και οικογένειες που δεν βγάζουν τον μήνα.
Γνωρίζοντας ότι οι νέοι 15-29 ετών στην Ελλάδα καταγράφουν τη δεύτερη χειρότερη επίδοση στην ΕΕ σε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, με ποσοστό 14,7%, έναντι 5,8% στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Γνωρίζοντας ότι τα εργατικά ατυχήματα έχουν αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, ακόμη και με τα ανεπαρκή επίσημα στοιχεία της Επιθεώρησης Εργασίας, την ώρα που εργαζόμενοι τραυματίζονται και πεθαίνουν εν ώρα εργασίας χωρίς ένα ουσιαστικό πλαίσιο πρόληψης, ελέγχων και λογοδοσίας», υπογραμμίζει.
«Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι να μιλήσει για αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ας δεσμευτεί καθαρά: κατώτατος μισθός μέσω της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, πλήρης επαναφορά της μονομερούς προσφυγής στον ΟΜΕΔ, κυρώσεις σε όσους αρνούνται τον κοινωνικό διάλογο, έμπρακτη ενίσχυση της Επιθεώρησης Εργασίας και ουσιαστικές πολιτικές προστασίας της ζωής και της υγείας στους χώρους δουλειάς», τονίζει με νόημα.
Και καταλήγει «Μέχρι τότε, καμία φιέστα στις Βρυξέλλες, κανένα εύσημο και κανένας αυτό-έπαινος δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια. Η κυβέρνηση δεν αποκαθιστά τα εργασιακά δικαιώματα προσπαθεί με επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς να μας αποσπάσει την προσοχή από τη συστηματική τους αποδυνάμωση».
